დეედი
(deedi)
(deedi)
მთელი დღე ვცდილობდი ქვეყანა უჩემოდ წარმომედგინა.
დეე!
მე რომ არ დავბადებულიყავ, რა მოხდებოდა?
ვინ გაახარებდა ასე დედის გულს? ვინ იქნებოდა დედიკოს ჭკვიანი შვილი?
ვისზე იტყოდნენ დედის გულის ვარდიაო?
ვის დასწყევლიდნენ შენი ტუჩები და ვისთვის ილოცებდნენ შენი ძუძუები?
დეე!
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვინ ივლიდა სულ შენს ჭკუაზე? ვის დაუგეგმავდი ცხოვრებას? ვის დააყვედრებდი შენს გაწეულ ამაგს? ვინღა იტყოდა შენზე დიდი ადამიანები უძეგლოდ იკარგებიანო?
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვინ დალევდა განსხვავებული სასმისით დედების სადღეგრძელოს? ნამთვრალევზე სიმღერებს დეეედაზე ვინ იმღერებდა? ლექსებს ვინ მოგიძღვნიდა? ვინ მოიგონებდა ასეთ მაგარ სიტყვებს: დედ-აენა, დედა-ბოძი, დედა-კაცი, დედა-ბუნება, დედა-მდინარე, დედა-ქალაქი, დედა-სამშობლო, დედა-მიწა?
ვინ დაიფიცებდა (წინათ) დედა შემერთოს ცოლადო; ვინ დაიგინებდა (ახლა) ჩემი დედა მოვტ . ნო.
დეე!
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვისთვის გადაიხვეწებოდი სიბერის დროს უცხო ქვეყანაში და იქ ვისი დარდი გაგითეთრებდა თმებს, რომლის დამალვასაც ძალიან ეცდებოდი სამუშაოს დაკარგვის შიშით.
ვინ შეინახავდა სამარადისოდ შენ ხსოვნას გულში? ვინ-ღა დაჰკიდებდა შენს სურათს შენი გამოგზავნილი ფულით შეძენილი ბინის მისაღებ ოთახში? ვინ-ღა დაარქმევდა ერთადერთ შვილს შენს სახელს?
ვის აუჩვილდებოდა გული, როცა სამოც-სამოცდაათი წლის ბიჭები თავთავიანთ ტკბილ დედიკოებს გაიხსენებენ?
ბოიშვილი ვიყო, თუ მართლა არ მეტირებოდეს?
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვინ დაგიდგამდა დედაქალაქში ამხელა ძეგლს (ხმალი რად გინდა, დეე?)? ვინ დაგიწესებდა შენს ქვეყანაში დედის დღეს? ხელის გულზე ერბო-კვერცხს ვინ მოგიწვავდა?
მე რომ არ დავბადებულიყავ. . .
დეე, დეე! ხო კაი ვქენი, რომ დავიბადე?
დეე!
მე რომ არ დავბადებულიყავ, რა მოხდებოდა?
ვინ გაახარებდა ასე დედის გულს? ვინ იქნებოდა დედიკოს ჭკვიანი შვილი?
ვისზე იტყოდნენ დედის გულის ვარდიაო?
ვის დასწყევლიდნენ შენი ტუჩები და ვისთვის ილოცებდნენ შენი ძუძუები?
დეე!
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვინ ივლიდა სულ შენს ჭკუაზე? ვის დაუგეგმავდი ცხოვრებას? ვის დააყვედრებდი შენს გაწეულ ამაგს? ვინღა იტყოდა შენზე დიდი ადამიანები უძეგლოდ იკარგებიანო?
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვინ დალევდა განსხვავებული სასმისით დედების სადღეგრძელოს? ნამთვრალევზე სიმღერებს დეეედაზე ვინ იმღერებდა? ლექსებს ვინ მოგიძღვნიდა? ვინ მოიგონებდა ასეთ მაგარ სიტყვებს: დედ-აენა, დედა-ბოძი, დედა-კაცი, დედა-ბუნება, დედა-მდინარე, დედა-ქალაქი, დედა-სამშობლო, დედა-მიწა?
ვინ დაიფიცებდა (წინათ) დედა შემერთოს ცოლადო; ვინ დაიგინებდა (ახლა) ჩემი დედა მოვტ . ნო.
დეე!
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვისთვის გადაიხვეწებოდი სიბერის დროს უცხო ქვეყანაში და იქ ვისი დარდი გაგითეთრებდა თმებს, რომლის დამალვასაც ძალიან ეცდებოდი სამუშაოს დაკარგვის შიშით.
ვინ შეინახავდა სამარადისოდ შენ ხსოვნას გულში? ვინ-ღა დაჰკიდებდა შენს სურათს შენი გამოგზავნილი ფულით შეძენილი ბინის მისაღებ ოთახში? ვინ-ღა დაარქმევდა ერთადერთ შვილს შენს სახელს?
ვის აუჩვილდებოდა გული, როცა სამოც-სამოცდაათი წლის ბიჭები თავთავიანთ ტკბილ დედიკოებს გაიხსენებენ?
ბოიშვილი ვიყო, თუ მართლა არ მეტირებოდეს?
მე რომ არ დავბადებულიყავ, ვინ დაგიდგამდა დედაქალაქში ამხელა ძეგლს (ხმალი რად გინდა, დეე?)? ვინ დაგიწესებდა შენს ქვეყანაში დედის დღეს? ხელის გულზე ერბო-კვერცხს ვინ მოგიწვავდა?
მე რომ არ დავბადებულიყავ. . .
დეე, დეე! ხო კაი ვქენი, რომ დავიბადე?