შენ გალაღებულს,
ბედისგან რჩეულს..
გიჭვრეტენ მუდამ
ათინათები...
მე გაშმაგებულს,
სევდისგან ჩვეულს..
სტრიქონში კუშტად
ავილანძები...
შენ მომღიმარი,
ცხოვრებას შენსას,
მოლბერტზე ფუნჯით
დასვრი ფერებით..
მე მომტირალი,
გასვრილი შენგან,
მოვალ და გულით
მ ო გ ე ფ ე რ ე ბ ი..
--------------------------
და მაინც შენებრ,
წაშლი ნაპირებს...
ვიცი, რომ მერე
გ ა მ ი ნ ა პ ი რ ე ბ ...
ნანა სელეპანოვა