ბაია გაბედავა ( მოთხრობა )

ზაფხულის ერთი მეტად ცხელი და მხიარული დღის შემდეგ, დაღლილი დავბრუნდი სახლში. სანდლები იქვე დავყარე, მაილოს (ჩემი ძაღლია) მოვეფერე, სამზარეულოდან რამოდენიმე ვაშლი გამოვიტანე და კომპიუტერს მივუჯექი. მშობლები ერთი კვირით სამეცნიერო კონფერენციაზე იყვნენ წასულები პრაღაში. ასე რომ, სახლში მხოლოდ მე და მაილო ვიყავით. გაწვიმდა... გუნება გამიფუჭდა... დაორთქლილ ფანჯარასთან გადავინაცვლე და უშნოდ ჩაბნელებულ ქუჩას გავხედე, რომელზეც მხოლოდ ერთი ლამპიონი საცოდავად ბჟუტავდა... ავდექი, მუსიკა ჩავრთე, თავდაპირველ ადგილს დავუბრუნდი და წყნარ მუსიკას ავყევი:
So lay here, beside me, just hold me and don't let g
And this feeling, I'm feeling, is something I've never known
And I just can't take my eyes off you
And I just can't take my eyes...
და სწორედ მაშინ შევამჩნიე ჩრდილი ლამპიონის ქვეშ. გამალებით ეძებდა რაღაცას ამღვრეულ გუბეში. ცოტა ხანი ვუცქირე , ბოლოს შემეცოდა, ავდექი, ფანარი ავიღე და გარეთ გავედი. სხვა ყველა სიკეთესთან ერთად, სახლში ქოლგა ვერ ვიპოვე. გარეთ კოკისპირულად წვიმდა, ჩრდილი კი ნერვიულად აცეცებდა ხელებს ტალახიან გუბეში. ნელა მივუახლოვდი. როცა გაუბედურებული ლამპიონის შუქი მეც მომწვდა, უცნობმაც შემამჩნია. იყო მაღალი, შავი და ძალიან სუსტი. ძველი, დახეული ბოტასები ეცვა, მოშავო-მომწვანო შარვალი, რომელიც აშკარად არ იყო მისი. მაისური, ალბათ, ოდესღაც თეთრი იყო, თუმცა ახლა გაყვითლებულიყო და შუაგულიდან ჯოკერი უსიამოდ მეღრიჭებოდა...
-რა გინდა? - თავი ასწია და შემეკითხა - სხვა საქმე არა გაქვს? - ახლა დავაკვირდი სახეზე... სავსე იყო ნაკაწრებით... თმააწეწილი, მუდარით, ცრემლით სავსე მწვანეთვალება ცდილობდა მრისხანე სახე მიეღო, მაგრამ არ გამოსდიოდა. თბილმა თვალებმა გაყიდეს...
-ჰა, რა გინდა? რას მომჩერებიხარ? - დავიბენი.
-რავი, ვიფიქრე დავეხმარები-მეთქი...
-წადი. - მიპასუხა და ზურგი შემაქცია.
-მაგრამ ამ წვიმ...
-ხომ გითხარი წადი-მეთქი?! ჩემს საქმეს მე თვითონ მივხედავ! - ასეთ პასუხს, სიმართლე რომ ვთქვა, არ მოველოდი.
-კარგი, მაგრამ ის მაინც მითხარი, რას ეძებ?
-სამოთხეს...
არ ვიცოდი რა მეთქვა, ვერ წარმოვიდგენდი რა შეიძლებოდა ყოფილიყო მისთვის ეს "სამოთხე"...
- გაიწი, მანდ უნდა მოვძებნო - ისევ შემომხედა მწვანე თვალებით. ახლა ისინი უწინდელზე უფრო იყვნენ დაღონებულები.
- და რა არის ეს "სამოთხე"?
გასწორდა და მითხრა:
-რასაც ვეძებ. - ყველანაირად ცდილობდა დაემალა...
უეცრად მწვანე თვალები აენთნენ და გრძელი თითები ჭუჭყიან გუბეში რაღაცას დასწვდნენ...
წებო...
წ ე ბ ო ...
გავშრი...
-ეს არის შენი "სამოთხე"?
-გაიცანი, თუ ძალიან გინდა, მაგრამ არ გაგიყოფ! - მწარედ გაიცინა და წებო მაგრად ჩაიხუტა.
-არ გამიყოფ? და რად მინდა? ან შენ რად გინდა?
-როგორ თუ რად მინდა? რითი უნდა გავთბე ასეთი ღამით?
-წებოს სუნთქავ?
დაფიქრდა...
-სხვა არაფერში მჭირდება... თუ გინდა შენით იყიდე, ფული გაქვს, ჩემსას არ მოგცემ!
-არ მინდა! - მკაცრად ვუთხარი.
-აბა აქ რატომ ხარ? წადი! - თითი უკუნეთისკენ გაიშვირა.
-ეს არის შენი სამოთხე? იცი რომ წებოს სუნთქვა ჰალუცინაციებს იწვევს? - რაღაც ძალიან მაღალფარდოვნად გამომივიდა და იმ წამსვე შევცვალე - იცი, რომ წებოს სუნთქვით სხეულს, ორგანიზმს იწამლავ? ბევრი ყნოსვის შემდეგ მოკვდები!
-ოჰ, მოვკვდე მერე! მაინც არავინ მყავს! რომ მოვკვდე ვის ეწყინება? იმ ძაღლს, რომელსაც ხანდახან სიმწრით ნაშოვნ პურის ნატეხს ვუყოფ? იმ გამყიდველს, დახლიდან რომ გასაყიდად გამოტანილ ხილს ვპარავ? თუ იმ პოლიციელს ჩემს დევნაში რომ გულმა დაარტყა? არც ერთს! ძაღლი იშოვნის სხვა ჩემნაირს, გამყიდველსაც ერთით ნაკლები ხილის ქურდი ეყოლება და არა მგონია ის პოლიციელიც დიდად შეწუხდეს ჩემი სიკვდილის გამო! ამის შემდეგ ვარ სამოთხეში... აქაური ჯოჯოხეთისგან შორს...-გული ამიჩარდ, ცრემლები მომაწვა, მთლიანად ვხურდი. სულ დამავიწყდა, რომ წვიმდა. ბიჭი კი აგრძელებდა - უმნიშვნელო საგანი ვარ, რომელიც მშობლებმა მიატოვეს, არაფრად ჩააგდეს და მოხუცი ბებიის მხრებზე დატოვეს! მე არაფერი ვარ! - წამით გაჩერდა. მეგონა, რომ დაამთავრა, თუმცა ვცდებოდი... მწვანე თვალებმა ამომხედეს და ბიჭმაც გააგრძელა - შენ? შენ გგონია რამით უკეთესი ხარ? სახლი გაქვს? მთელი ქალაქი ჩემი სახლია! ტელევიზორი გაქვს? მთელი ტექნიკის მაღაზიები ჩემთვის მუშაობენ! ტანსაცმელი გაქვს? მეც! მეც მაქვს ის, რაც გაქვს შენ! მე უფრო მეტი მაქვს! მე შემიძლია ყოველ დღე ვუყურო განთიადს, დავტკბე მზის ჩასვლით - ამ სიტყვებში იმდენი სიძულვილი ჟღერდა, რომ ვერც კი წარმომედგინა, ამას თუ 16-17 წლის ბიჭი მუბნებოდა!
-მაშინ, თუ ყველაფერი გაქვს, წებო რაღაში გჭირდება?! რად გინდა ამ ყველაფრის შენიღბვა?
-მინდა! ეს ჩემი საქმეა! ჩემთვის ვიყავი, ვეძებდი, შენ რა გინდოდა?! არ მიდიოდი? თავი დამანებე! - მწვანეთვალებამ ზურგი შემაქცია და წავიდა.
მიდიოდა წვიმაში, თუმცა ვერ ვხედავდი, ვგრძნობსი, რომ ტიროდა, რადგან მეც ვტიროდი... ფანრით ვცდილობდი დამენახა, სად მიდიოდა, თუმცა უკან გაყოლა არც კი მიფიქრია... უეცრად სიბნელეში რაღაც ისროლა და მოწყვეტით დაეცა ასფალტზე. გიჟივით მივვარდი. მწვანე თვალები აღარ მიყურებდნენ, აღარც გრძელ თითებს ეჭირათ წებო. ფანარი სახეზე მივანათე.
-თვალები გაახილე რააა! ძალიან გთხოვ! თვალები გაახილე! - არ ვიცოდი რა მექნა - ძალიან გთხოვ, გამოფხიზლდი, არ მოკვდე რაა! რომ მოკვდე, იცოდე, მეც აქვე მოვკვდები! - უაზრო მუქარასავით ჟღერდა. ხელებს უსიცოცხლოდ ვუბრაგუნებდი... სანამ ტელეფონის ამოღებას და სასწრაფოში დარეკვას მოვიფიქრებდი, ერთი-ორჯერაც შემოვულაწუნე... სასოწარკვეთილმა ბოლოჯერ ვთხოვე გამოფხიზლებულიყო... სასწრაფოს ნომერი ავკრიფე და... გრძელი თითები ამოძრავდნენ... სხეულმა ერთბაშად ამოისუნთქა და ასფალტზე მწვანეთვალება წამოჯდა...
ტელეფონი გამოვრთე და გადავეხვიე. ვტიროდი, თუმცა ახლაც ვერ ვხვდები რა მატირებდა...
-რა გატირებს? - შემეკითხა უცებ. სწორედ ახლა შევამჩნიე, რომ მისი ხმა რაღაცნაირად, დამაჯერებლად ჟღერდა.
-არ ვიცი... ძალიან შემაშინე... რა დაგემართა?
-არ ვიცი... მახსოვს, რომ თავში თითქოს რაღაც მომხვდა, თვალებში სინათლე მომაწვა და მერე მხოლოდ ის მახსოვს, რომ წებო გადავაგდე. არც გავთიშულვარ, უბრალოდ თვალებს ვერ ვახელდი. შენი სიტყვები მესმოდა, ხელებს რომ მირტყამდი, ვგრძნობდი, უბრალოდ თვალების გახელა ვერ შევძელი.
-ყველაფერი გესმოდა?
-კი, ყველაფერი.
ორი-სამი წუთის დუმილის შემდეგ თქვა:
-მე რომ მოვმკვდარიყავი, მართლა მოკვდებოდი? - გაეღიმა. წამოვაყენე.
-კი, მართლა - წავუგულახდილპასუხე...
-შიშისაგან?
-აარა...
-აბაა? - მწვანე თვალები ეშმაკურად აციმციმდნენ.
-არ ვიცი, უბრალოდ მეწყინებოდა... კარგი ბიჭი ხარ...
შემომხედა. მისი სახე არასდროს დამავიწყდება. იღიმოდა ნამდვილი, ბაცშვური ღიმილით... მიღიმოდნენ მისი თვალები. სახე იღიმოდა.
-ახლა სიკვდილი შეიძლება...-თქვა და თავი დახარა.
-გაგიჟდი?
-შენ მაინც ხომ დაგწყდება გული...
-მარტო ამისთვის ღირს სიკვდილი?
-ვიღაცას მაინც ხომ უნდა დავამახსოვრდე?- გაჩუმდა. მერე შემომხედა და თქვა - ხომ დაგამახსოვრდები?
-ალბათ.-გამეცინა-კი, დამამახსოვრდები.
-მატყუებ...
-როგორ უნდა დამავიწყდეს ადამიანი, რომელიც შუა ქუჩაში კინაღამ ხელებში ჩამაკვდა?
-მართალია...-გაეცინა.
-უნდა წავიდე.
-სახლში?
თავი დავუქნიე.
-იცი, მე ვსწავლობ...
-სწავლობ?
თავი დამიქნია.
-სკოლაში დადიხარ?
-დავდივარ, რაღაც სპეციალური სკოლაა. წელს ვამთავრებ. ბებიაჩემი ამბობს, დედა მოვა, სკოლას როცა დაამთავრებო, მაგრამ... ოდესმე აუცილებლად გაიგონებ ჩემს სახელს...
-მე რომ არ ვიცი შენი სახელი?
-სახეს მაინც დაინახავ...
-იმედი მაქვს... უნდა წავიდე...
-ხომ გეწყინება ჩემი სიკვდილი?
-არ მოკვდები...
-რა იცი?
-შენ ხომ სწავლობ? ხომ გაქვს გეგმები? ხოდა არ მოკვდები! უბრალოდ სიკვდილის უფლება არ გაქვს!
-რატომ?
-მე ხომ შენი სახელი უნდა გავიგონო?
-კი, მაგრამ შენ ხომ ჩემი სახელი არ იცი?
-სახეს მაინც დავინახავ. - შევხედე და გავუღიმე.
-იმედი მაქვს, ოდესმე შეგხვდები...
-აუცილებლად...
გაუბედურებულ ლამპიონთან ვიდექით. ფანჯარას ავხედე. მაილო მიყურებდა. მე არ ვიცოდი რა მეთქვა და ვთქვი ისევ: "უნდა წავიდე"... . სადარბაზომდე გამომყვა. კიბესთან გაჩერდა და თქვა:
-მოვედით...
-მოვედით - დავუდასტურე მეც. - წავედი...
თითქმის კარებთან ვიყავი, როცა ფეხის ხმა ჩემს ყურს მოხვდა. მოვიხედე, უკვე ნაცნობი სახე ზუსტად ჩემ წინ იდგა. იდგა და მთელი სახით მიღიმოდა. მწვანე თვალები ანათებდნენ და უეცრად ალაპარკდნენ:
-მე არ ვყნოსავ წებოს...
-არაა?
-არა...
-კარგია...
-წავედი... - თქვა და წავიდა.
სახლში შევედი...
თენდებოდა...
გათენდა...


P.S.ვიხსენებ იმ ტკივილიან უზომოდ ღრმა მწვანე თვალებს და ისევ მეტირება...
მახსენდება მისი მონოლოგი სიკვდილზე და იმ ძაღლის წარმოდგენას ვცდილობ, რომელსაც გრძელი თითები პურის ნატეხებს უყოფდნენ... ახლა იმ დროს ველოდები, როცა მის სახელს გავიგონებ...
-მაგრამ შენ ხომ მისი სახელიც კი არ იცი?
-სახეს ხომ მაინც დავინახავ?! ისევ იმ მწვანე თვალებს...