მე რომ მყოფნის, ზუსტად იმდენი ბედნიერება.
ჩუმად მიყვარხარ,
არ მბეზრდება შენი სახე, შენი ფერება.
სად გადაგმალო ?
სად შეგინახო? რომ ვერ შეძლონ შენი შეხება,
გრძნობავ ახალო,
ახალგაზრდულო შემოფეთება.
გულში გათავსებ,
შენ დასამალად არ მაქვს სხვა სახლი,
ვერ გადამავსებ,
შენს შესვლამდე, ყველასგან დავცლი.
გულში დაგმალავ,
რომ ვერავინ შეძლოს შენი შეხება.
უშენოდ არ ვარ,
მწუხრში ნაპოვნო, საკუთარო ბედნიერება...
კახა დოლიძე / 22.12.13
