margvelashvili givi mogonebata yure
ჩემი მოგონების ძველ, წყნარ ყურეში ამას წინათ უჩვეულო, ძველებურაფრებიანი ხომალდი შემოცურდა. ძალზე შორიდან მოდიოდა. მთელი ერთი ადამიანური ცხოვრება გზაში იყო. და აი, მითხრეს: ეს უკანასკნელი ხომალდია, წარსულიდან აღარაფერი გეწვევა, შენი მოგონებები ამოიწურა, შეეგუე ამას, მზად იყავიო.
ამ სიტყვებმა თავზარი დამცა. კი მაგრამ, უწარსულოდ წინ როგორ წავიდე, მოგონების გარეშე როგორ განვაგრძო საკუთარი თავის კითხვა ანუ ცხოვრება? რადგან განა ფიქრი იგივე წიგნის კითხვა არ არის, და თან უმთავრეს-უპირველესი? როგორც ჩანს, სიკვდილი უკვე მომიახლოვდა, და თუ ხანით ჩამობურულ ცნობიერებაში ვერცერთი მოგონება ვეღარ შემოაღწევს, გინდაც არ მოვკვდე, ჩემი წარსულის ყველა ბინადარი მაინც მკვდრად ჩამთვლის.
ნუთუ დამთავრდა ჩემი კითხვა-ცხოვრების წიგნი?
მაგრამ ეს რა არის? ისევ გამოჩნდნენ ხომალდები ჩემს წყნარ ყურეში. ერთმანეთის მიყოლებით შემოლივლივდნენ, მძიმედ დატვირთულნი... სხვისი მოგონებებით. და ეს უცნაური იმპორტი დღემდე გრძელდება. ამის უკან _ როგორც შევიტყვე _ მოგონებათა სამყაროს საიდუმლო მმართველობა დგას, რომელიც თავის მთავარ ამოცანად თვლის, შემწეობა აღმოუჩინოს იმათ, ვისაც მოგონების ხნიერ ყურეში საკითხავი მარაგი ამოეწურა და ყოველი კუთხიდან გამოხმობილი სხვათა წარსული იქ შეგზავნოს (თურმე შედარებით ახალგაზრდები, მოგონებათა ჭარბ მარაგს რომ ფლობენ, სიამოვნებით უთმობენ მათ ამ ძვირფას მასალას).
და ახლა ვცხოვრობ, სხვათა წარსულის მოგონებებით გართული და მიუხედავად ხანდაზმულობისა, არცთუ ურიგოდ ვგრძნობ თავს. სხვათა შორის, სხვისი მოგონებები უფრო ამაღელვებელიც კი მეჩვენება. ასე განსაჯეთ, კითხვა-ყოფნის ერთადერთი ჭეშმარიტი მასალაც კი მგონია.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა
ჩემი მოგონების ძველ, წყნარ ყურეში ამას წინათ უჩვეულო, ძველებურაფრებიანი ხომალდი შემოცურდა. ძალზე შორიდან მოდიოდა. მთელი ერთი ადამიანური ცხოვრება გზაში იყო. და აი, მითხრეს: ეს უკანასკნელი ხომალდია, წარსულიდან აღარაფერი გეწვევა, შენი მოგონებები ამოიწურა, შეეგუე ამას, მზად იყავიო.
ამ სიტყვებმა თავზარი დამცა. კი მაგრამ, უწარსულოდ წინ როგორ წავიდე, მოგონების გარეშე როგორ განვაგრძო საკუთარი თავის კითხვა ანუ ცხოვრება? რადგან განა ფიქრი იგივე წიგნის კითხვა არ არის, და თან უმთავრეს-უპირველესი? როგორც ჩანს, სიკვდილი უკვე მომიახლოვდა, და თუ ხანით ჩამობურულ ცნობიერებაში ვერცერთი მოგონება ვეღარ შემოაღწევს, გინდაც არ მოვკვდე, ჩემი წარსულის ყველა ბინადარი მაინც მკვდრად ჩამთვლის.
ნუთუ დამთავრდა ჩემი კითხვა-ცხოვრების წიგნი?
მაგრამ ეს რა არის? ისევ გამოჩნდნენ ხომალდები ჩემს წყნარ ყურეში. ერთმანეთის მიყოლებით შემოლივლივდნენ, მძიმედ დატვირთულნი... სხვისი მოგონებებით. და ეს უცნაური იმპორტი დღემდე გრძელდება. ამის უკან _ როგორც შევიტყვე _ მოგონებათა სამყაროს საიდუმლო მმართველობა დგას, რომელიც თავის მთავარ ამოცანად თვლის, შემწეობა აღმოუჩინოს იმათ, ვისაც მოგონების ხნიერ ყურეში საკითხავი მარაგი ამოეწურა და ყოველი კუთხიდან გამოხმობილი სხვათა წარსული იქ შეგზავნოს (თურმე შედარებით ახალგაზრდები, მოგონებათა ჭარბ მარაგს რომ ფლობენ, სიამოვნებით უთმობენ მათ ამ ძვირფას მასალას).
და ახლა ვცხოვრობ, სხვათა წარსულის მოგონებებით გართული და მიუხედავად ხანდაზმულობისა, არცთუ ურიგოდ ვგრძნობ თავს. სხვათა შორის, სხვისი მოგონებები უფრო ამაღელვებელიც კი მეჩვენება. ასე განსაჯეთ, კითხვა-ყოფნის ერთადერთი ჭეშმარიტი მასალაც კი მგონია.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა