მაგრამ მე ვარ

მსაყვედურობენ და მაყვედრიან,
რომ მე არა ვარ გალაკტიონი,
რომ მე არა ვარ დიდი ილია,
რუხისწყალი ვარ, არა რიონი.

რუსთველის ლანდიც ბევრჯერ მოიხმეს,
აკაკის ჩანგით დამჩრდილეს ბევრჯერ,
მე თაყვანსა ვცემ ხვთიურ ო, იმ ხმებს
და დიდი ვაჟას ტიტანურ ბეჭებს...

მიყვარს ილიაც, მიყვარს აკაკიც,
მართლაც ვაღმერთებ გალაკტიონსაც,
მაგრამ მე მე ვარ და მაქვს რა ნაკლიც -
ვერ შეველევი ასე იოლად.

ბევრჯერ სახელიც, გვარიც მიგინეს,
ბევრმა ენაც და რჯულიც იცვალა,
მე მაინც უნდა დავრჩე იგივე,
მე უნდა ვიყო იგი, ვინცა ვარ.

რა იყო ადრე,
რა გველის მერე,
მამული მსხვერპლს მთხოვს, მე ვგრძნობ გუმანით,
ციხის კედლებში კვლავ ჩამაშენეთ,
ოღონდ განახლდეს ციხე სურამის.

მე უნდა ვიყო მამულის მონა,
მონა ოჯახის და არა ცოლის,
დავედო თბილისს უწმინდეს თოვად
და მკლავდეს ჟინი მსოფლიოს მოვლის.

აჰა, ჩამომდის ცრემლების თქეში,
მკერდიდან მღიმარ ყაყაჩოს ვიხსნი,
ყველაზე მეტად, რაც მომწონს ჩემში -
ამღერებული ქართული სისხლი.