ღამის პოეტი

ღამეა წყნარი, მთვარე ანათებს
ყურს ვუგდებ ქარის იდუმალ ღიღინს,
ამ დროს მოხუცი დავლანდე უცებ
ფეხარეული ნელნელა მიდის,
ბოთლი უჭირავს თანაც ხმამაღლა
სადღეგრძელოებს თავისთვის ამბობს,
სევდა იგრძნობა ჩახლეჩილ ხმაში
ხოლო სიტყვები ქვასაც კი ადნობს,
"ეჰ გაუმარჯოს იმ მონატრებას
მიჯნურის გული რომ დაუპყრია,
ერთის ლოდინში თუნდაც ამაოდ
ცხოვრების წლები გადაუყრია,"
შედგა ეჰ პასუხს თითქოს ელოდა
აფარა სახეს უცებ ხელები,
მთვარე უნათებს წვერიან სახეს
სევდიან მოხუცს მოსდის ცრემლები,
"ეჰ გაუმარჯოს ნამდვილ სიყვარულს
სიყვარული ხომ თავად ღმერთია,
როცა ამხელა დედამიწაზე
გულისა სწორი მხოლოდ ერთია,"
ბოთლი გადადო, გულის ჯიბიდან
კანკალით იღებს გაცრეცილ რვეულს,
გამალებით წერს მოხუცი კაცი
მთვარე უნათებს ამქვეყნად ეულს,
თავი აიგო ცას უმზერს სევდით
ბოთლი ასწია შეხედა მთვარეს,
მოხუცის სახე ღიმილს მოეცვა
ღიმილს მოეცვა ვაი რომ მწარეს,
"შენ გაგიმარჯოს მთვარევ ლამაზო
შენს გამოჩენას გული ელოდა
ეჰ გაუმარჯოს ბოლომდე ლოდინს
რომ დავიცდიდი მას არ სჯეროდა,"
იქვე ხიდია მტკვარი მღელვარებს
ცისაკენ ქარი ღრუბლის ჯარს ისვრის,
მოხუცი რვეულს სათუთად კეცავს,
ხიდისკენ მიდის ქუხილი ისმის,
ბოთლი ხელიდან არ გაუშვია
მოაჯირთან დგას მდინარეს უმზერს,
ქარი უწეწავს თოვლისფერ თმა-წვერს
ფიქრთ სამყაროში დაეძებს მუზებს,
"და ბოლოს ვიტყვი დარდიან გულით
შენ გაგიმარჯოს ეჰ ჩემო ბროლო,
სიყვარულის დღეს გილოცავ შორით
ჩემთვის კი ეს დღე იქნება ბოლო,"
უცებ მოხუცმა მე შემომხედა
თვალებში ჰქონდა უზომო სევდა,
მინდოდა მისთვის რაღაც რომ მეთქვა
მაგრამ ვაი რომ ვერ გამებედა,
უცებ ღრუბელმა მთვარე დაფარა
და გაამეფა ირგვლივ წყვდიადი,
როცა განათდა აღარსად ჩანდა
ღამის პოეტი კაცი დიადი.

დანტე დარდიანი