ცა ჩამოიქცა...კოკისპირულად,
ცაო, წვიმები მაინც მაკმარე,
არ გიწვიმია, ასე გიჟურად,
როს დიდი გრძნობა დავასამარე.
დავასამარე... ასე ადვილად,
გულს, რაც ღრუბლებად გადაიარეს,
ცა მახურია თავზე მანდილად
და დედამიწა ფეხქვეშ ტრიალებს.
გადავივიწყე...ასე მარტივად,
სახეზე ღიმილს მტვრად ვინც მაყრიდა,
ვისაც სიავე დაჰყვა აკვნიდან,
ვინც რამდენიმე ვერცხლად გამყიდა.
და მეც წარმავალს,ვითარცა საწყისს,
ჩავაქვიტკირებ ხსოვნის არეში,
მას ახლა,მხოლოდ,ისე რა,გაკვრით,
თუ მოვიხსენებ მემუარებში.
×