და,გაზაფხულმაც გაისწორა მწვანე ხავერდი,
გადმოეკიდა აივნიდან აპრილის სუნთქვა,
ვერ შეგაჩერე და წარსულთან ერთად წახვედი.
ირგვლივ ატმების ყვავილების თეთრი ბუღია,
გადაუთეთრავთ სააპრილოდ ოცნების გზები,
რა სილურჯეა...მზემ სხივები წვიმით დაბანა,
მე მონატრებით შემორჩენილ მზერაში ვთბები.
სიო ლამუნობს ხის ტოტებზე,ანცობს,კეკლუცობს,
სახის ნაკვთებზე წვიმის წვეთი ამბორს მიტოვებს,
როგორ მინდოდი აპრილობას დამესაკუთრე,
ახლა კი,აპრილს უშენობის სევდით ვიგონებ.
გახედე სივრცეს,ხეებიდან გვათოვს კვირტები,
გახსოვს ის ფიცი?..გვირილების სუნთქვაში დავდეთ,
მე...შენ...აპრილი...სიკვდილამდე ხელჩაკიდული,
ცხოვრების გზაზე სიყვარულით ვივლიდით სავსე.
და,გაიბუტა...უშენობა არ მაპატია,
გაბუშტულ ლოყებს ღრუბლებისას წასკდათ ცრემლები,
მოდი,ხელახლა დაუნიშნოთ შეხვედრა აპრილს,
შემოვირიგოთ ,მერე ისევ სამნი ვიქნებით.
ალისა ელიაშვილი