ერთგულოვ ჩემო ავბედით დღეთა,
შენ, ჩემო მტრედო ძალამიხდილო!
გარს გახვევია უღრანი ტყე და
ჩემს მოლოდინში ფიჭვნარი გჩრდილობს.
შენი სარკმლის წინ ციცინათელებს
გლოვობ და გლოვობ, თითქოს საათის
ბზრიალა ისრებს წუთით ანელებს
- დაკოჟრილ ხელთა ნაზი ტაატი.
შენ დავიწყებულ ჭიშკარს გასცქერი
და შავ-შორეულ გზას თვალს უსწორებ:
ლოდინი, სევდა, დარდის ნამქერი
გივიწროვებს მკერდს ხშირად უფრორე.
შენ, ჩემო მტრედო ძალამიხდილო!
გარს გახვევია უღრანი ტყე და
ჩემს მოლოდინში ფიჭვნარი გჩრდილობს.
შენი სარკმლის წინ ციცინათელებს
გლოვობ და გლოვობ, თითქოს საათის
ბზრიალა ისრებს წუთით ანელებს
- დაკოჟრილ ხელთა ნაზი ტაატი.
შენ დავიწყებულ ჭიშკარს გასცქერი
და შავ-შორეულ გზას თვალს უსწორებ:
ლოდინი, სევდა, დარდის ნამქერი
გივიწროვებს მკერდს ხშირად უფრორე.
თარგმნა: ბექა ხერგიანი
რუსულად: Александр Пушкин - Няне