შეფუთულ გრძნობებს დაუკარგავთ
სიამე ხიბლის,
მზე ჰორიზონტებს შეუერთდა
დაღლილ ალერსით,
შენ განშორებამ და დაკარგვამ
გასწავლეს შიში
და შიშგანცდილი ყველა მომხვდურს
შიშით აგდებდი.
მზე არ ბრუნდება, მზერა მისი
საზღვრებს არ სცდება,
ის შიშის გამო, ახლა მხოლოდ
სიძულვილს ავლენს,
გაიცისკროვნებს, განდევნილ
წუთს სხივში აღბეჭდავს
და გაექცევა სიყვარულის
წაშლით ყველაფერს.
შუა ზამთარში ბუდე ჩაწნეს
სხვენზე მერცხლებმა,
ჰგონიათ კართან გაზაფხული
მუდამ მოიცდის,
სავსე მთვარისას მოელიან
მზის გაელვებას,
მაგრამ მზე უკვე დაიღალა
მთვარის ლოდინით.
×