სამოთხე მთაში

მთად ჩაქარგულა ლომისი ბჭენი,
ნაიარევი მოჰყეფს მდინარე.
ცას მისწვდომია მწვერვალთა გესლი,
ნისლით მოსილა არაგვის ხევი.

ფერდობზე სადღაც მზე მელანდება,
ხეთა სიყვითლე თვალს ეამება,
სადღაც შაშვი კრთის პირმოურავი,
სადღაც გაისმის გოდება კლდეთა.

შემოდგომაა, მაღლა მთას თოვლი
მარყუჟებივით კვლავ გარს ეხვევა,
თითქოს სხივიც კი ვერ მისწვდომია
მის უკვდავ სახეს რომ ეპარება.

ბუნების მადლი, ვით თეთრი რაში,
მიჰქრის თან მიაქ სამოთხე მთაში,
ათასწლეული შეჰყურებს მლეთს,
მაღლა არწივი გაჰკივის ცაში.

გადაგორდება ყოველი სიტყვა,
წარსულის მიჯნას დაჰბერავს ქარი,
ეს სილამაზე და უკვდავება
დარჩება მარად ვით ულის ქნარი.