ნიკა ნორიელი – უსასრულო ღამე

ტვარი ტილოს,
ჩემს გონებაში გაჩენილ ბზარებს.
თუმცა კი, უკვე არავინ მინდობს.
მაინც ვერ ვაღებ სამოთხის კარებს.

დავდივარ...ისევ ბნელია ქუჩა.
მინდა შევიგრძნო არსება…ღამის…
ვნატრობ,რომ კიდევ მოვიდეს მუზა.
ნეტავ გამოჩნდეს ნათება მთვარის.

აღარ ვსვამ ღვინოს...სიფხიზლე მათრობს...
ფიქრებით დამაქვს საგზალი ჩემი.
მსურს, რომ შევეხო შორეულ მნათობს.
სადღაც სიღრმეში გაჰყვირის გემი.

გრძნობა აჰყვება მუსიკის ჰანგებს.
მე კი, ტყვედ ვრჩები ამ სიყვარულის...
ჩემს გვერდით ვხედავ იისფერ ლანდებს.
მოახლოვებას ვგრძნობ სიხარულის.

და მინდა აღარ დასრულდეს ღამე.
მინდა გაგრძელდეს საოცრად დიდხანს.
რომ დავიხარჯო სიტყვებით სავსე,
მე ჩემი კალმით ფურცლები ვავსე.