ვფიქრობდი, რომ სხვამ მაინც იცოდა

ვფიქრობდი, რომ სხვამ მაინც იცოდა,
რაც მე აქამდე ვერ შევიცანი,
ორივე გული ჩუმად იწვოდა
და სიყვარულსაც ერთად ვიცავდით.

მეგონა ჩვენთვის ყვაოდა ქარში,
ვნება ათრობდა მზეზე ბროწეულს,
მაინც მჯერა, რომ ვერავინ წაშლის
ჭეშმარიტ გრძნობას ღვთისგან ბოძებულს.

გული აკეთებს მუდამ არჩევანს,
რაღაც მთავრდება, ანდა იწყება,
რაც წუთიერად თითქოს გაჩერდა,
დროის ღადარში გამოიცდება.

აღარც მეგონა თუკი შევძლებდი,
შენს მორცხვ თვალებში ცეცხლი დამენთო,
იმ დღიდან გეძებ სულის ფეთებით,
მჯერა, ვერ გავძლებთ უერთმანეთოდ.

გრძნობას გაქრობის ნება ვინ მისცა?–
ქარი ცელქ ფოთლებს ააშრიალებს,
და ბროწეულსაც ჩვენი ხილვისას
სიხარულისგან გააჟრიალებს...

ვანო კორძაძე