დაიგვიანებ...

დაიგვიანებ...
უხვად გაფრენილა წლები უშენოდ.
ჩუმად შემპარვია თმებში ჭაღარა.
როგორ გაცრეცილა ლოდინი უმწეო,
დრომ ნაოჭები ულმობლად მაყარა.
როგორ ამივლია ცხოვრების აღმართი,
ტრფობის ბილიკებმა ეულად მატარა,
მნათობის სხივებით ღამეებს ვქარგავდი,
ოცნებებს წავართვი იმედი პატარა.
მზემ ოქროსფერი სხივი მესროლა
და ვარსკვლავებმა ჩამაწნეს თმებში,.
ჩემი ძახილი შენ არ გესმოდა.
დაიგვიანე გრძნობების რთველში...
და ვატრიალებ ცხოვრების ბორბალს,
სადღაც შორს ვდგავარ უტყვი და კენტი.
დაიგვიანებ...
და მაინც მოხვალ,
დაგვიზამთრდაო ალერსით მეტყვი.

მარიამ ყიფიანი

ფოტო გია ჩათალაშვილის