ჩემი თეთრი გვირილების
მზისკენ მზერა,
ჩემი ლურჯი კესანების
სიმორცხვე,
იისფერად, ვარდის ფერად,
ნათლის ფერად,
ფანჯარასთან ამიცეკვდა
სიცოცხლე...
მზე მეღვრება ხელისგულზე
სიამით და
სულში ბავშვის თვალებს ახელს
სინაზე,
თმას მიწეწავს დილის ცელქი
ნიავი და
ნამი ბრწყინავს ჩემი ფანჯრის
მინაზე.
ზღაპარ იყო, ზღაპარ იყო
ზმანებები,
მზე შინა თუ მზე გარეთა, –
დაობენ...
აბა სევდას რანაირად
დავნებდები,
როცა სულში გვირილები
ხარობენ...
სხვა სამოთხის არცა მწამს და
არცა მჯერა,
არცრა მეტი სიამისთვის
ვილოცე...
ჩემი თეთრი გვირილების
მზისკენ მზერა,
ჩემი თეთრი კესანების
სიმორცხვე...
ეკა კვიციანი
მზისკენ მზერა,
ჩემი ლურჯი კესანების
სიმორცხვე,
იისფერად, ვარდის ფერად,
ნათლის ფერად,
ფანჯარასთან ამიცეკვდა
სიცოცხლე...
მზე მეღვრება ხელისგულზე
სიამით და
სულში ბავშვის თვალებს ახელს
სინაზე,
თმას მიწეწავს დილის ცელქი
ნიავი და
ნამი ბრწყინავს ჩემი ფანჯრის
მინაზე.
ზღაპარ იყო, ზღაპარ იყო
ზმანებები,
მზე შინა თუ მზე გარეთა, –
დაობენ...
აბა სევდას რანაირად
დავნებდები,
როცა სულში გვირილები
ხარობენ...
სხვა სამოთხის არცა მწამს და
არცა მჯერა,
არცრა მეტი სიამისთვის
ვილოცე...
ჩემი თეთრი გვირილების
მზისკენ მზერა,
ჩემი თეთრი კესანების
სიმორცხვე...
ეკა კვიციანი