ldokoneni maka yvela nivti
ჭროღა ქალქვები წაიღო?
- წაიღო.
- სამივე?
- სამივე.
- მოსევადებული სპილო, ჩვენი ოცნებების ზანდუ-კით?
- წაიღო.
- თეთრი საშაქარყინულე, ბეღურებით მოხატული?
- ეგეც.
- გიუნთექინის "ნარჩიტა", მამიდამ ყდა რომ მოუქ-სოვა და მერე ჩადრიანი ქალი დააქარგა მძივებით?
- ჰო.
- როგორ?!
- ...
- ალო, ციცელია!.. სად დაიკარგა შენი ხმა?.. აღარ გესმის?.. ჩვენი ნატვრის სუფრაც არ დატოვა?
- არა.
- რა-ა? საშობაო სურვილებს რომ ვწერდით ზედ და მერე მამიდა ფერადი მულინეს ძაფს აყოლებდა სიტყ-ვებს! კარგად დაძებნე, ჩინარა, ეგ ხომ სამივესი იყო.
- დავძებნე. აღარ არის!
- გამხმარი წიწვებით მოწნული ჩვენი სოფლის ეზო-კარის მაკეტი?
- წაიღო.
- მალაქიტის ეჟვანი?
- მალაქიტის ეჟვანიც.
- ჩემს გულში იჯდა?
- მოსულიყავი, გააცილებდი და შერიგდებოდით.
- გადაგიბირა, ჩინარავ?
- ჩვენი ნაბოლარა და არის ბოლოს და ბოლოს - უცხო ხომ არა!
- შოკოლადების ძველებური ყუთიც არ დატოვა?
- არ ვიცი... სად იდო?
- გორკის მარცხენა უჯრაში, ჩაის ტილოებთან. ოქროსფერი ყუთი აღარ გახსოვს? ზედ გოგო და ბიჭი ეხატა, ფაეტონში ისხდნენ...
- ჰო, ჰო, ვნახე...
- დატოვა?
- არა!.. კი არ დატოვა... მინდოდა მეთქვა... ჩა-ჩაის ტილოებს მივაგენი... უჯრას მივაგენიმეთქი, ციცელია. შოკოლადების ყუთიც არ დაუტოვებია, არა!
- რად უნდოდა, ვიცოდე მაინც? მამიდა იქ თავის რეცეპტებს და იშვიათ სანელებლებს ინახავდა. სამ-ზა-რეულოსი არაფერი გაეგება. ვის და სად უნდა გამო-უცხოს ან მოუმზადოს რამე? თავის როკერ ქმარს მო-ტოციკლეტზე?
- ასე ნუ ამბობ, ციცელია, კარგი ბიჭი ყოფილა.
- მთელი ცხოვრება უნდა იხეტიალონ?
- ალბათ.
- აღარ დავბრუნდებიო?
- მალე ამ ქალაქს ყველა გრძნობა დატოვებს, აღარც წვიმა მოვა და აღარც თოვლიო, ასე თქვა!
- სისულელეებს არ იშლის! მაინც როგორ მოს-დის თავში ამდენი უაზრობა? ის არ უთქვამს, თქვენი სარ-კეებიდან ყველა გადმოვა, ვისაც ოდესმე შიგ ჩა-უხედავსო? ან... რა იცოდა კიდევ?
- დღეს ტელეფონის ზარს არ უპასუხოთ, თორემ სირინოზები გვიმღერებენ ყურმილიდან და სამუდამოდ დაგვაძინებენო.
- წელს თბილი ქვეყნებიდან ჩიტები არ ჩამოფრინ-დებიან და არც ხეებს დასცვივდება ფოთლებიო.
- მართლა მომგონია იყო, მამიდამ კარგად გა-და-უკეთა სახელი.
- მამიდას რჩეული გოგო!
- იცი, ციცელია, ახლა იმ სურათს ვუყურებ, სამი-ვეს პირსახოცები რომ გვაქვს შემოხვეული თავზე ჩალმებივით, ძველებურ სკივრზე ფეხები გადაგ-ვი--ლა-ჯებია და უდაბნოშიმოგზაურობანას ვთამაშობთ.
- საბრალო სკივრი ხან აქლემი იყო, ხან მატარებელი, ხან ბორანი, ხან კარავი! ეგ მაინც არ დატოვა თუ საპალნესავით აჰკიდეს თავიანთ ვირს?
- "ჰაიაბუზას?"
- ეგ რაღაა?
- ნიას ქმარს "ჰაიაბუზა" ჰყავს, ასე ჰქვია მის მო-ტოციკლეტს თურმე. სკივრი აქ არის, არ წაუღია. მა-მიდას კი სამივე ძალიან ვუყვარდით, შენ ეჭვიანობდი ყო-ველთვის.
- სახლი ნიას დაუტოვა, ჩვენთვის ფანცი-ფუნციც არ გაიმეტა!
- ამ ერთ ციცქნა ოთახს ყველას ხომ არ...
- თუნდაც მაგ სურათს რა აწერია უკნიდან? სამივეს სახელი კი არა, მხოლოდ ნიასი, თითქოს მარტო ის არსებობდა!
ჩინარამ სურათი ჩარჩოდან გამოაცურა, გადააბ-რუნა: მომგო-ნია - სათითაო ასო ნახატივით გამოეყ-ვანა მამიდას.
- ეს სურათი იმ დღეს გადაგვიღო, ნიას მომგონია რომ დაარქვა. ალბათ იმიტომაც დააწერა მხოლოდ მისი სახელი, გულის დასაწყვეტად კი არა.
- როგორი ჰუმანურები ხართ! ნეტავ რით მოგა-ჯადოვა წასვლის წინ იმ თვალთმაქცმა?
- ამ ოთახის ქირით სწავლის ფული გადაიხადეო, დამიბარა. - ეს სიტყვები ჩინარამ გათიშულ ყურმილ-ში წარმოთქვა. ერიდებოდა. ხვდებოდა, რომ მამი-დამ სა-მართლიანად გამოარჩია ნია სამ დაში და ახლა ცი-ცე---ლიაც უნდა დაეჯერებინა. ტელეფონი გადადო და მომგონიას დანაბარების შესრულება დაიწყო:
ძველებური სკივრი გამოაცურა, თავი ახადა და თეთრი ჩაის ტილოებში ფრთხილად გადაახვია ციცე-ლიას მოკითხული ყველა ნივთი:
სამი ჭროღა ქალქვა,
ოცნებების ზანდუკმოკიდებული ვერცხლის სპილო,
ბეღურებით მოხატული, თეთრი ფაიფურის საშაქარყინულე,
მამიდას მოქსოვილ ყდაში ჩასმული გიუნთექინის "ნარჩიტა,"
ნატვრის სუფრა,
მამიდას რეცეპტ-სანელებლებით სავსე შოკოლადის ძველებური ყუთი,
მალაქიტის ეჟვანი.
ყველაფერი სკივრში ჩააწყო, ზემოდან გამხმარი წიწ-ვებით მოწნული სოფლის ეზო-კარის მაკეტი და-ადო, სკივრი საგულდაგულოდ ჩაკეტა, ოთახიდან გა-იტანა, და ციცელიასკენ გასწია.
უმცროსი დის წინასწარმეტყველებები, არასდროს მართლდებოდა. მათ იმის გამო თხზავდა მომგონია, ადამიანები რომ დაფიქრებულიყვნენ და არასდროს მი-ეტოვებინა ქალაქი გრძნობებს, წელიწადის დროებს თუ თბილ ქვეყნებში გაფრენილ ჩიტებს.
ჭროღა ქალქვები წაიღო?
- წაიღო.
- სამივე?
- სამივე.
- მოსევადებული სპილო, ჩვენი ოცნებების ზანდუ-კით?
- წაიღო.
- თეთრი საშაქარყინულე, ბეღურებით მოხატული?
- ეგეც.
- გიუნთექინის "ნარჩიტა", მამიდამ ყდა რომ მოუქ-სოვა და მერე ჩადრიანი ქალი დააქარგა მძივებით?
- ჰო.
- როგორ?!
- ...
- ალო, ციცელია!.. სად დაიკარგა შენი ხმა?.. აღარ გესმის?.. ჩვენი ნატვრის სუფრაც არ დატოვა?
- არა.
- რა-ა? საშობაო სურვილებს რომ ვწერდით ზედ და მერე მამიდა ფერადი მულინეს ძაფს აყოლებდა სიტყ-ვებს! კარგად დაძებნე, ჩინარა, ეგ ხომ სამივესი იყო.
- დავძებნე. აღარ არის!
- გამხმარი წიწვებით მოწნული ჩვენი სოფლის ეზო-კარის მაკეტი?
- წაიღო.
- მალაქიტის ეჟვანი?
- მალაქიტის ეჟვანიც.
- ჩემს გულში იჯდა?
- მოსულიყავი, გააცილებდი და შერიგდებოდით.
- გადაგიბირა, ჩინარავ?
- ჩვენი ნაბოლარა და არის ბოლოს და ბოლოს - უცხო ხომ არა!
- შოკოლადების ძველებური ყუთიც არ დატოვა?
- არ ვიცი... სად იდო?
- გორკის მარცხენა უჯრაში, ჩაის ტილოებთან. ოქროსფერი ყუთი აღარ გახსოვს? ზედ გოგო და ბიჭი ეხატა, ფაეტონში ისხდნენ...
- ჰო, ჰო, ვნახე...
- დატოვა?
- არა!.. კი არ დატოვა... მინდოდა მეთქვა... ჩა-ჩაის ტილოებს მივაგენი... უჯრას მივაგენიმეთქი, ციცელია. შოკოლადების ყუთიც არ დაუტოვებია, არა!
- რად უნდოდა, ვიცოდე მაინც? მამიდა იქ თავის რეცეპტებს და იშვიათ სანელებლებს ინახავდა. სამ-ზა-რეულოსი არაფერი გაეგება. ვის და სად უნდა გამო-უცხოს ან მოუმზადოს რამე? თავის როკერ ქმარს მო-ტოციკლეტზე?
- ასე ნუ ამბობ, ციცელია, კარგი ბიჭი ყოფილა.
- მთელი ცხოვრება უნდა იხეტიალონ?
- ალბათ.
- აღარ დავბრუნდებიო?
- მალე ამ ქალაქს ყველა გრძნობა დატოვებს, აღარც წვიმა მოვა და აღარც თოვლიო, ასე თქვა!
- სისულელეებს არ იშლის! მაინც როგორ მოს-დის თავში ამდენი უაზრობა? ის არ უთქვამს, თქვენი სარ-კეებიდან ყველა გადმოვა, ვისაც ოდესმე შიგ ჩა-უხედავსო? ან... რა იცოდა კიდევ?
- დღეს ტელეფონის ზარს არ უპასუხოთ, თორემ სირინოზები გვიმღერებენ ყურმილიდან და სამუდამოდ დაგვაძინებენო.
- წელს თბილი ქვეყნებიდან ჩიტები არ ჩამოფრინ-დებიან და არც ხეებს დასცვივდება ფოთლებიო.
- მართლა მომგონია იყო, მამიდამ კარგად გა-და-უკეთა სახელი.
- მამიდას რჩეული გოგო!
- იცი, ციცელია, ახლა იმ სურათს ვუყურებ, სამი-ვეს პირსახოცები რომ გვაქვს შემოხვეული თავზე ჩალმებივით, ძველებურ სკივრზე ფეხები გადაგ-ვი--ლა-ჯებია და უდაბნოშიმოგზაურობანას ვთამაშობთ.
- საბრალო სკივრი ხან აქლემი იყო, ხან მატარებელი, ხან ბორანი, ხან კარავი! ეგ მაინც არ დატოვა თუ საპალნესავით აჰკიდეს თავიანთ ვირს?
- "ჰაიაბუზას?"
- ეგ რაღაა?
- ნიას ქმარს "ჰაიაბუზა" ჰყავს, ასე ჰქვია მის მო-ტოციკლეტს თურმე. სკივრი აქ არის, არ წაუღია. მა-მიდას კი სამივე ძალიან ვუყვარდით, შენ ეჭვიანობდი ყო-ველთვის.
- სახლი ნიას დაუტოვა, ჩვენთვის ფანცი-ფუნციც არ გაიმეტა!
- ამ ერთ ციცქნა ოთახს ყველას ხომ არ...
- თუნდაც მაგ სურათს რა აწერია უკნიდან? სამივეს სახელი კი არა, მხოლოდ ნიასი, თითქოს მარტო ის არსებობდა!
ჩინარამ სურათი ჩარჩოდან გამოაცურა, გადააბ-რუნა: მომგო-ნია - სათითაო ასო ნახატივით გამოეყ-ვანა მამიდას.
- ეს სურათი იმ დღეს გადაგვიღო, ნიას მომგონია რომ დაარქვა. ალბათ იმიტომაც დააწერა მხოლოდ მისი სახელი, გულის დასაწყვეტად კი არა.
- როგორი ჰუმანურები ხართ! ნეტავ რით მოგა-ჯადოვა წასვლის წინ იმ თვალთმაქცმა?
- ამ ოთახის ქირით სწავლის ფული გადაიხადეო, დამიბარა. - ეს სიტყვები ჩინარამ გათიშულ ყურმილ-ში წარმოთქვა. ერიდებოდა. ხვდებოდა, რომ მამი-დამ სა-მართლიანად გამოარჩია ნია სამ დაში და ახლა ცი-ცე---ლიაც უნდა დაეჯერებინა. ტელეფონი გადადო და მომგონიას დანაბარების შესრულება დაიწყო:
ძველებური სკივრი გამოაცურა, თავი ახადა და თეთრი ჩაის ტილოებში ფრთხილად გადაახვია ციცე-ლიას მოკითხული ყველა ნივთი:
სამი ჭროღა ქალქვა,
ოცნებების ზანდუკმოკიდებული ვერცხლის სპილო,
ბეღურებით მოხატული, თეთრი ფაიფურის საშაქარყინულე,
მამიდას მოქსოვილ ყდაში ჩასმული გიუნთექინის "ნარჩიტა,"
ნატვრის სუფრა,
მამიდას რეცეპტ-სანელებლებით სავსე შოკოლადის ძველებური ყუთი,
მალაქიტის ეჟვანი.
ყველაფერი სკივრში ჩააწყო, ზემოდან გამხმარი წიწ-ვებით მოწნული სოფლის ეზო-კარის მაკეტი და-ადო, სკივრი საგულდაგულოდ ჩაკეტა, ოთახიდან გა-იტანა, და ციცელიასკენ გასწია.
უმცროსი დის წინასწარმეტყველებები, არასდროს მართლდებოდა. მათ იმის გამო თხზავდა მომგონია, ადამიანები რომ დაფიქრებულიყვნენ და არასდროს მი-ეტოვებინა ქალაქი გრძნობებს, წელიწადის დროებს თუ თბილ ქვეყნებში გაფრენილ ჩიტებს.