ი სევ აკვნესებ გულს შენგან რჩეულს..
ს ევდას ატარებ ცრემლით დაღალულს,
ე ს შემოდგომაც ჩამოჰგავს წლეულს
ვ ნებაატეხილს, კოცნით დანაღმულს.
შ ემომეჩვიე.. ქარს ატან ტკივილებს..
ე გ განშორებაც ბარდება წარსულს,
ნ უთუ, ღრუბლები აღარ იტირებს,
მ თვარეც ზეცაში გამართავს აღლუმს.
ი ქნებ მოგწყურდი?ან კვლავაც,იქნებ
ყ ინვაშერეულს დაათრევ მაგ გულს,
ვ ერც დაამშვიდებ, რა დაამშვიდებს,
ა წყვეტილ გრძნობას უჩემოდ ამ წუთს.
რ ახან სიყვარულს უკვე ვეღარ თმობ,
ხ ან მზერით მიწვევ, ხან მეურჩები,
ა მ ზამთარს ხეებს ყინვა დააზრობს,
რ ადგან შენსავით დგანან ურჩები!