თოჯინა

კოხტა სახე და თმები მზისფერი,
აფრქვევს სინაზეს ღიმილით ტუჩები,
მხარეს გაჰყურებს თვალები ზღვისფერი
ყველა მას ოცნებით აღსავსე უმზერის.
ერთხელაც ტრონი დაეცა თავზე
ტახტი წაიქცა, დაეცა ქვაზე
სახე გაუტყდა,თვალები ჩაქრა
თუმცა ღიმილი უცვლელი დარჩა
იგი წამოდგა და ტრონზე დაჯდა...
თოჯინა ისევ, უცქერდა გამვლელს,
ოჰ, ეს ღმილით აღსავსე სახე
მაგრამ ხალხი მას თითქოს ვერ ამჩნევს
ის აღტაცებას ვეღარ გრძნობს დამდეგს.
ეს ხალხი უკვე სხვას უძღვნის ვარდებს
ის მარტო დარჩა და არვის არ ვნებს,.
ჯერაც ვერ ხვდება რად არ სურთ ფანებს?!
მაინც ღიმილით აცილებს მათ დღეს,
მაგრამ თოჯინას გული აღარ ძგერს....