ჭალებს დარდისფერმა ტალღამ გადაუარა,საკმეველ შერეული ქარიშხალი სიცოცხლის ხეთა რიგებს ფოთლებს აცლიდა და თავისუფლების სურვილი სუნთქვის საშუალებას ისევ არ იძლეოდა....
ქუჩა ნაწვიმარი, ერთმანეთში გადადღაბნილი სახლები, ჯიხურები, ლამპიონები. მიდიხარ ეიფორიული სიჩქარით, გინდა იყვირო და მერე იმღერო მერე გაქრე,გხვდება ფიტული, მერე ისევ ფიტული, ისევ და ისევ და უცებ, შემთხვევით, ადამიანი, ჩერდები...
–ერთი წუთით (აფორიქებული და უსაზღვროდ ბედნიერი)
–გამარჯობა(მიხვედრილი)
–ჩაგეხუტები რაა !!!
მოდის გეხუტება და ხდებით ერთი,გამომავალი ენერგია ფიტულებს ანადგურებს და რჩებით მარტო,ქუჩაზე სადაც ახლაც დგას ცეცხლოვანი სვეტი და ირგვლივ ისევ ერთმანეთშია არეული სახლები ჯიხურები და ლამპიონები.
გათენდა ახელ თვალებს და ამჩნევ,რომ დრო გაჩერებულია.მიდიხარ საათთან, ისარს ხელით ფრთხილად წევ ‘’ტიკ’’ დაიძახა მექნიზმა და გულის რიტმიც აყვა,მერე ისევ გადაწევ ‘’ტაკ’’ დაიძახა ისევ და ისევ გულის ხმა,მერე ტემპს უმატებ და ამჩნევ რომ ფანჯარასთან ფოთლები შეიძრა,ღრუბლებმაც დაიწყეს მოძრაობა,ფანჯარას ქარი აღებს და გესმის ‘’სიმფონია’’ _ დღეს დრო უნდა მართო.
იწყებს მეორე ხმა,ყვება პირველი და მესამე უსასრულო ფონად გასდევს,იქმნება ერთი სიხარულ–ტკივილ–სისხლიან–განწმენდილ–ჰაეროვან–წმინდა–მზაინ–ცეცხლოვან–სიცოხლის მომცემი ტალღა შემოდის შენში და იწყებ ნივთიერ ცვლას,ცოტაც და აღარ ჩანხარ, მერე ისევ ჩნდები უხმოდ ფეთქდები და ნაწილდები იქ, სადაც შექმნი უსაზღვროობას.
მე დღეს აღგიქვი,გარდავიცვალე და იმწამსვე დავიბადე
ისევ ჩვილი – მაგრამ ყოვლისშემძლე
მე – ადამიანი
ქუჩა ნაწვიმარი, ერთმანეთში გადადღაბნილი სახლები, ჯიხურები, ლამპიონები. მიდიხარ ეიფორიული სიჩქარით, გინდა იყვირო და მერე იმღერო მერე გაქრე,გხვდება ფიტული, მერე ისევ ფიტული, ისევ და ისევ და უცებ, შემთხვევით, ადამიანი, ჩერდები...
–ერთი წუთით (აფორიქებული და უსაზღვროდ ბედნიერი)
–გამარჯობა(მიხვედრილი)
–ჩაგეხუტები რაა !!!
მოდის გეხუტება და ხდებით ერთი,გამომავალი ენერგია ფიტულებს ანადგურებს და რჩებით მარტო,ქუჩაზე სადაც ახლაც დგას ცეცხლოვანი სვეტი და ირგვლივ ისევ ერთმანეთშია არეული სახლები ჯიხურები და ლამპიონები.
გათენდა ახელ თვალებს და ამჩნევ,რომ დრო გაჩერებულია.მიდიხარ საათთან, ისარს ხელით ფრთხილად წევ ‘’ტიკ’’ დაიძახა მექნიზმა და გულის რიტმიც აყვა,მერე ისევ გადაწევ ‘’ტაკ’’ დაიძახა ისევ და ისევ გულის ხმა,მერე ტემპს უმატებ და ამჩნევ რომ ფანჯარასთან ფოთლები შეიძრა,ღრუბლებმაც დაიწყეს მოძრაობა,ფანჯარას ქარი აღებს და გესმის ‘’სიმფონია’’ _ დღეს დრო უნდა მართო.
იწყებს მეორე ხმა,ყვება პირველი და მესამე უსასრულო ფონად გასდევს,იქმნება ერთი სიხარულ–ტკივილ–სისხლიან–განწმენდილ–ჰაეროვან–წმინდა–მზაინ–ცეცხლოვან–სიცოხლის მომცემი ტალღა შემოდის შენში და იწყებ ნივთიერ ცვლას,ცოტაც და აღარ ჩანხარ, მერე ისევ ჩნდები უხმოდ ფეთქდები და ნაწილდები იქ, სადაც შექმნი უსაზღვროობას.
მე დღეს აღგიქვი,გარდავიცვალე და იმწამსვე დავიბადე
ისევ ჩვილი – მაგრამ ყოვლისშემძლე
მე – ადამიანი