მე ვნახე ლაღი ღვთაება ანცი

მე ვნახე ლაღი ღვთაება ანცი,
ის სილამაზე დღემდეა ალში,
ვიხილე ქალი, სიკერპე მისი
ოხ ეს სინორჩე მატყვევებს მზისით,
გავხედე უცებ, მოხუცი უმზერს ,
იგი თავის თავს სარკეში უცქერს,
თავად სარკე კი მან შექმნა ხატად
თვისი თვი ხომ ასახა ნათლად
მისი სიცილი, ცოცხალი მზერა
ის თავის შვილში ხედავს სიმღერას,
თვითონვე შექმნა, დაწერა, შეთხზა,
და თვის სიცოცხლე მუდმივად შექმნა.
შვილიშვილიც კი მის სახეს წმენდდა,
როცა საფლავზე ყვავილებს დებდა....
და მერე უცებ სინათლე შეწყდა
უკუნითობამ მე ხელი მომცა
ცივ სისველეში თავს ვგრძნობდი ველად
მე ეს სამყარო მეჩვენა მთელად
თურმე ის ბავშვი მე ვიყავ იმ დღეს
და ის სიკერპეც მე მქონდა ვით მზეს
ეჰ, ეს სიცოცხლე წამია მხოლოდ
და მე ყველაფერს მივხვდი ამ ბოლოს,
როცა საფლავში ვწევარ და მხოლოდ
ვუმზერ თუ როგორ მიტირა ქალმა
და მერე ისევ წავიდა სადღაც....