მე შენს ნამღერ იავნანას ვნატრობ.
შენი უბე ისევ სითბოს აფრქვევს.
თავზე თეთრად ჭაღარა რომ გათოვს,
სიბერე კი ბევრ საფიქრალს გახვევს.
მე შენს მარჯვენს ვენაცვალე დედა.
მერამდენედ ჩურჩხელებს რომ ავლებს...
ასე ჭკვიან,სანდომიან მზერას,
ჯერ არსად არ შევხვედრივარ თვალებს.
შენი სუნთვით ვსუნთქავ ჩემო კარგო.
ცდილობ რომ სიკეთე სხვასაც არგო.
საით მიდის ეს სიჩუმე ნეტავ?
დიდი ხანი დარჩი ვიცი კენტად.
შენ ქალობით საქართველოს არგე
და დუმილით მიუყვები დაღმართს.
ვინ რა იცის რა მოხდება ხვალ?!
წუნკალია რას გაუგებ ქარს?!
ნინო,ნანა,ნათია და ზურა.
ისევ სტირი ანგელოზთა ფრენას.
მათ სახელთა უკვდავებას ცდილობ
და შენ ჭირში შეეჩვიე თმენას.
ისე ძლიერ მომწონს შენში ქალი,
რომ, ჩემში ორმაგდება თვალთახედვა, არე.
შენი ოდის სურნელება მათრობს
და კიბესთან მომაცილებს მთვარე.
ლია ფანჩულიძე
შენი უბე ისევ სითბოს აფრქვევს.
თავზე თეთრად ჭაღარა რომ გათოვს,
სიბერე კი ბევრ საფიქრალს გახვევს.
მე შენს მარჯვენს ვენაცვალე დედა.
მერამდენედ ჩურჩხელებს რომ ავლებს...
ასე ჭკვიან,სანდომიან მზერას,
ჯერ არსად არ შევხვედრივარ თვალებს.
შენი სუნთვით ვსუნთქავ ჩემო კარგო.
ცდილობ რომ სიკეთე სხვასაც არგო.
საით მიდის ეს სიჩუმე ნეტავ?
დიდი ხანი დარჩი ვიცი კენტად.
შენ ქალობით საქართველოს არგე
და დუმილით მიუყვები დაღმართს.
ვინ რა იცის რა მოხდება ხვალ?!
წუნკალია რას გაუგებ ქარს?!
ნინო,ნანა,ნათია და ზურა.
ისევ სტირი ანგელოზთა ფრენას.
მათ სახელთა უკვდავებას ცდილობ
და შენ ჭირში შეეჩვიე თმენას.
ისე ძლიერ მომწონს შენში ქალი,
რომ, ჩემში ორმაგდება თვალთახედვა, არე.
შენი ოდის სურნელება მათრობს
და კიბესთან მომაცილებს მთვარე.
ლია ფანჩულიძე