დაუთოვია მთებზე ფანტელებს,
ჩემს გულის ძგერას ასე ვიყუჩებ,
ვხატავ ოცნებებს ვმარცვლავ სტრიქონებს,
მაგრამ უცნობ ქალს ვეღარ ვიხსენებ...
შემომაგება გზანი ფართენი
და თუ აღმართებს შევყევ მორჩილად
დაუნდობელმა მტუქსა რამდენი,
როცა დავჭირდი გვერდით დამიდგა...
ის დარჩა ჩემთვის მარად ერთგული
და ჩემს სიცოცხლეს ისევ ამშვენებს,
ხან შემომცქერის სინატიფით და
მხარს ხან ალერსით შემომაშველებს.
ფიქრებში დადის ჩემთან ჩერდება,
და ყოველ წუთში ფეხქვეშ მეგება,
ყოველი ღამე ასე გრძელდება
სანთლების შუქზე სულ მეგებება...
როდის დაიწყო ეს ყველაფერი,
ვიხსენებ მაგრამ ვერ გავიხსენე
უცნობი ქალი ხელში ფუნჯებით,
ხატავს იას და მარცვლავს სტრიქონებს...
×