გმირები
პირტიტველა ვაჟი იცვამს ჯარისკაცის ფორმას და საბრძოლველად მიემართება! ის უკვე გმირია და მისით ყველამ უნდა იამაყოს! ტყვიის გასროლა და ის ომის გმირია! არადა, ის სულ ახლახან გახდა 18 წლის, მისი ნორჩი სხეული კი ქვავდება! შთამომავლობა არ რჩება, მაგრამ გმირად კვდება! გმირია, რადგან ერთადერთი სიცოცხლე ქვეყანას შესწირა! სახლიდან გავიდა და უკან შემოიტანეს! დედას თვალიდან ცრემლიც არ ჩამოვარდნია! ის დედაც გმირია, რადგან გმირი აღზარდა და გმირულად ეგუება კიდევ ერთი გმირის სიკვდილს, რომელიც თავისი შვილია... ეამაყება გმირის დედობა!
ის გმირთა სიაში ხვდება! სიამაყით მისი ძმიშვილი პატარა ჯარისკაცის ფორმას იცვამს და ბიძის გმირობის განმეორებას ცდილობს! მაგრამ ის ძალიან პატარაა, სულ რაღაც 5 წლის!
ჯარისკაცის გაქვავებული სხეული, რომელსაც პაწია თმები ამოსვლია წვერზე, უკვე მკვდარია და ის წვერიც ადგილზე ქვავდება! ქვა სასახლეში დევს და გმირულად მოხეთქილი მკლავი გულზე ადევს! სახლში ტირილის ხმა არ ისმის! დედა უკრძალავს ყველას ტირილს! რადგან გმირს დატირება არ სჭირდება! ის არ მომკვდარა, ის გმირია, რადგან ჩვენი ქვეყანა ისევ ისეთივეა, გმირის ტყვიით მტრის უკანასკნელი ჯარისკაცი კვდება და ამ ჯარისკაცის შემთხვევით გასროლილი ტყვიით გმირი იჭრება, გზაში ჭურვზე ფეთქდება და ხელი ძვრება, სხეულის ცხელი ნაწილები აქეთ-იქით იყრება, მიუხედავად ამისა სხეული არ იშლება! გმირის სხეული გმირულად წევს გმირის მიწაზე და ის უკანასკნელი მსხვერპლია ამ სისხლისღვრის...
სისხლისღვრა ჩერდება, მაგრამ ჯარისკაცის გაქვავებული სხეული ფეზე აღარ დგება, სხეულში სისხლი შრება და გულიც გაქვავებული ხეულის ნაწილი ხდება! დედა გრძნობს გმირის სიკვდილს მაგრამ ის მაგრად ხვდება ამას და თავის თავს ამხნევებს: ჩემი შვილი გმირია! ის არ მოკვდება, რადგან ის გმირია და გმირები კი არ კვდებიან!
კუბოში გმირი დევს დედა კი ხარობს! რადგან მისი შვილი გმირად მოკვდა და არა ხალხის უმეტესობის სიკვდილისნაირად უბრალოდ. გმირის დედა, რომელიც გმირია ხმასაც არ იღებს და ერთხელაც კი არ იტყვის "ვაის" პირიქით სიამაყის ცეცხლი უკიდია გულზე.
ჯარისკაცის ქვასავით სხეულს ბოლო გზაზე აცილებენ, კიბეზე ასვენებენ შემდეგ ჯარისკაცების კორიდორს აკეთებენ და გმირის გაქვავებული ხელით უკანასკნელ ტყვიებს ასროლინებენ. დედას თვალიდან პირველი ცრემლი უვარდება და იმას ხვდება, რომ თურმე გმირებიც კვდებიან და მისი გმირიც მომკხვდარა!
საპატიო ყარაული ცეცხლს ხსნის და გმირის გაქვავებულ სხეულს სასახლით გმირთა სასაფლაოზე მიასვენებენ. გმირი უკანასკნელად ხედავს ცას და თითქოსდა გრძნობს ამას. თვალიდან სხეულის ბოლო ცრემლი ვარდება. გმირი გმირულად შორდება ქვეყანას, დედა უკანასკნელად კოცნის გმირს და გმირის ცრემლი დედას ტუჩზე ეკრობა.
სასახლეს სახურავს აფარებენ და გმირს გმირების მიწაში დებენ! დედა კი გმირისადმი მიძღვნილ ჰიმნს ისმენს და კიდევ ერთხელ აცნობიერებს გმირის როგორც თავის შვილის სიკვდილს!
თვალიდან გმირობის უკანასკნელი ცრემლი უვარდება დედას და მშობელი ემშვიდობება გმირს. გმირი გმირთა მიწას უერთდება და მისი განუყოფელი ნაწილი ხდება, გმირთა სიაში კი - გმირად იწერება!
ჰმ,ჰმ,ჰმ (ღრმად სუნთქვა)
კბილების ძაგძაგი, ურემის რყევა, ცხენის ფლოქვების თქარუნი, ჩაჭიდება, შიში, სიგრილე, სუნი.
გონების წამიერი დაკარგვა და გონებადაკარგული სხეულის ურემზე შეკავება, ურმის ქანავი, მეეტლის წკეპლა, სიჩქარე, მტვერი, გამოფხიზლება, გონებაში მოვლენების არევა, დალაგება, ფოტო შორიდან, ენგურზე მიმავალი ურემი, გაჩერება, ფულის მოთხოვნა, აგრესია და გრძნობა რომელიც შლაგბაუმის გადაწევის შემდეგ აქაურებს ეუფლებათ, სიტყვები ნელ-ნელა ტივტივდება, ენგურს იქით, ამ ორი არც თუ უბრალო სიტყვით ყველაფერი ნათქვამია.
ფულის აღება, ხის შლაგბაუმის ახსნა და გზა რომელიც ენურს იქით გაგიყვანს, კარების ჭრაჭუნი, ჟანგმოკიდებული მაქნანის დაქოქვის რამოდენიმე მცდელობა, დაჯიკავება, მოტორის დაქოქვა, იამუ, შერყევა რომელიც სასიამოვნოა, გზის გაგრძელება და გზა ქალაქამდე საოცნებოა, ნაცნობი ქუჩების სახელები, უკან უცნობი ქუჩები და ამ ქუჩაზე ნაცნობი ხალხის ნაცვლად უცნობთა ჩურჩული.
ხედი შორიდან, დაჟანგულ ანჯამებს ძლივს ჩამოკიდებული ჭიშკარი, კარები რომლებიც აღარ იღება და დღეს თუ ხვალ ანჯამებს გაუშვებს ხელს და ძირს დაეცემა. აი, ნაცნობი ქუჩის შესახვევი, ნაცნობი სახლები და 20 წლის წინანდელი წარწერები, # 23, ბოლი, ჭა და ადგილი სადაც დათვი დაბაჯბაჯებდა, ცრემლები, სახლის ნანგრევებისაგან დარჩენილ ჩონჩხებზე შეხედვა, უკანასკნელი ოცნების ახდენა და სახლის ეზოს შუაში მუხლებზე დაცემა, უკანასკნელი შეხედვა, უკანასკნელი გაფიქრება, რომ ნატვრა რომელიც მთელი ცხოვრება ღრღნიდა ასრულებულია და ის ახლა სწორედ იმ სახლის წინ დგას, რომელიც მისი წინაპრების `ოდაბადეა~ ამ ყვლაფრის გაფიქრება და გაცნობიერება, რომ სურვილი ახდენილია, უკანასკნელად ამოსუნთქვა ამ ჰაერის, რომელიც ამ კუთხისაა და სიკვდილი...
თანამედროვე მგზავრის წერილები (ანუ ილია თანამედროვე სიტუაციაში)
მივდივარ, მატარებლის ჩუქუ-ბუქუს ნაცვალად თვითმფრინავის პროპელერის ხმა ისმის, სულ ცოტაც და ბოლიდი გადაკვეთს ჩემი ქვეყნის საზღვარს, უცნაური გრძნობა მეუფლება, ვერ გავრკვეულვარ, ჩემს გონებაში ქაოსია, ალბათ სიტყვების მაჭარი მალე დაღვინდება და გამოვხატავ იმას რაც დამეუფლა, ეს იყო მონატრება რომელიც ერთ თვეს მღრღნიდა, ო, როგორი ლამაზი ხარ მარიამ ღვთისმშობლის კალთაგადაფარებულო საქართველო. მე ახლა იმ ადამიანს ვგავარ ვინც ცდილობს, ბებიის, ან დედის კალთაში შეძვრეს, მისი სიყვარული გამოხატოს და დაცულად იგრძნოს თავი მტერთაგან, მაგრამ დედის კალთის ნაწილი მოხეულია, რაც მაწუხებს. როგორ შევეყრები მე მას და ის მე?
არ ვიცი, ალბათ არც ისე დიდი დრო გავატარე დედის კალთის გარეთ, რომ მშობელმა ვერ მიცნოს? ან როგორ ვერ უნდა მიცნოს, ყველა მშობელი გრძნობს როცა მისი შვილი მასთანაა და ვიმედოვნებ, რომ ისიც მიცნობს და როგორც მშობელი ეხუტება დიდი ხნის უნახავ შვილს ისე ჩამეხუტება. მართლაც ეს წუთია გადავლახე ჩვენი ქვეყნის საზღვარი და უკვე ვგრძნობ მის სითბოსა და ალერსს, სხვა ქვეყნად არ ხდება ასე ალბათ, ან იქნებ მხოლოდ ჩვენ ქვეყანასღა შემორჩა კალთა რომელიც გამოფარებულია.
აი ჩვენი აირბუსიც დაჯდა ფოთის საერთაშორისო აეროპორტში და შეგვარყია, იმაზე მეტად როგორც მიმავალ მატარებელში, ეს იყო პირველი აირბუსი რომელმაც ცივილიზაცია ჩამოიტანა ფოთში. ბორდთან ჟურნალისტები დაგვხდნენ, ერთი მათთგანი რომელიც ხშირად მეჩხირებოდა ხოლმე ტელევიზორში და საკმაოდ სიმპატიურად გამოყავდა ვიდეო მონტაჟს, ცხოვრებაში ბევრად უარესი აღმოჩნდა. კომენტარის გაკეთება მთხოვა და მკითხა: თქვენ ერთ-ერთი პირველი ხართ რომელმაც აირბუსით იმგზავრა და ცივილიზაცია ჩამოიტანა, გეამაყებათ? ვუპასუხე _ არა, თუ რატომ ვუთხარი ”არა” ახსნა მთხოვა, მაგრამ არ ავუხსენი, ვინც ჩემი კომენტარი უნდა ნახოს იმდენი მიხვედრილობა აქვს მიხვდებათქო.
გაიკვირვა, 18 წლის ბიჭისგან ასეთი კომენტარი, მკითხა: სადაური ხარო? სადაც ფეხი მიდგამს, სადაც სული ჩამბერვია და სადაც გული მიგულობს იქაურითქო, სადაც კალთა მაქვს გადმოფარებული და თავს დაცულად ვგრძნობთქო. ბოლოს მკითხა გასაოცარი ბიჭის სახელი და გვარიო და დავემშვიდობე ინტერვიუერს. აეროპორთთან ტაქსი დამხვდა, საინტერესო საუბარი გაიმართა:
_ევროპიდან მობრძანდებით?
_დიახ
და საუბარი გაგრძელდა
_გეტყობათ, ცივილიზაციის სუნი ტაქსშიც იგრძნობა.
_არა ცდებით, მივუგე, ცივილიზაცია აქ არის, არ მესმის თქვენი, თუ სოფლად ქალაქელი ჩახვედი გაღმერთებენ და თუ ქალაქის საზოგადოებაში მოხვდი და გაიგეს, რომ უცხოეთში იყავი და ჩამოხვედი გაღმერთებენ. არადა არც სოფელია ქალაქისაგან ბევრად განსხვავებული და არც ქალაქი ევროპისგან. საუბარი პროვინციაზე გაგრძელდა, მე ვწერ, პროგრამირებას ვსწავლობ და ფსიქოლოგობა მინდათქო, მძღოლს გაუკვირდა, თერგდალეული ხარ? მკითხა და თვალიდან ცრემლი ჩამომცვივდა, ილია გამახსენდა, _რას ტირით? მკითხა, სიხარულის ცრემლია სამშობლოსგან მოშორებულის, შემდეგ უკან დავბრუნდი. ამდენ ხანს მტკოდა და ახლა სიხარული მატირებს, ის სიყვარული რომელსაც საქართველოსადმი ვგრძნობ, უცებ მძღოლი გაჩერდა და გადამეხვია: _მიყვარხარ შვილო და ისიც ჩემთან ერთად ატირდა. დუმილი... შეჩერდი, მივმართე მე და მძღოლი შემეშვა, ისე ეს ისეთი თბილი ჩახუტება იყო, როგორიც წარმომედგინა ქვეყანასთან ჩახუტება, ასევე ძალიან გავდა შვილმონატრებულ დედის გადახვევას შვილთან. საუბარი მწერლობაზე გაგრძელდა, როგორც ჩანს ეს ტაქსისტიც ისეთივე 2 დიპლომიანი ყოფილა, როგორც ტაქსისტების სხვა ნაწილი, მკითხა რა სტილს მიყვებიო?
ძირითადად პუბლიცისტიკას, დღურებს სათავგადასავლოს, თქვეენზეც დავწერთქო, თქვენნაირი ტაქსისტები ცოტანი არიანთქო, რა კარიგა ამხელა გა რომ გვაქვს გასავლელი საინტერესოდ ჩაივლისთქო, შენც ისეთივე პატრიოტი ყოფილხარ როგორც მეთქო, ამ სიტყვება ჩვენს შორის კარგახანს დუმილი ჩამოაგდო, გად გოგონამ გაჩერება გვთხოვა, მძღოლს ვთხოვე გაეჩერებინა, ქართველები მომნატრებოდნენ და ამ გოგოს დანახვისას გამხსენებოდა. გაჩერდა ტაქსი, გოგონას ჩაჯდომისკენ მოვუწოდე და ისიც ჩაჯდა, მივესალმე, გამარჯობათთქო, მან შემისწორა: გამარჯობა და არა გამარჯობათ! Dდიახ, დიახ, სად მიბრანდებით? თბილიში , თქვენ სიუცხოვის სუნი აგდით. გავშტერდი, ვთხოვე თქვენობით აღარ მოემართა და შენობითე გადავედით, გა სამივეს თბილისამდე გვქონდა, ქუთაისში შევედით, მძღოლს ვთხოვე: დღეს პირველად უნდა შევუსრულო დავითს დანაპირები, გელათშ მიველთ, გულმა ჩქარა ძგერა დაიწყო, სიტყვება შიგადაშიგ ამოყვინთეს, პირმა თქვა `ფეხი დამადგით, გულზე დამადგით ფეხი ყოველმან, წყალობა ჰყავით...~ და ეკიპაჟის ყველა წევრს ცრემლი მოადგა, გზა განვაგრძეთ, ისევ იამშჩიკის მსგავსი ჟურნალისტი და მისი ექსორტი, რომელმაც გვერდზე ჩაგვიარა. საუბარი გაგრძელდა, გოგოც ისეთივე განათლებული აღმოჩნდა როგორც ჩვენ, ცოდნამ კვანი შეკრა, ჩვენ ახლა წრედი შევკარით. შაუბარი პოლიტიკას მოედო, ოკიპირებულ ტერიტორიებსა და ცისფერჩაფხუტიანებს, გამოვთქვი აზრი, რომ მალე ოკუპანტი დაიშლება, აზრი მოიწონეს და მგონი დამეთანხხმნენ. გზად ბლოგინგზეც ვისაუბრედ, რომელსაც მწერლების შთამომავლად მივიჩნევ. მათი კლამი, მაუსი კა კლავიატურაა, ფურცელი ` Notebook~ და წიგნი ბლოგი. ხაშურთან შევჩერდით, გერმანული წესით შეჩვეულმა, უცებ გადავეჩვიე და საჩმელად დავპატიჟე, ჩაისა და ხაჭაპურს ვეახლე, ოფიციანტი ველი ადათების მიმყოლი აღმოჩნდა, თვალი იარაღზე რომ უჭირავთ და კაცობად ჩხუბს მიიჩნევენ, სამოსზე გამაკრიტიკა მაგრამ ჩემგან პასუხად მიიღო: მე არ ვერევი შენს ჩაცმულობაში და ნურც შენ ჩაერევი, თუ რა ვარ ამ ტანსაცმელს უკან ამოფარებული, მკითხე და გეტყვი, შეიძლება სულ შიშველი ვიყო, მაგრამ გული ქართული მქონდეს. მოხუცს გულზე მოხვდა და მიხვდა რომ მართალი ვიყავი დამ ას განახლება სჭირდებოდა, ისევე როგორც დაჟანგულ ჭანჭიკს დაზეთვა. გაჩუმდა, გულში თქვა მართალია და გაბრუნდა, მეამა მოხუცის სიტყვები, უბრალოდ ვერ ავიტანე სიბერის სიო რომ დაკრავდა მის სიტყვებს, ვჭამეთ და დავიძარით. თრასაზე გორამდე იგრძნობოდა, რომ საქართველოში იყავი, 1 თვე არ ვყოფილვარ და რამდენი რამ შეცვლილა, თუმცა დანჟღრეული გზები მაინც საქართველოსთან ასოცირდებოდა..... თბილისი, წერეთელი, მანქანა გაფუჭდა, ესეც საქართველოს დამახასიათებელია
დევნილი
ენგურს იქით ის ტკივილია, რომელსაც თვალიდან ცრემლის დენა შეუძლია, ენგურს აქეთ ხალხის ჟრიამულია. ენგური თითქოს კარივით ჰკიდია და ის ახლა დახურულია, ჩვენ ენგურს იქით სილამაზეს ვერ ვხედავთ ისინი კი ენგურს აქეთ ვერ იხედებიან. ჩვენ მთვარენი ვართ ისინი მზენი. ენგურს იქით აღარ ისმის ბავშვების ჭაჭანაქება, ენგურს აქეთ ჟრიამულია ბავშვთა. ენგურს აქეთურს სტკივა ენგურ იქითურის მაგრამ ვერ გაუგიათ და ვერ გამოუხატიათ. ქედს აქეთ აღმოსავლეთია ქედს იქით კი ენგურია, რომელიც საზღვარია ოკუპაციისა და განვითარების. ენგურს იქით ცრემლთა სავსეა თვალნი ენგურს აქეთ სიცილია. ტკივილია ხიდს იქით, მკვდარია, სასაფლაოა, სიწყნარეა და ეზოს კარიც დახურულია თანაც ისე რომ ის აღარ იღება. ანჯამებს ჩამოშორებია და გდია საწყლად როგორც ენგურს იქით გდია მკვდარი, უპატრონოდ, მათ შორის ბაბუაჩემიცა და ჩემიანებიც. ენგურს იქით ჩემი სახლის კარია, ახლა ის სახლის კარი დახურულია და სახლისაგან მხოლოდ ბეტონის გროვა დარჩენილია. ენგურს იქით ისევ აჟრიამულდება განვითარდება და ენგურს იქით ხომ აფხაზეთია? იქ ხომ ჩემი სახლია, გალია, გაგრა ბიჭვინთა და სოხუმიაა... ნოსტალგია და ცრემლთა ღვრა. ენგურს იქით ყველაფერი დანგრეულია, აქეთ კი შენდება. ენგურს იქით ხომ სოხუმია და სოხუმამდე მანძილი 2 საათია
სოფლის ცხოვრება
ვხედავ ხალხს, ვგრძნობ მათგან სითბოს და მის ნაწილს მეც ავირეკლავ, თუმცაღა ისინი ჩემსავით ღამურები არ არიან, უსაქმურობისაგან მიქანცულნი წვებიან ადრე, ხვნეშენ და ხვრენენ, შეშინებულნი იღვიძებენ დილით, იცმევენ და მიისწრაფვიან ღუმელისაკენ, ისიც თანდათან ცხელდება, ამავდროულად საჭმელიც თბება... იქ სადაც პურს ათბობენ შემდეგ ყოფენ ფეხს, მერე ისევ დებენ პურს და ემზადებიან კიდევ ერთი ბანალური დღის გასალევად. რა არის მათთვის სიცოცხლე? არაფერი, უბრალოდ სასჯელი, ისინი მხოლოდ ქორწილებით და ამგვარი უმსგავსოებით ერთობიან, ხანაც ერთმანეთზე ცუდს იტყვიან და ასე კლავენ დროს... დრო კი მათ კლავს. `ასაკს, მითუმეტეს ცარიელ ტვინს ფიტავს უმოქმედობანი~ ამბობდა ილია და მართალიც იყო, ეს ხალხიც უმოქმედოა, მათთვის თითოეული ახალი ცნობიერება, უმსგავსოებასთან და გიჟობასთან ასოცირდება, ძნელად ეგუებიან სიახლეებს და უჭირთ ცუდ ძველთან გამომშვიდობება, გარდაცვლილს საუკუნობით მისტირიან და აქეთ ცოცხლები უკვდებათ, ვერ ვითარდებიან, ვერ ხდებიან მოძრავები და სწორედ ამიტომ არიან სოფლელები.
სიკვდილი და მე
როგორი ვიქნები მე გარდაცვალების შემდეგ? როდესაც მე ჩემს სხეულს ზემოდან დავყურებ? ვხედავ, რომ ჩემს სხეულს, ჩემი სული ნელ-ნელა ეცლება, ჩემი პიროვნება სადღაც წევს მე კი მასთან აღარ ვარ, ტანში ჟრუანტელი მივლის, განა ჟრუანტელია ეს? სულებს აქვთ ტანი, რომ თქვან ტანში ჟრუანტელი მივლისოო? ალბათ არა, და თუ ეს ასეა მაშინ მე ვიტყუები და თუ მე ახლა ამას ვწერ, ესე იგი მე ცოცხალი ვარ, რადგან გარდაცვლილს არ შეუძლია წეროს. მე ვხედავ ჩემს სხეულს გარდაცვლილს, ვგრძნობ როგორ წყდება ის სულიერი კავშირი სულსა და ხორცს შორის და ეს მტკივა, ვგრძნობ როგორ ტკივა ჩემს გაქვავებულ სხეულს სიკვდილი, ის ჯერ კიდევ ებრძვის მას, მიუხედავად იმისა რომ მისი სული მის სხეულში აღარ არის და ის ძაფი რომელიც სულსა და ხორცს აკაშირებს უკვე გაწყვეტილია…
ჩემი სხეული გრძნობს სიკვდილის ტკივილს მე კი არა... ვხედავ ჩემს სხეულს კუბოში, მე კი ეს არასდროს მდომებია, მის გარშემო კი ვხედავ ბევრ ხალხს, შავებში გამოწყობილ გაპასტულ გოგოებს, დაღვრემილ სახეებს, რომელიც მხოლოდ ნიღაბია და მხოლოდ იმისთვისაა საჭირო რომ ხალხს დაანახოს თუ როგორ შესტკივათ გული გარდაცვლილ სხეულზე, ის სხეული კი ჩემია, გული მიკვდება, მაგრამ სულს გააჩნია გული? აი ხომ ხედავთ ისევ გატყუებთ, უკვე მერამდენე ტყუილია, ალბათ ჩემი სიტყვების უმეტესი ნაწილის არ უნდა გჯეროდეთ, თუმცა როგორც მე ვხვდები თქვენ გჯერათ ჩემი სიტყვების, ეს კი ბევრს ნიშნავს გარდაცვლილი მწერლისთვის, რომლის გაქვავებული სხეული ხის 4 ფიცარში გდია, მე ისე ვხვედავ თუ როგორ ორთქლდება სისხლი, ესეც გულს მიკლავს, აი ხომ ხედავთ კიდევ ერთხელ მოგატყუეთ, ისევ ტყუილები... ვიწყებ ფრაზებს, ვაწყობ სიტვებს და ვოლოს ისევ ვიტყუები, ეს ემსგავსება მსახიობის თამაშს მაგრამ გარდაცვლილი მსახიობი არასდროს ყოფილა, ის უბრალოდ სიკვდილის ერთ-ერთი მსხვერპლია და ამ სიკვდილის შედეგად ჩვენ ერთმანეთს დავშორდით, მე და ჩემი სხეული, მე სხეულს უფრო და უფრო ვშორდები და ეს სიშორე გულს მტკენს, აი, ხომ ხედავთ კიდევ ერთი ტყუილი, და სიკვდილიც ხომ ტყუილია და ამით უბრალოდ ყველაფერი ნათქვამია...
ბედნიერი ტრადიციები
ერთ სოფელში მიწის ნაგლეჯზე სამსურაძეეის პატარა ქოხი იდგა. იქ გაჭირვებული აზნაურ სამსურაძეთა ოჯახი ცხოვრობდა. ისინი იმედნად ხელმოკლები იყვნენ რომ ეტი არ შეიძლება. ბატონ-ყმობის გადავარდნას ისინი არ მოელოდნენ და რეალობასთან შეგუება გაუჭირდათ, ის ორი კაპიკი რომელიც შემონახული ჰქონდათ გაეთავებინათ. ოჯახი წუხდა თავის გასაჭირზე მაგრამ გასაქანი არ ჰქონდათ. ამ სახლში სულ 5 სული იყვნენ. მშობლები 2 ვაჟი და ერთი ქალიშვილი. უკვე ასაკოვანი დედ-მამა შვილების გაბედნიერებას ლამობდა, მათი გოგონა იმდენად ლამაზი იყო, რომ მეტი არ შეიძლება. მისი სილამაზით ყოველი ბიჭი იყო მოხიბულული. ქალი ცდილობდა სხვისათვის ოჯახის ხელმოკლეობა არავისთვის დაენახვებინა, სხვებისათვის და გვარის საკადრისად იცმევდა. მისთვის დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ხალხის აზრს, ამის გამო კი ის თავის უკანასკნელ გროშებს ხარჯავდა. ოჯახიც ხელს უწყობდა მის გამოპრანჭვაში, თანაც გასათხოვარი იყო და ერთი ექვსასი მანეთი მაინც არ უნდა მიეცათ სიძისათვის მზითევში?
და ერთი-ორი მანეთი კიდევ მაშვალისათვის?
ეს ფული კი მათ არ ჰქონდათ. ამიტომ ქალის გათხოვება ჭიანურდებოდა.
ქალიშვილი იყო ხელ-მარჯვე, კარგი დიასახლისი, სუფთა , მწვანე თვალება, რომელიც ყავისფერში გადაუდიოდა ხოლმე, გრძელ ხუჭუჭუა ყავისფერ თმება მაღალი და საკმაოდ გამხდარი . მისი ძმებიც წუნს არ უდებდნენ თავის დას და მასზე ნკალები არაფრით იყვნენ, თუ არა მეტნი. მარგრამ რაში გინდა გარედან სხვის დასანახავდ გამოწყობილი სხეული რომლის კუჭი მშიერია? და ხანდახან ისეც იძინებდნენ ხოლმე რომ არაფერი ეჭამათ. ხალხშიც უკან არ იხევდნენ გასაჭირი იყო თუ ქორწილი ყველგან თავს იჩენდნენ. განა ეს არის კარგი როცა ყველაფერს სხვის დასანახავად აკეთებ? არა და ამან სწორედ მათ დაღუპამდე მიიყვანა საქმე/
სოფელში ერთ ცუდს ვერ გაიგონებდი მათზე მხოლოდ იმას თუ იტყოდნენ, ხოლმე რომ ბევრი საშუალება არა ჰქონდათ რა. მაგრამ მიუხედავად ამისა ისინი თავს არ ირცხვენდნენო.
ამ ქალიშვილს მარინე ერქვა უკვე 35 წლის იყო ბევრი მთხოვნელი ყავდა, მაგრამ რადგან მზითევი არ ჰქონდათ კაციშვილს არ მიჰყავდა.
სხვის დასანახავად გაკეთებულმა საქმემ სამსურაძეების ყოფა უფრო გაუარესა და ცუდ დღეში ჩააგდო, ძალიან უჭირდათ.
პავლე სამსურაძე მარინას მამა იყო, თავის ვაჟიშვილებს სთხოვდა ხოლმე საღამოს ვახშამზე რომ იქნებ რამე ეშოვნათ და ოჯახში 1-2 კაპიკი მაინც შემოეტანათ და ლუკმა პირი ეჭმიათ. ცოლებიც მოეყვანათ და საკუთარი ოჯახები შეექმნათ, თორემ ხალხი რას იტყოდა ვერვაინ უშოვიათო ამ ანგელოზივით ბიჭებსო?
დრო გადიოდა, ვაჟებმა მოჯამაგირეთ დაუდგნენ თავად ბარათაშვილებს. მათ ორი კაპიკი იშოვეს და ოჯახს ცოტა შემოსავალიც შესძინეს.
პავლე ხელგაშილი,სტუმართმოყვარე, მოქეიფე კაცი იყო და ეს ორი კაპიკი ხშირად სწორედ ქეიფში იხარჯებოდა ხოლმე, რომ ხალხს კარგი ეფიქრა.
სარეკეთი თანაც ცნობილი იყო ჭორიკნობით და ყველაფერი მალე ვრცელდებოდა, ყველამ ყველას ავი თუ კარგი იცოდა. ყველა ყველაფერს სხვის დასანახავად აკეთებდა არავინ იყო ისეთი ვინც ჭკუაზე მოიყვანდა ამ სოფლის ბრბოს და ეტყოდა,რომ ხალხის აზრის გათვალისწინება თითოეულ მათგანს დაღუპავდა, თუმცა როგორ უნდა არსებულიყო ასეთი ადამიანი აქ ამ სოფელში სადაც, ქორწილიც ისე ხდებოდა მამების გარიგებით და ნეფე-დედოფლის დაუკითხავად. ერთმანეთიც კი არ ჰქონდათ ხშირად მათ ნანახი და სიყვარულზე ბუნებრივია ლაპარაკი ზედმეტია.
პავლე დილაადრიან ამდგარიყო ჩაეცვა საგანგებოდ საგარეოდ შეკერილი ჩოხა-ახალუხი და სოფლის ცენტრში გასულიყო მაშვალთან შესახვედრად, მას ხომ მარინას საქმროს ამბავს მოაყოლებდა და შეიძლება ქალიშვილის ბედისათვისაც გამოეკრა ხელი.
მარინა კი ამასობაში ამ ამბის გონზე არ იყო და თავის მეგობარ თამილასთან ერთად რომელიც უკვე გათხოვილიიყო, მოდის მიბაძვაზე საუბრობდნენ. მათ ეყიდათ ძაფები და მოდის მსგავსად უნდოდათ ტანსაცმელი შეეკერათ. იკერავდნენ კიდეც, რომელიც ხალხს აგიჟებდა და ისედაც გაჭირვებულ ნახევრად აღზნებულ მამაკებს კიდევ უფრო აღზნებდა და მასტურბაციის სურვილს უჩენდა. მეგობრები ქალაქელებს სიარულშიც ბაძავდნენ და მათგან ითვისებდნენ ავსა თუ კარგს. თავისი სურვილი ავიწყდებოდათ, რადგან ქლაქურია, ქალაქელებს მსგავსი რამ უკეთ ეხერეხბათ ასეთი საქმეებიო და ბაძავდნენ ქალაქელ "ქალიშვილებს", რომლებიც დღესა თუ ღამეს მასტურბაციაში ათავებდნენ მაგრამ საქვეყნოდ პატიოსანი ქალიშვილები იყვნენ. გარეგნობითაც არაფერი იყვნენ სოფლელი ყველაზე ბებრუხანა ქალები სჯობდნენ.
პავლემ და მაშვალმა გიორგიმ საქმე მოაკვარახჭინეს და სასიძოსთან გაეშურნენ. მორიგდნენ 200 მანეთზე და მაშვალის 2 თუმანზე. ისე კი არც სიძე იცნობდა როგორც სხვა მსგავს ქორწილებში მომავალ პატარძალს და არც ქალიშვილს ენახა ოდესმე მომავალი ქმარი, თუმცაღა მათი ბედი გადაწყვეტილი იყო. ქალიშვილი დაემორჩილა ოჯახის უფროსის გადაწყვეტილებას და დაინიშნა ქორწილი.
გაიმართა უშველებერი ქორწილი, საიდან არ იყვნენ ჩამოსული ხალხი ოღონდ კი ენახათ უმშვენიერესი ქალიშვილი მარინას ბედნიერება. ხალხის რაოდენობა სულ უფრო იზრდებოდა რაც უფრო მოსაღამოვდებოდა.
ხალხს შეიძლება კი მათ ხალხი ვუწოდოთ? ისინი ხომ მხოლოდ ბრბო იყვნენ რომელსაც მხოლოდ 2 მიზანი ამოძრავებდათ დაელიათ და ეჭამათ რაც შეიძლება მეტი. ყველას ვერ გავრევ ამ ბრბოში მაგრამ მათი ძირითადი ნაწილი სწორედ ასეთი იყო. ისინი ჩაყრაზე და ჩასხმაზე ფიქრობდნენ, სადღეგრძელოს სადღეგრძელოზე ამბობდნენ და ლიტრიან ყანწებს ყანწზე ათავებდნენ. თან ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ ამასთან საჭირო ოთახშიც არ შეიძლებოდა გასვლა ეს ხომ დამარცხების ტოლფასი იყო და შერცხვენას ნიშნავდა, თავის ღვინით და ისედაც შეუგნებელ ბრბოს კიდევ უფრო არაფერი ესმოდა. ღვინოც ილეოდა, ხალხს კი ეს არ მოსწონდა, აი ის პირველი წუნი რომელზედაც კიდევ შეეძლო ხალხს ეჭორავა ქორწილის მერე. თუმცა როგორც ბოლოს აღმოჩნდა ნამყოფებათ ღვინო და ერთი 20 ლიტრიანი ბოცაც დარჩენიათ.
როგორც იქნა დამთავრდა ეს უმსგავსობა და საშველი მიეცა სიძე-პატარძალს რომ ერთმანეთი უფრო ახლოს გაეცნოთ რადგან მათ ერთმანეთზე თითქმის არაფერი იცოდნენ სახელებისა და გვარების გარდა. ეს მხოლოდ ტრადიციების ბრალი იყო არ შეიძლებოდა თურმე სიძისთვის პატარძლის ნახვება სანამ ჯვრისწერა არ შედგებოდა და ეს უბედურების ნიშანი იყო.
პატარძალმა გაიხადა ვეებერთელა თეთრი ყვავილებიანი კაბა, მას მოაყოლა ლიფი და მოსასვენებელ საწოლზე წამოწვა, სადაც უნდა დაეკარგა ამდენხანს გაფრთხილებული ქალიშვილობა, რომლის დაკარგვა მხოლოდ სირცხვილი და თავის მოჭრა ნამუსის ახდა იყო გოგოსათვის აი ბიჭისთვის კი პირიქით სექსი ქორწილამდე აუცილებელიც იყო და ჰქონდათ მსგავსი რიტუალი, ქორწილის წინა ღამეს მეძავთან ისტუმრებდნენ მომავალ სიძეს. ბიჭმაც გაიხადა შარვალ-კოსტუმი და თეთრი საროჩქის გახსნა დაიწყო. მარინემ თვალები დახუჭა რადგან არ უნდოდა დაენახა, ის რაც აქამდე არ ენახა და ამაზე საერთოდაც კი არ ეფიქრა რა შეიძლებოდა ამ ღამით მომხდარიყო, ეგონა რომ გვერდზე მიუწვებოდა და ამას ნიშნავდა ერთად დაძინება. იმას კი არ მოელოდა რომ თავის დირკა და მისი ჯოხი ერთმანეთს უნდა შერწყმოდნენ და მომავალში შვილი გამოეგდოთ. ბიჭმა ივაშკაცა ასწია მარინე ხელთით გულში ჩაიხუტა, გახადა ნიფხავი და ამდენი ხნის შენარჩუნებული ქალიშვილობა წამში დააკარგვინა პატარძალს. ქალმაც სისხლები ღვარა საწოლზე, რომელიც დედამთილმა მეორე დილით აივანზე გამოეფინა. ყველა ცნობისმოყვარე დაკმაყოფილდა თავისი მეზობელისა თუ ახლობლის ვაჟკაცობით. ყველა კარგს ამბობდა, აი რა კარგად უვაჟკაცია ეტყობა გამოცდილი იყო დიდხანსაც არ უწვალებიაო. და ამით გახარებული იყო სიძის დედა.
მარინას მალე შვილი გაუჩნდა, ცოლ-ქმარმა სუფრა გაშალეს და მთელი სოფელი და საახლობლო დაპატიჟეს, თავისი სიხარულის გასაზიარებლად და ბრბოს დასანაყრებლად. აქაც გულიანად იქეიფეს ხალხმა და კარგა ხოშიანადაც შეთვრნენ. ეს სუფრაც შეჯიბრს დაემსგავსა ქორწილის მსგავსად. მალე დამთავრდა ეს უმსგავსობაც.
შავლეგოვი იმდენად სუსტი აღმოჩნდა რომ შვილის გაჩენამ მას ბოლო მოუღო და საწოლად ჩააგდო ეს ვეებერთელა გიგანტი კაცი. მალე ისიც გავიდა მარილზე. ერთი წივილ-კივილი იყო. 1 კილომეტრიდან მოდიოდნენ და ტიროდნენ, იზიარებდნენ და უსამძიმრებდნენ გარდაცვლილის ოჯახს.
მარინემ დიდებული ქელეხი გაუმართა დასაფლავებაზე და ორმოცზე და აქ კი არ დამსგავსებია უმსგავსობას. ყველამ თავის ნორმა იცნო და ბრბოც მალე დაიშალა. რადგან ხმაური გართობა არ შეიძლებოდა.
მარინეს სამგლოვიარო ტანსაცმელი ეცვა 2 წელი, ბევრი მთხოვნელი ჰყავდა მაგრამ როგორც პატიოსანი ქალი სხვას როგორ გაყვებოდა მას შემდეგ რაც ქმარი გარდაცვლოდა? თუმცა სიყვარულმა მაინც თავისი ქნა ერთ-ერთი თაყვანისმცემელი შეუყვარდა მაგრამ აზრი? მასაც არ გაჰყოლია ცოლად, სულ ამას იმეორებდა ერთი ქმარი მიწაში მიდევს და მეორეს როგორ გავყვებიო? ხალხი ხომ მასზე ცუდს იფიქრებდა და კიდევ უფრო დაიტანჯა თავი ისედაც დატანჯულმა მარინემ. ის ხომ მთელი ცხოვრება ხალხის დასანახავად ცხოვრობდა და ამიტომაც შეჯდა ვირზე და თავის სული სულ წარწყმიდა ამქვეყნიერებაზე ზრუნვით.
მალე ასეთ ადამიანსაც მოეღო ბოლო და მასაც გაუსკდა მიწა. მისი შვილი კი არა რა იყო მსგავსი დედისა მამისა და სოფლისა მისისა მსგავსი. სწორედაც ამიტომ მიაღწია მან იმდენს რამდენიც არავის მიუღწევია აქამდე. ყველას მისი შურდა და მის ადგილას ყოფნა სურდა. ხალხი მის ავს არ ერიდებოდა თუმცა ბიჭს ეს სულ ცალ-ფეხზე ეკიდა. არადა რა უნდა ეთქვათ ის მხოლოდ თავისთვის ცხოვრობდა არავის ცხოვრებაში არ ერეოდა და არავის თხოვდა მის ცხოვრებაში ჩარევას. ის არაფერს სხვის დასანახავად არ აკეთებდა
უკანასკნელი წერილი საყვარელ ადამიანს
ალბათ შენი ცხოვრება დღეიდან შეიცვლება, მე ახლა ალბათ იმ ჭიშკარს მოვუსწარი, რომელსაც სამუდამოდ ხურავენ და ვერასდროს გახსნიან, ერთი წამიც და მე ამ კარებს მიგმა აგმოვჩნდებოდი, საბედნიეროდ კი ახლა შიგნით ვარ შენთან და უკანასკნელ მოლოცვას გიძღვნი, შენ ამის გირსი ხარ.
ალბათ ეს ის მოლოცვა , რომელსაც უკვე აგარ ელოდი, გული გწყდებოდა და ფიქრობდი რომ მას ერთ მესიჯადაც არ ვუგირვარო, ეს ესე არ არის ბევრად მეტს ნიშნავ ამ მესიჯის გამომგზავნელისთვის, შენ კი ალბათ თვალზე ცრემლი ჩამოგდის და თითოეული ჩემი სიტყვა შენ გულში ღრმად პოულობს ადგილს და იქ ბინადრდება.
ამ მესიჯის ავტორს ისევ ახსოვხარ, მის პოსტებში ისევ იგრძნობა შენი მონატრება და ხშირად პირზეც აკერია შენი სახელი.
თუმცა ნუ გეგონება რომ შენ მისთვის ერთადერთი ხარ, ცხოვრება რთულია, ცხოვრების შემადგენელი ნაწილია ისიც, მართალია საზოგადოებისაგან განსხვავებულად ცხოვრობს მაგრამ ისიც ცხოვრობს, მასაც სჭირდება გაგება, თუმცა ის შენგან გაგებას არც ითხოვს. ან როგორ უნდა გთხოვოს იმის მერე რაც მან გული გატკინა? რა არასამართლიანად მოიქცა, თუმცა შეიძლებოდა უარესადაც მოქცეულიყო, თავისი ბრალიც იყო და შენიც მაგრამ ეს წარსულია, ის კი წარსულს შლის, აი შენ კი როგორც წარსულის ერთი მონაკვეთი ვერაფრით ვერ ამოგშალა, ეს კი იმას არ ნიშნავს რომ მას ისევ უყვარხარ.... უბრალოდ მან წარსულიდან ვერ ამოგშალა, მისთვის შენთან გატარებული ჯამში 4 საათიც კი ბევრი იყო იმისათვის რომ ის ბედნიერი ყოფილიყო. ალბათ 6 თვეში 4 საათი რა არისო იტყვის კაცი მაგრამ ის 4 საათი იმდენს ნიშნავდა რამდენისთვისაც მთელი ცხოვრება, ის ამით კმაყოფილია, მას ისევ ახსოვხარ მაგრამ ეს ნუ გაგხდის ამაყს, ის სხვანაირია გაიზარდა, ახლა ის უფრო თავისუფალია და უფრო კარგია ვიდრე მაშინ, თუმცა მაშინ ეს უკვე წარსულია და წარსულიდან კი მას აღარაფერი დარჩენია , გარდა თითზე ჩამოსათვლელი მოგონებისა. და იმ წუთებისა და საათებისა რომელიც შენს ლოდინში აქვს გატარებული, ესეც არაფერია ესეც იმ სიყვარულის ნაწილია რომელსაც გრძნობდა შენს მიმართ, თუმცა ახლა გრძნობს თუ არა ესეც გასარკვევია, მისთვის ბევრს ნიშნავს შენი ერთი მოფერება მაგრამ ის ისეთი აღარ არის როგორიც ადრე, ის ახლა ბევრად უკეთესია, არ ყოფილა ის წარსულში შენი ღირსი, მაგრამ ახლა? როცა არც წარსულია არც აწმყო და მხოლოდ მომავალია? თუმცა ნუ მიეცემი ბედნიერებას, ის შენგან ჯერ კიდევ შორსა და ალბათ ასეც დარჩება, ნაბიჯი ჭირდება და ეს ნაბიჯი გადასადგმელია, ნუ გგონია რომ ის ნაბიჯს შენგან იღხოვს, ის თვითონ გადადგამს ნაბიჯს როცა დრო მოვა, განა კი მოვა დრო ლაღობის? ერთმანეთისათვის გაღიმების? ეს კი მომავალია, ის კი მომავლით არ ცხოვრობს, მომავალზე ფიქრი ხომ დროის ფლანგვა? ის კი დროს უფრთხილდება, მისთვის დრო იმდენად მნიშვნელოვანია როგორც ის იყო ადრე შენთვის, განა კი იყო? ალბათ კი ის შენგან სითბოს გრძნობდა და იმ სიყვარულს რომელიც მას არ უგრძვნია? მისი სიტყვები არასდროს ყოფილა ფარსი, იმ ერთი შემთხვევის გარდა როცა იჩხუბა შენთან, იმ წუთს კი ის დიდხანს იმკოდა, ახლა ის სხვანაირია, წარსულს შლის მაგრამ შენ მისი წარსულიდან არ იშლები, შენ მისი წარსული ხარ, მაგრამ ნუ მიეცემი ბედნიერებას, ის ახლა ბევრად საქმიანია, ბევრად გონიერია და ბევრად სხვანაირია, მისი გაგება ბევრად ძნელია, განა კი შეძლებ მის გაგებას? ის ხომ სხვანაირია? არა? თუ კი? ალბათ კი იმიტომ რომ ის შეცვლილია და ის სხვანაირია, ვფიქრობ ის რომ ის ყოფილიყო მისი გაგება არც გენდომებოდა, ახლა კი გსურს ალბაღ მისი გაგება, ის ბევრად სხვანაირია. ის დრო კი გათავდა რომელიც ჩემთვის პატრონს დაუწესნია შენთან გასაჩერებლად, შენ კი სამუდამოდ დაემშვიდობე წარსულს იმ 15 წელს რომელიც ცოტატი მაინც გაკავშირებდა მასთან და შეუერთდი 16 წელს რომელიც კიდევ უფრო გაშორებს მას, ცოტაი პატარა იყავ ვიდრე 15 წელია, როცა ის შენთან იყო და შენ მასთან , ახლა კი დროა ჭიშკრის ჭუჭრუტანიდან გავიპარო და უკან დავუბრუნდე შეცვლილ ჯეელს, ის სხვანაირია ის ახლა იგის ჰგავს რომელსაც ნი სჭირდებოდა, ნიმ კი ნახევრად ზურგი აქცია, ნეტავი არაფერი გაქვს სათქმელი? ის ხომ შეცვლილია და ახლა სხვანაირია, თუ რამეს მეტყვი წავუღებ გაუხარდება, ის ხომ ჯერ კიდევ ბავშვია, თუ არა ჩემი დრო გათავებულია. ის კი ჩემთან ერთად გემშვიდობება და ერთს გთხოვს, ის გიგზავნის კოცნას რომელიც მისგან უნდა მიიღო, ისეთს როგორიც არასდროს უკოცნია, ის გკოცნის შუბლზე, გახსოვდეს მას ისევ ახს....
რეზერვისტი (ომის 2 წლისთავთან მიძღვნილი კონკურსისათვის)
ტელეფონის ზარის ხმა. ხაზე კაპრალი ვაშაკიძეა კიდევ ერთი რეზერვისტის გამოსაძახებლად. რეზერვისტი შეშინებულია მაგრამ პატრიოტობის გრძნობით აღჭურვილი იცვამს ჯარისკაცის ფორმას ტანსაცმელს ალაგებს ემშვიდობება მშობლებს და მიდის ვაზიანის ბატალიონში.
მშობლები არ ღელავენ, რეზერვისტის და-ძმა კი ანერვიულებულია ვერ ხვდებიან თუ რა შეიძლება მოყვეს ძმის წასვლას. იციან რომ ომი ცუდია და იქ შეიძლება ძმა მოუკვდეთ ამიტომ ისინი ღელავენ. მშობლები კი იმიტომ არა რომ ეს ქვეყანას ჭირდება და თუ მსხვერპლი არ გაიღეს შეიძლება სხვა შვილებიც დაეხოცოთ.
რეზერვისტი მიდის კაპრალთან და იღებს ბრძანებას იარაღის აღების შესახებ. იღებს ჯარისკაცის აღჭურვილობას და სხვა რეზერვისტებთან ერთად სხდება ყვითელ ავტობუსში, რომელსაც გზა გორამდე აქვს. ავტობუსში მჯდარი რეზერვისტები ნერვიულობენ და მათ უმეტესობას პატრიოტიზმი ამხნევებს და ის რომ ისინი შეიძლება გმირები გახდნენ და თავისიანებმა მათით იამაყონ.
რეზერვისტები გორში ხვდებიან იარაღ ასხმული. დაბომბვა იწყება და ისინიც ღელავენ. მეთაური ეცლება იქაურობას და რეზერვისტები უპატრონოდ რჩებიან. არ იციან რა ქნან ზოგი იარაღს ესვრის ბომბებს ზოგი კი ბუჩქებში იმალება.
რეზერვისტი ხუნია მოხერხებულად იქცევა და თავის ბიძის ნასწავლ მოქმედებებს იმეორებს. ის წინ მიიწევს ცხინვალისაკენ და დაბრკოლებებს მარტივად უმკლავდება, ის ხოცავს რუს ჯარისკაცებს და უერთდება კომანდოს ბატალიონს. პირველი ქვედანაყოფი გაოცებულია 18 წლის ვაჟკაცობით მან 20ოდე მტრის ჯარისკაცი დახოცა და გორიდან ცხინვლამდე გზა მარტომ გაიარა. ისინი იერთებენ მას და მტერს ერთობლივი ძალებით უტევენ. პატალიონის ბიჭები ნელ-ნელა წინ მიიწევენ და იკავებენ ტერიტორიებს. ხუნიაც გმირივით სულ პირველი მიიწევს და ხოცავს მტერს. მტრის სავალალო გასროლა და რეზერვისტი მკლავში იჭრება. აღმოუჩენენ პირველად დახმარებას და ხუნია ისევ მიიწევს წინ. მტრის გასროლილმა ტყვიამ ვერაფერი დააკლო. ჯარისკაცები განცვიფრებულები არიან ბიჭის ვაჟკაცობით და თავიანთ მეთაურობას სთხოვენ. ხუნიაც თანხმდება და ასე ხდება 18 წლის ბიჭი კომანდოს ბატალიონის პირველი ქვედანაყოფის უფროსი. ჯარი უკან მისდევს ბიჭს და ყველა დაბრკოლებას ლახავენ. სავალალო შემთხვევა იბომბება ცხინვალი და რამოდენიმე კომანდოს ბიჭი კვდება, რეზერვისტი კიდევ ერთხელ იჭრება ამჟერად ფეხში, მიუხედავად ამისა ის ბრძოლას არ წყვეტს და ასე იშურებს თავის ერთადერთ სიცოცხლეს ქვეყნისათვის. ქვეყანამ კი არ მიიღო მისი სიცოცხლე. ბატალიონმა ბრძანემა მიიღო უკან დახევის ჯარიც უკან იხევს და რეზერვისტი გულდაწყვეტილია მეთაურების ამ გადაწყვეტილებით.
ხუნია სახლში ბრუნდება და მისი თვალები ცრემლით ივსება. ის ამბობს რომ მისი ქვეყანა ოკუპანტებმა დაიპყრეს და კიდევ ერთ ნაწილში დამყარდა ანექსია. რომ არა უფროსების მოთხოვნა ხუნია და მისი ბატალიონი რუსეთის საზღვრამდე მივიდოდნენ. მათ მხოლოდ 2 ჯარისკაცი დახოცოდათ ისიც დაბომბის შესახებ. რაც წინ შეხვდათ ყველაფერი გაენადგურებინათ და მტერი ზურგზე დაეცათ.
სამშობლოს ნაწილის დაკარგვის შემდეგ რეზერვისტს ომში გმირობისათვის გმირად აცხადებენ ის კი თავის ბრძანებელს რომელმაც უბრძანა ცხინვალის დატოვება დანას სცემს გულში და ამბობს რომ არა ის ჩვენ ახლა ანექსირებული არ ვიქნებოდითო. რის შემდეგაც მას იჭერენ. ხალხი კი პოლიციას მოუწოდებს გმირის გაშვებისაკენ და გმირს კი ომის ეპიზოდის მოყოლისაკენ.
გმირი ყვება ომის სიუჟეტს და ხალხი ხვდება რომ გმირი მართლა გმირი იყო და რომ არა უფროსის ბრძანება "დატოვეთ ცხინვალი" ახლა ცხინვალი ჩვენი იქნებოდა...
დედებს!!!
გესმის დე? შენ უკვე დიდი ხარ და ახლა ის უნდა გითხრა რაც შეიძლება აქამდე უნდა მეთქვა. შენ ქართველი ხარ. ეს ალბათ ბევრჯერ გაგიგია მაგრამ გაგონება არ არის მთავარი ამ სიტყვის აზრს უნდა ჩასწვდე. ქართველობა არ ნიშნავს მხოლოდ დაიბადო ქართველად. ქართველი ვერ იქნები თუ შენ არ გემეტება ყველაფერი შენი ქვეყნისათვის გესმის შვილო? პატრიოტი უნდა იყო შენი წინაპრების მსგავსად სამშობლოს დასაცავად ყველაფერი უნდა გაიმეტო და თუ საჭირო გახდა სიცოცხლეც უნდა შესწირო გესმის შვილო?
დედის სიტყვები ვაჟს გულში ეკლად ესობოდა. მისთვის გაუგებარი იყო თუ რატომ ეუბნებოდა ერთობ სხვანაირი დედა ასეთ რამეებს, მას ხომ ესეთი ლაპარაკი არ ჩვევოდა და შვილს აძლევდა იმდენის უფლებას რომ ბავშვს საკუთარი სურვილები დაეკმაყოფილებინა.
დედა აგრძელებდა: შვილო ქართველობა დიდი ტვირთია და ამასთან დიდი სიხარული. ქართველობა ქრისტიანობასთან ერთად არის, მის გარეშე შვილო შენ არარაობა იქნები. თუ რწმენა არ გექნება ჩათვალე სახლი არ გექნება სადაც თავს შეაფარებ რადგან სწორედ რწმენა თავშესაფარი.
შვილო გესმის? ქართველები გმირები ვართ, ქალები იმიტომ რომ 5 შვილს და მეტს ვაჩენდით და ვაჟები იმიტომ რომ იბრძოდნენ ასე ცოტანი იყვნენ და 5-6 ჯერ მეტ ჯარიან მტერს ამარცხებდნენ. როგორ? მათ გულებში ის იყო რაც არცერთ ერში არ იქნება ეს ქართველობა.
შვილო შენ ბედნიერი ხარ რადგან ქართველად დაიბადე მაგრამ ამ ტიტულს შენარჩუნება უნდა და ამისათვის უნდა იბრძოლო. თუ შენ დაკარგავ ქართველობას მაშინ მე დავკარგავ შვილს! გესმის შვილო?
რაც უფრო მეტს ელაპარაკებოდა დედა შვილს მით უფრო უჭირდა ვაჟს ამ სიტყვების გაგება მაგრამ გულთან ახლოს მიჰქონდა და ხვდებოდა რომ ეს სიტყვები აუცილებლად გამოადგებოდა და ამ სიტყვების დახმარებით ის ქართველი გაიზრდებოდა.
შვილო ქართველობა ქალის პატივისცემა, მტრის მიწაზე დაცემა და მისი სიყვარული. მხოლოდ ქართველს შეიძლება მტერი ბრძოლაში ძულდეს და სუფრაზე უყვარდეს. გესმის შვილო? შენი მტერიც კი უნდა მოისუფრო და გამოიჩინო მის მიმართაც მასპინძლობა. მტერს გულით უნდა აჯობო და არა იარაღით. შენი იარაღი გული უნდა იყოს და არა ალესინი ხანჯალი რომელიც ქარქაში არ უნდა ეტეოდეს.
შვილო ქართველობა დიდი პატივია, ამიტომ შვილო შენ უნდა იყო ქართველი რომელიც იქნება თავმდაბალი, ქართველი არ იქნები თუ იქნები თავმაღალი ყეყეჩი. გესმის შვილო?
შვილი სულ რაღაც 7 წლის იყო დედის სიტყვები შვილის გონებას ძაბავდა და უჩენდა ამქვეყნიურ საფიქრალს, რომ მასაც აკისრია რაღაც პასუხისმგებლობები უბრალოდ ახლა პატარა და ვერ აცნობიერებს.
შვილო გესმის? ქართველია ილიაც აკაკიც თამარ მეფეც დავით აღმაშენებელიც მაზნიაშვილიც და უამრავი ადამიანიც შენ მათ არ უნდა მიბაძო შენ უნდა გაკვლიო ამ ცხოვერბაში კიდევ ერთი გზა რომელიც გაუვლელია როგორც ლექს მერანშია?
ეშმაკს უნდა ებრძოლო და თუ ის დაამარცხე მაშინ იქნები ნამდვილი ქართველი, მაშინ ვერ შეგაშინებს ვერცერთი მტერი გესმის შვილო?
დედა აგრძელებდა შვილთან ლაპარაკს და ქართველობას ასწავლიდა!
წკაპუნა წვიმა
წვიმს, წვიმს, სველი წვიმა კიდევ უფრო მისველებს თმებს, თან ქარიც ქრის, თმებს მიწეწავს, მე კი ისევ მწყინს წვიმის წვეთები, ის ჩემ თმებს ასველებს.
წვიმამ კოჯრისამ სულ დამისველა ჩემი თმები, მაშინებს და მაიკასაც მისველებს , მისგან მწყინს, როგორ გაბედა ჩემი თმის დასველება. წვიმავ არ გელოდი რადგან ცაზე შენი დედაღრუბელი არ ჩანს, წვიმს და მწყინს.
წვიმამ ჩიტების ფრთებს ასველებს, და ნახევრად მწიფე თუთას ძირს ყრის.
წვიმამ აახმაურა კოჯრის სიწყნარე და მეც დამირღვია სიმყუდროვე.
წვიმავ გესმის? მე მწყინს შენი მოსვლა. შენ კი მაინც წვიმხარ.
წვიმა წკაპუნობს და ეს წკაპუნიც ნერვს მიშლის.
მოიღრუბლა მაგრამ არ გრუხუნებს, წვიმა ისევ მისველებს ისედაც დასველებულ თმებს.
ის ჩაწყნარდა მე კი მიხარია მისი წასვლა.
წვიმა აღარ წვიმს, მხოლოდ სახურავიდან ჩამოსული წვეთები ღა წკაპუნობს მე კი ესეც მწყინს. გაჩერდი წვიმავ მე ეს მწყინს!
არარსებული სიმართლე
ყოველ ღამე ერთსა და იმავე რამეს ვაკეთებ, ვიღებ დურბინდს და ვუყურებ მეზობლებს, მოსაწყენია ეს ცხოვრება და ალბათ იმიტომ, ცოტათი მაინც გავიხალისოთქო. უკვე კარგახანია უკვე ყოველ ღამე ვხედავ გოგონას რომელიც სამზარეულოში ზის და ვიღაცასთან გამუდმებით ტელეფონზე ლაპარაკობს. უკვე კარგახანია ამ გოგონას ვაკვირდები, ნეტავ ვინ არის? ან ვის ელაპარაკება ასე გაუთავებლად? ხანაც მკერდზე ხელს მოიკიდებს, ხან ტელეფონს აკოცებს, ხან კი ხელს ქვევით ჩააცურებს. მიკვირს ამ გოგონასი. ალბათ მაქსიმუმ 16-17 წლისაა და რა გასჭირვებია ასე რომ ამ ღამეს ტელეფონზე არ ილაპარაკოს…. სხვა დროს ღელავს, როცა ყურმილი უკავია ის წყნარდება და თითქოს ყველაფერი თავის ადგილს უბრუნდება, გოგონა ახლოს არავის იკარებდა, თავის საყვარელ მოკლე შორტებს, მოკლე კაბაში ცვლიდა და მისი ყვავილებიანი ტრუსი ჩემთვის საჯარო ხდებოდა. გოგონა სულ უფრო და უფრო ხშირად იცვლიდა ტანსაცმელს და თან ტელეფონზე ლაპარაკობდა, რამდენი დღეა ასე აკეთებს. ყველაფერი მეორედება გარდა ერთისა, ის ყოველდღე სხვადასხვა ტანსაცმელს ისინჯავს..... ბოლოს კოცნით ამთავრებს, ვინმეს კი არ კოცნის, კოცნის ტელეფონს. გოგონამ დამაინტერესა მაგრამ ვერაფერი გავიგე, ჩემი მეზობელი იყო მაგრამ მის შესახებ არავინ იცოდა. არადა ყოველ ღამით ასე მეორედებოდა, მის სახლში დილით არავინ ცხოვრობდა...
ღრუბლიანი მთვარე
დღეა, ცხელა, ხალხი ცდილობს გაგრილდეს, გაექცეს ამ პაპანაქება სიცხეს. ზოგს გამოსდის, ზოგს კი _ არა. ცხელა, ცხელა და კიდევ უფრო ცხელა. საღამო კი არ ჩანს, მოსაღამოვდეს ნეტა. ბიჭი კი ზის ნაცრისფერ ქვაზე და სულ არ აინტერესებს მის გარშემო რა ხდება. ის თავის ფიქრებშია. ოცნება ამ ლამაზ ჭრელა ჭრულა გოგოზე ძალიან ლამაზია. ნეტავ რას ეტყვის? ელოდება იმ დროის გასვლას სანამ მოიფიქრებს, გადაწყვეტს. ამ ბიჭს აქვს ყავისფერი მომღიმარი თვალები. თვალებში კი მოსჩანს ბევრი რამ რისი ამოკითხვაც მარტივია. აქვს ყავისფერი მოკლე თმა და ღია ვარდისფერი ტუჩები, საშუალო სიმაღლისაა, წითელი მაისურით, ლურჯი დახეული შარვლით, სამაჯურით, ბეჭდითა და ნახევრად შეკრული შავი კეტებით. მოსაღამოვდა ეს ბიჭი ისევ მარტო ზის, უყურებს მის შორიახლო მსხდომებს, რომლებიც ცელქობენ, მასაც სურს რომ იმ ლამაზ გოგოსთან ასე იცელქოს, ჩაეხუტოს და აკოცოს. მაგრამ მას ხომ დრო სჭირდება. ცაზე აქა-იქ ღრუბელია ცოტაც და გაწვიმდება. ღია ვარდისფერ ტუჩზე წვიმის წვეთი დაეცა, ეს ადგილი გაიყინა, გაშეშდა და ასე დარჩა. წვიმამაც გადაიღო. ახლა სიომ დაუბერა, რომელმაც ამ ბიჭს მოკლე ყავისფერი თმა დაუშრიალა. შეაცია და აგრძნობინა სიახლოვე. ბიჭიც ამ ყველაფერს ხვდებოდა, გრძნობდა თავის რჩეულის სიახლოვეს და მის პასუხს სულმოუთქმელად ელოდა.. სიოც ჩადგა. ცაზე ისევ აქა-იქ ღრუბლები შემორჩა ამ ღრუბლებს უკან კი მთვარე, რომელიც ამ გოგონას ტუჩებს ძალიან ჰგავდა. კიდევ უფრო დააფიქრა ყმაწვილი ამ ყველაფერმა და უფრო მეტად აგრძნობინა გოგონას სიახლოვე, ის სულ ახლოს იყო ერთი ნაბიჯიც და მასთან იქნებოდა. ღრუბლები აქეთ-იქით მიმოიქცეოდნენ და ვასკვლავებსაც აჩენდნენ შიგადაშიგ. ერთი ვარსკვლავი კი იმედნადად კაშკაშებდა, რომ ამ ბიჭუნას გოგონას ღიმილს აგონებდა, აი გადაიდგა ის ერთი ნაბიჯიც, გოგონა უკვე ახლოს არის მასთან. შავჩანთიანი ბიჭუნა წამოდგა და გოგონასკენ გაემართა, ისინი ერთმანეთს გადაეხვივნენ და უცებ რაღაც მოხდა, რომელმაც ხის ძირში მდგარი ბიჭუნა წააქცია და მას გოგონა მიჰყვა.
ყოლბაია ნიკუშა - Kolbaia Nikusha
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%