იმდენი ხანი გელოდებოდი

იმდენი ხანი გელოდებოდი,
თვით მოლოდინიც დავასაფლავე.
აღარ მეგონა გამოჩნდებოდი,
როცა ვარსკვლავად ამოანათე.
თითქოს დროებით შემოგიხუტე,
მომავლის იმედს არ ვიტოვებდი,
ველოდი, სხვისთა დარდთა, მეხურჯნე,
შენს დარდებს, როდის შემიგროვებდი.
დავანთეთ, ერთად ყოფნის სანთელი,
ვგრძნობ, განშორება, აღარ დადგება,
ჩემი თვალების, მძიმე ნაღველი,
შენს თვალთა სხივში გადმოსახლდება.
შენ დამინდე და შენ შემიცოდე,
არ გამაკარე, არც ერთი დარდი,
ახლა მინდა რომ შენგან ვიცოდე,
ნუთუ, მაშინვე ასე გიყვარდი?!
ამბავს ატანილს, ვის როგორ უჭირს,
რომ გაარჩევენ, ზეცაში, ზევით,
აღმოჩნდება, რომ დარდების ხურჯინს,
დარდი აკლია, შენი და ჩემი...

კახა დოლიძე

04.02.15.