margvelashvii givi piradobis mowmobis gareshe
აღელვებას მოუცავს მოგონების საუფლოს ბინადარნი. ყველა დაზაფრულია. თითქოს მოგონების სამყაროს მეხი დასცემოდეს. ჩემს მოტორიან ნავს მათკენ მივმართავ, ვუახლოვდები და ვეკითხები: "რა მოხდა?"
_ წუთის წინ ცნობიერების ნაკადის პოლიცია იყო აქ, _ მიამბობენ დაზაფრული ხმით, _ და... და... და...
_ და ის დააპატიმრეს, _ ტირის ერთი მოგონების ქალი. _ ახლა როგორღა ვიცოცხლოთ ქრისტეს გარეშე? როგორ?
_ კი მაგრამ, რისთვის დააპატიმრეს? _ ვკითხე განცვიფრებულმა. _ ასეთი კარგი ადამიანი! განა ის საუკეთესო და სანიმუშო არ იყო ცნობიერების ნაკადის ბინადართა შორის?
_ იცით რა, _ მეუბნება ერთი მოგონების კაცი, _ მას საბუთები არ ჰქონდა, პასპორტი, პირადობის მოწმობა და იმ არამზადებისათვის ეს საკმაო მიზეზი იყო...
_ ოჰ! მათ კარგა ხანია ის მიზანში ჰყავდათ ამოღებული! _ მრისხანედ ერევა საუბარში ლამაზი, მტირალი მოგონების ქალი, _ გაიხსენეთ, როგორ სდევნიდნენ, როგორ წამდაუწუმ იძახებდნენ პოლიციის განყოფილებაში, როგორ აწამებდნენ და ბოლოს, როგორ მიუსაჯეს შინა პატიმრობა ერთი კვირის წინ! რა თქმა უნდა, იცოდნენ, რომ ის ჩვენს შორის უსაბუთოდ იმყოფებოდა...
_ რა უაზრობაა! _ იძახის ვიღაც, _ მოსთხოვო ქრისტეს შთაბეჭდილების ბეჭედდასმული საბუთები, პირადობის მოწმობა და შეეკითხო, როდის მოხვდი ჩვენს აღქმაშიო? ეძებო ჩვენს ცნობიერებაში მისი პირველად შემოსვლის ანაბეჭდები! ცნობიერების ნაკადის ვერცერთ ქვეყანაში ვერავინ იტყვის, როდის და როგორ ჩნდება იგი აღქმაში.
_ თავად რაღა თქვა? _ ვკითხულობ სუნთქვაშეკრული, _ განა არ აუხსნა თავისი უსაბუთობა?
_ რა თქმა უნდა! _ ერთხმად მპასუხობენ მოგონების ქვეყნის ბინადარნი, _ მე ხომ თქვენი იდეალი ვარო, _ წყნარად უპასუხა, _ მე ხომ ტექსტიდან და ლოცვიდან ვარ ქმნილი და არა მოგონების მასალისგანო. მე ხომ წარმოშობით რეალური აღქმიდან არა ვარ, მე ხომ აღქმიდან არ აღმოვცენდები ადამიანთა ცნობიერების ნაკად-წყაროებშიო.
_ და მერე? _ ისევ ვკითხულობ აღელვებული, _ რა მოხდა მერე?
_ მაშინ დაპატიმრებული და დავიწყებული იქნებიო! _ ასე უპასუხეს იმ გარეწრებმა სიცილ-სიცილით... _ ვისაც არ გააჩნია პირადობის მოწმობა, სადაც შთაბეჭდილების ბეჭედია დასმული, რომელიც გვიჩვენებს, როდის და როგორ აღიქვეს პირველად, ასეთ პირს უფლება არა აქვს ცნობიერების ნაკადში ყოფნისაო. და წინო! _ დასძახეს. ისე სწრაფად მოაშორეს აქაურობას, ჩვენი დალოცვაც კი ვერ მოასწრო.
_ მოითმინეთ! ისევ დაბრუნდება! _ წამოვიძახე ნუგეშად.
_ როდის? როდის? _ ერთხმად აღმოხდათ მოგონების ქვეყნის ბინადართ.
_ როდესაც ცნობიერების ნაკადს უკეთესი მმართველობა გამოუჩნდება! აი მაშინ! მოიცადეთ, ესეც იქნება! _ მივაძახე და მოვშორდი ნაპირს.
არ ვიცი, გაიგონეს თუ არა ჩემი სიტყვები. მე მგონი _ ვერა. ცნობიერების ნაკადი იმ წუთში და იმ ადგილას განსაკუთრებით ამღელვარდა და ჩემი ნავი დიდ მანძილზე მოსწყვიტა ნაპირს.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა
აღელვებას მოუცავს მოგონების საუფლოს ბინადარნი. ყველა დაზაფრულია. თითქოს მოგონების სამყაროს მეხი დასცემოდეს. ჩემს მოტორიან ნავს მათკენ მივმართავ, ვუახლოვდები და ვეკითხები: "რა მოხდა?"
_ წუთის წინ ცნობიერების ნაკადის პოლიცია იყო აქ, _ მიამბობენ დაზაფრული ხმით, _ და... და... და...
_ და ის დააპატიმრეს, _ ტირის ერთი მოგონების ქალი. _ ახლა როგორღა ვიცოცხლოთ ქრისტეს გარეშე? როგორ?
_ კი მაგრამ, რისთვის დააპატიმრეს? _ ვკითხე განცვიფრებულმა. _ ასეთი კარგი ადამიანი! განა ის საუკეთესო და სანიმუშო არ იყო ცნობიერების ნაკადის ბინადართა შორის?
_ იცით რა, _ მეუბნება ერთი მოგონების კაცი, _ მას საბუთები არ ჰქონდა, პასპორტი, პირადობის მოწმობა და იმ არამზადებისათვის ეს საკმაო მიზეზი იყო...
_ ოჰ! მათ კარგა ხანია ის მიზანში ჰყავდათ ამოღებული! _ მრისხანედ ერევა საუბარში ლამაზი, მტირალი მოგონების ქალი, _ გაიხსენეთ, როგორ სდევნიდნენ, როგორ წამდაუწუმ იძახებდნენ პოლიციის განყოფილებაში, როგორ აწამებდნენ და ბოლოს, როგორ მიუსაჯეს შინა პატიმრობა ერთი კვირის წინ! რა თქმა უნდა, იცოდნენ, რომ ის ჩვენს შორის უსაბუთოდ იმყოფებოდა...
_ რა უაზრობაა! _ იძახის ვიღაც, _ მოსთხოვო ქრისტეს შთაბეჭდილების ბეჭედდასმული საბუთები, პირადობის მოწმობა და შეეკითხო, როდის მოხვდი ჩვენს აღქმაშიო? ეძებო ჩვენს ცნობიერებაში მისი პირველად შემოსვლის ანაბეჭდები! ცნობიერების ნაკადის ვერცერთ ქვეყანაში ვერავინ იტყვის, როდის და როგორ ჩნდება იგი აღქმაში.
_ თავად რაღა თქვა? _ ვკითხულობ სუნთქვაშეკრული, _ განა არ აუხსნა თავისი უსაბუთობა?
_ რა თქმა უნდა! _ ერთხმად მპასუხობენ მოგონების ქვეყნის ბინადარნი, _ მე ხომ თქვენი იდეალი ვარო, _ წყნარად უპასუხა, _ მე ხომ ტექსტიდან და ლოცვიდან ვარ ქმნილი და არა მოგონების მასალისგანო. მე ხომ წარმოშობით რეალური აღქმიდან არა ვარ, მე ხომ აღქმიდან არ აღმოვცენდები ადამიანთა ცნობიერების ნაკად-წყაროებშიო.
_ და მერე? _ ისევ ვკითხულობ აღელვებული, _ რა მოხდა მერე?
_ მაშინ დაპატიმრებული და დავიწყებული იქნებიო! _ ასე უპასუხეს იმ გარეწრებმა სიცილ-სიცილით... _ ვისაც არ გააჩნია პირადობის მოწმობა, სადაც შთაბეჭდილების ბეჭედია დასმული, რომელიც გვიჩვენებს, როდის და როგორ აღიქვეს პირველად, ასეთ პირს უფლება არა აქვს ცნობიერების ნაკადში ყოფნისაო. და წინო! _ დასძახეს. ისე სწრაფად მოაშორეს აქაურობას, ჩვენი დალოცვაც კი ვერ მოასწრო.
_ მოითმინეთ! ისევ დაბრუნდება! _ წამოვიძახე ნუგეშად.
_ როდის? როდის? _ ერთხმად აღმოხდათ მოგონების ქვეყნის ბინადართ.
_ როდესაც ცნობიერების ნაკადს უკეთესი მმართველობა გამოუჩნდება! აი მაშინ! მოიცადეთ, ესეც იქნება! _ მივაძახე და მოვშორდი ნაპირს.
არ ვიცი, გაიგონეს თუ არა ჩემი სიტყვები. მე მგონი _ ვერა. ცნობიერების ნაკადი იმ წუთში და იმ ადგილას განსაკუთრებით ამღელვარდა და ჩემი ნავი დიდ მანძილზე მოსწყვიტა ნაპირს.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა