ხშირად მქონია სურვილი რომ სააათის პატარა ისრისთვის ხელი მაგრად ჩამეჭიდა და არსად გამეშვა. არ გეგონოს მკითხველო რომ ეს ხდებოდა ყოველთვის, არა ეს ხდება მხოლოდ მაშინ როცა ცხოვრებისაგან „დაბეჩავებულ“ მოხუცს ვხედავ. მოხუცს რომლის ინტერესი ახლის ძიებისაკენაა მიმართული, მას აინტერესებს ყველა და ყველაფერი, ისიც კი რისი გაგებაც უკვე მის ჭაღარას აღარ ძალუძს. ყველაზე უკეთ ჩემს სათქმელს ის გაიგებს ვისაც აქამდე ჩაუხედავს მოხუცისათვის ღრმად თვალებში ან თუნდაც ერთხელ მაინც გაუყოლებია მისი თითოეული ნაოჭისათვის თვალი.
ვინ მოთვლის მოხუცს რამდენჯერ დათენებია თავზე წარსულზე ფიქრში, იმ წარსულზე სადაც ის ახალგაზრდობის ჯანს ადღეგრძელებდა. მაშინ როცა ვხედავ მოხუცს მინდა საათობით ვუყურო მის სახეს და მოუსვენარ ხელებს, რომელიც ხან ერთ მაჯას ეფერება ხან მეორეს. მოხუცის გაჭაღარავებული თმა და დანაოჭებული ხელები იმ შემოდგომას მაგონებს როცა ფოთლები ტოვებენ ხეს და მიწისაკენ მიისწრაფვიან. როცა გქვია მოხუცი ეს იმას ნიშნავს რომ რაღაცაზე გული გწყდება, ნანობ თუნდაც უქმად გატარებულ ერთ საათს, გინდა შენს მიერ დაშვებული შეცდომები სხვას არ გაამეორებინო მაგრამ არავინ არ გისმენს იმიტომ რომ შენ მოხუცი ხარ.ეს გამოწვეულია იქედან რომ ბერდება სხეული მაგრამ არ ბერდება შეხედულებები.
მოხუცის გაჭაღარავებული თმა და დანაოჭებული ხელები...
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%