ყვითელი ფანტაზია
(yviteli fantazia)
(yviteli fantazia)
..\"ხელებს შლი და ნელა იწყებ ბზრიალს, ყვითელი სარაფანა ყვავილივით იშლება და მოცეკვავე ნარცისს ემსგავსები ცისკენ აპყრობილი ხელებით.
ბზრიალის სიჩქარე მატულობს.
სარაფანას თმაც უერთდება და ნარცისს შავ-წითელი გვირგვინი უჩნდება...
იმიტომ, რომ თმა შავ -წითელია...
ჰაერი ცენტრალურ ნერვულ სისტემას იპყრობს და იწყებ სიმღერას...
ბროლის თვალებით მზეს აშტერდები და ლამაზი ცისარტყელა ჩნდება თქვენს შორის.
იცლები ემოციებისაგან, თავისუფლდები გრძნობებისაგან, გამოდიხარ მდგომარეობებიდან და ბზრიალს განაგრძობ.
ფეხშიშველა ყოფილხარ.
მწვანე ბალახი ფეხისგულებზე გედება და აპათიური სიმშვიდის დარღვევას ცდილობს, მაგრამ არ გამოსდის.
არასოდეს ყოფილა ცისარტყელა ასეთი სწორი, თვალებიდან მზემდე, ყავისფერი თვალებიდან წითელ მზემდე.
ბზრიალი ნელნელა წყდება, თვალს არ აშორებ მზეს და ეცემი ზურგზე, საფეთქლებზე ჩამოგორებული ცრემლები ბროლის ბურთულებად იფანტებიან ბალახში...
მზის სხივები გაფანტულ ბურთულებს იჭერენ და ცისარტყელის ვერტიკალი სტერეომეტრიაში გადადის. არსებული სინამდვილე შენს მოთხოვნილებებს არ აკმაყოფილებს და ცდილობ თვითონ მაინც შექმნა ისეთი სინამდვილე, რომელიც შენი მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებას შეძლებს...
შენ იწყებ ფანტაზიორობას.
მართალი ხარ, ზოგჯერ შიში უფრო ძნელი ასატანი ხდება ვიდრე ის, რისიც გეშინია...
ბროლის ბურთულების რაოდენობა მატულობს, შენს გარშემო ცისარტყელა კარავს შლის. ახლა კარავში წევხარ, გამჭვირვალესა და ფერადში. ყვითელ კაბაზე მწვანე ლაქები ჩნდება, სარაფანა და ბალახი მეგობრდებიან...
ფანტაზია ყოველთვის შეიძლება იქცეს რეალობად, თუკი არ სცილდება რეალურ საზღვრებს, მაგრამ სად გადის საზღვარი რეალობას და ფანტაზიას შორის?
ეს ყველაფერი ფანტაზიაა სტრიქონებში, იმიტომ, რომ ვერასოდეს იქცევიან შენი ცრემლები ბროლის ბურთულებად და ვერასოდეს გაჩნდება ცისარტყელა შენს თვალებსა და მზეს შორის.
იქვე ბროწეულისა და კარალიოკის ხეები დგას, ოდნავ მოშორებით ჭინჭარია, იქვე მისი განუყრელი აბზინდა პატარა, იისფერი ყვავილებით, ერთ-ერთი ხის ძირას ნახევრადმორყეული ძველი ძელსკამი დგას.
ყელზე ძარღვი უფეთქავს, თავი ხელებში აქვს ჩარგული, ცალი ფეხი აკეცილი და მეორეთი ცდილობს მორყეულ სკამს წონასწორობა შეუნარჩუნოს.
შავები აცვია.
ვერ ამჩნევს, რომ იქვე ორი ბროლის ბურთულა გდია, ჩრდილში, და ამიტომ მზის სხივები ვერ იჭერენ, რათა ცისარტყელად აღიმართონ.
ყვითელი სარაფნიდან მუხლამდე შიშველი ფეხი ჩანს, ოდნავ მოკეცილი და თვალიანი ნახევარსამაჯურით კოჭთან. კარვის ფარდები სქელდებიან.
რა უნდოდა იქ ღრუბლებს, ეს ხომ შენი ფანტაზიაა?
მაგრამ მზეც ხომ ოდესმე უნდა ჩავიდეს, იმიტომ, რომ ყველაფერს, რასაც დასაწყისი აქვს, თავისი დასასრულიც მოეძებნება, ზოგი სრულდება უკვალოდ, ზოგიც გაგრძელებას პოულობს შემდეგ სრულ, თუ უსრულ დასასრულამდე.
კარავი ქრება.
ბროლის ბურთულებიც, აპათიური სიმშვიდეც და ბალახი ფეხისგულებზე უსიამოვნოდ გელამუნება.
ნერვები გეშლება.
იმასაც, იმიტომ, რომ ფეხი დაეღალა წონასწორობის შენარჩუნებისას, დაიკიდა სკამი და წავიდა.
ყვითელი სარაფანაც წავიდა, ალაგ-ალაგ მწვანე კოპლებით...
მაგრამ მზე არ ჩასულა, იგი სულ რაღაც ღრუბელს ამოეფარა...\"
ბზრიალის სიჩქარე მატულობს.
სარაფანას თმაც უერთდება და ნარცისს შავ-წითელი გვირგვინი უჩნდება...
იმიტომ, რომ თმა შავ -წითელია...
ჰაერი ცენტრალურ ნერვულ სისტემას იპყრობს და იწყებ სიმღერას...
ბროლის თვალებით მზეს აშტერდები და ლამაზი ცისარტყელა ჩნდება თქვენს შორის.
იცლები ემოციებისაგან, თავისუფლდები გრძნობებისაგან, გამოდიხარ მდგომარეობებიდან და ბზრიალს განაგრძობ.
ფეხშიშველა ყოფილხარ.
მწვანე ბალახი ფეხისგულებზე გედება და აპათიური სიმშვიდის დარღვევას ცდილობს, მაგრამ არ გამოსდის.
არასოდეს ყოფილა ცისარტყელა ასეთი სწორი, თვალებიდან მზემდე, ყავისფერი თვალებიდან წითელ მზემდე.
ბზრიალი ნელნელა წყდება, თვალს არ აშორებ მზეს და ეცემი ზურგზე, საფეთქლებზე ჩამოგორებული ცრემლები ბროლის ბურთულებად იფანტებიან ბალახში...
მზის სხივები გაფანტულ ბურთულებს იჭერენ და ცისარტყელის ვერტიკალი სტერეომეტრიაში გადადის. არსებული სინამდვილე შენს მოთხოვნილებებს არ აკმაყოფილებს და ცდილობ თვითონ მაინც შექმნა ისეთი სინამდვილე, რომელიც შენი მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებას შეძლებს...
შენ იწყებ ფანტაზიორობას.
მართალი ხარ, ზოგჯერ შიში უფრო ძნელი ასატანი ხდება ვიდრე ის, რისიც გეშინია...
ბროლის ბურთულების რაოდენობა მატულობს, შენს გარშემო ცისარტყელა კარავს შლის. ახლა კარავში წევხარ, გამჭვირვალესა და ფერადში. ყვითელ კაბაზე მწვანე ლაქები ჩნდება, სარაფანა და ბალახი მეგობრდებიან...
ფანტაზია ყოველთვის შეიძლება იქცეს რეალობად, თუკი არ სცილდება რეალურ საზღვრებს, მაგრამ სად გადის საზღვარი რეალობას და ფანტაზიას შორის?
ეს ყველაფერი ფანტაზიაა სტრიქონებში, იმიტომ, რომ ვერასოდეს იქცევიან შენი ცრემლები ბროლის ბურთულებად და ვერასოდეს გაჩნდება ცისარტყელა შენს თვალებსა და მზეს შორის.
იქვე ბროწეულისა და კარალიოკის ხეები დგას, ოდნავ მოშორებით ჭინჭარია, იქვე მისი განუყრელი აბზინდა პატარა, იისფერი ყვავილებით, ერთ-ერთი ხის ძირას ნახევრადმორყეული ძველი ძელსკამი დგას.
ყელზე ძარღვი უფეთქავს, თავი ხელებში აქვს ჩარგული, ცალი ფეხი აკეცილი და მეორეთი ცდილობს მორყეულ სკამს წონასწორობა შეუნარჩუნოს.
შავები აცვია.
ვერ ამჩნევს, რომ იქვე ორი ბროლის ბურთულა გდია, ჩრდილში, და ამიტომ მზის სხივები ვერ იჭერენ, რათა ცისარტყელად აღიმართონ.
ყვითელი სარაფნიდან მუხლამდე შიშველი ფეხი ჩანს, ოდნავ მოკეცილი და თვალიანი ნახევარსამაჯურით კოჭთან. კარვის ფარდები სქელდებიან.
რა უნდოდა იქ ღრუბლებს, ეს ხომ შენი ფანტაზიაა?
მაგრამ მზეც ხომ ოდესმე უნდა ჩავიდეს, იმიტომ, რომ ყველაფერს, რასაც დასაწყისი აქვს, თავისი დასასრულიც მოეძებნება, ზოგი სრულდება უკვალოდ, ზოგიც გაგრძელებას პოულობს შემდეგ სრულ, თუ უსრულ დასასრულამდე.
კარავი ქრება.
ბროლის ბურთულებიც, აპათიური სიმშვიდეც და ბალახი ფეხისგულებზე უსიამოვნოდ გელამუნება.
ნერვები გეშლება.
იმასაც, იმიტომ, რომ ფეხი დაეღალა წონასწორობის შენარჩუნებისას, დაიკიდა სკამი და წავიდა.
ყვითელი სარაფანაც წავიდა, ალაგ-ალაგ მწვანე კოპლებით...
მაგრამ მზე არ ჩასულა, იგი სულ რაღაც ღრუბელს ამოეფარა...\"