თქვენ, მიმავალნო ჩემს მიღმა მალვით,
თქვენ, სხვის საეჭვო ჯადოს რომ ეტრფით,
– ო, რომ იცოდეთ, რამდენი ალი,
რამდენ ამაო სიცოცხლის ხვედრით
მიმოფანტულა და გმირთა მტვერი
შემთხვევით ჩრდილებს ადევს ჩურჩულად...
და გულსაც ფერფლად, ცეცხლი წვავს მწველი
– ტყვია, რომელმაც დამაუძლურა.
ო, ღამით მფრენნო მატარებლებო,
სადგურში სიზმრის ჩამოსვამთ მგზავრებს.
თუმცა მაშინაც ვიცოდი თქვენ რომ
ვერ შეიცნობდით – თუნდაც ჩემს აზრებს
– რატომ გამოვთქვამ მოკლედ და მკვეთრად
და თუთუნივით ვახვევ მის კვამლში,
– მას, თუ რამდენად ბნელი მაქვს სევდა
ჩემს ქერათმიან – ოქროსფერ თავში.
თქვენ, სხვის საეჭვო ჯადოს რომ ეტრფით,
– ო, რომ იცოდეთ, რამდენი ალი,
რამდენ ამაო სიცოცხლის ხვედრით
მიმოფანტულა და გმირთა მტვერი
შემთხვევით ჩრდილებს ადევს ჩურჩულად...
და გულსაც ფერფლად, ცეცხლი წვავს მწველი
– ტყვია, რომელმაც დამაუძლურა.
ო, ღამით მფრენნო მატარებლებო,
სადგურში სიზმრის ჩამოსვამთ მგზავრებს.
თუმცა მაშინაც ვიცოდი თქვენ რომ
ვერ შეიცნობდით – თუნდაც ჩემს აზრებს
– რატომ გამოვთქვამ მოკლედ და მკვეთრად
და თუთუნივით ვახვევ მის კვამლში,
– მას, თუ რამდენად ბნელი მაქვს სევდა
ჩემს ქერათმიან – ოქროსფერ თავში.
თარგმნა: ბექა ხერგიანი