მინდორზე, დიდი ტყის შუაგულში, ცხოვრობდა ჯადოქარი, რომელსაც ყავდა ცხვრების დიდი ჯოგი.ყოველდღე იგი ჭამდა თითო ცხვარს თავისი ჯოგიდან. ცხვრები ძალიან აწუხებდნენ ჯადოქარს - ისინი ტყეში გარბოდნენ, და მას უწევდა დიდი დროის დახარჯვა იმაზე, რომ დაეჭერა ერთი ცხვარი, ხოლო დანარჩენები ისევ ჯოგში მოეგროვებინა.
რა თქმა უნდა ცხვარი, რომლის მოკვლასაც იგი აპირებდა, გრძნობდა ამას და იწყებდა სასოწარკვეთილად წინააღმდეგობის გაწევას, და მისი კივილი აშინებდა სხვებს. და მაშინ ჯადოქარმა შემდეგი რამ მოიფიქრა - მან განმარტოებულად გაესაუბრა თვითოეულ ცხვარს, და თვითოეულს რაღაცა შთააგონა.
ერთს უთხრა: "შენ ცხვარი არ ხარ, შენ ისეთივე ადამიანი ხარ, როგორც მე. ნურაფრის ნუ გეშინია, მე ხომ ვკლავ და ვჭამ მარტო ცხვრებს, მაგრამ შენ ერთადერთი ადამიანი ხარ ამ ჯოგში და ესეიგი - ჩემი მეგობარი".
მეორეს მან უთხრა: "რატომ გამირბიხარ, როგორც დანარჩენი ცხვრები? შენ ხომ ლომი ხარ და შენ არაფრის არ უნდა გეშინოდეს. მე მარტო ცხვრებს ვკლავ, ხოლო შენ ჩემი მეგობარი ხარ".
მესამეს მას შთააგონა: "მომისმინე, შენ ცხვარი არ ხარ, შენ მგელი ხარ. მგელი, რომელსაც მე პატივს ვცემ. მე, როგორც ადრე, გავაგრძელებ ყოველდღიურად ჯოგიდან თითო ცხვრის მოკვლას, მაგრამ მგელს, ჯადოქრის საუკეთესო მეგობარს, არაფრის არ უნდა ეშინოდეს".
ამგვარად, მან გაესაუბრა თვითოეულ ცხვარს და თვითოეულს შეაგნებინა, რომ ის ცხვარი არ არის, არამედ სრულიად სხვა ცხოველი, რომელიც განსხვავდება დანარჩენი სხვა ცხვრებისაგან ჯოგში. ამ საუბრის შემდეგ ცხვრების ქცევადობა სრულიად შეიცვალა - ისინი სრულიად თავისუფლად ძოვდნენ მინდორში ბალახს და უკვე აღარასოდეს არ გარბოდნენ ტყეში. და როდესაც ჯადოქარი კლავდა მომდევნო ცხვარს, ისინი ფიქრობდნენ: "აგერ, კიდევ ერთი ცხვარი მოკლეს, ხოლო მე - ლომს, მგელს, ადამიანს, ჯადოქრის საუკეთესო მეგობარს, არაფრის არ უნდა მეშინოდეს".
და ცხვრებიც კი, რომლებსაც იგი კლავდა, შეწყვიტეს წინააღმდეგობის გაწევა. ის უბრალოდ უახლოვდებოდა ერთერთ მათგანს და ეუბნებოდა: "ოხ, ჩემო საუკეთესო მეგობარო, დიდი ხანია არ გვიურთიერთია. წამოდი წავიდეთ ჩემს ეზოში. უნდა რჩევა გკითხო ცხვრების ჯოგთან დაკავშირებით". და ცხვარი სიამაყით მიყვებოდა ჯადოქარს ეზოში. და მანდ იგი მართლა ეკითხებოდა თავის საუკეთესო მეგობარს, როგორ მიდის საქმეები ჯოგში. მსხვერპლი სიხარულით უყვებოდა მას ყველაფრის შესახებ, ხოლო შემდეგ ჯადოქარი კლავდა მას. ვინაიდან სიკვდილი უეცრად დგებოდა, ცხვარი ვერაფერს ვერ გებულობდა.
ჯადოქარი ძალიან კმაყოფილი იყო - მან ძალიან მაღლა აწია თვითოეული ცხვრის თვითშეფასება, საბოლოო ჯამში მათ შეწყვიტეს ფიქრი გარდაუვალ სიკვდილზე, ტკბებოდნენ ცხოვრებით და მშვიდად ძოვდნენ ბალახს, რის შედეგადაც მათი ხორცი მნიშვნელოვნად უკეთესი გახდა. ბევრი წლის განმავლობაში ჯადოქარი ადვილად უმკლავდებოდა უზარმაზარ ჯოგს, და რაც ყველაზე საინტერესოა, დანარჩენმა ცხვრებმა დაიწყეს მისი მოხმარება - თუკი რომელიმე ძალიან მიხვედრილი ცხვარი ხვდებოდა რეალობას, მაშინ დანარჩენი ცხვრები, ანუ ლომები, ადამიანები, მგლები - ჯადოქრის საუკეთესო მეგობრები, ეუბნებოდნენ მას ამ ცხვრის უცნაური ქცევის შესახებ, და მეორე დღეს ჯადოქარი სიამოვნებით ჭამდა მას.
ასეთია ჩვენი იგავი. და თქვენ როგორც ვინ წარმოგიდგენიათ თქვენი თავი - ლომი, მგელი ან შეიძლება ადამიანადაც კი? :)
რა თქმა უნდა ცხვარი, რომლის მოკვლასაც იგი აპირებდა, გრძნობდა ამას და იწყებდა სასოწარკვეთილად წინააღმდეგობის გაწევას, და მისი კივილი აშინებდა სხვებს. და მაშინ ჯადოქარმა შემდეგი რამ მოიფიქრა - მან განმარტოებულად გაესაუბრა თვითოეულ ცხვარს, და თვითოეულს რაღაცა შთააგონა.
ერთს უთხრა: "შენ ცხვარი არ ხარ, შენ ისეთივე ადამიანი ხარ, როგორც მე. ნურაფრის ნუ გეშინია, მე ხომ ვკლავ და ვჭამ მარტო ცხვრებს, მაგრამ შენ ერთადერთი ადამიანი ხარ ამ ჯოგში და ესეიგი - ჩემი მეგობარი".
მეორეს მან უთხრა: "რატომ გამირბიხარ, როგორც დანარჩენი ცხვრები? შენ ხომ ლომი ხარ და შენ არაფრის არ უნდა გეშინოდეს. მე მარტო ცხვრებს ვკლავ, ხოლო შენ ჩემი მეგობარი ხარ".
მესამეს მას შთააგონა: "მომისმინე, შენ ცხვარი არ ხარ, შენ მგელი ხარ. მგელი, რომელსაც მე პატივს ვცემ. მე, როგორც ადრე, გავაგრძელებ ყოველდღიურად ჯოგიდან თითო ცხვრის მოკვლას, მაგრამ მგელს, ჯადოქრის საუკეთესო მეგობარს, არაფრის არ უნდა ეშინოდეს".
ამგვარად, მან გაესაუბრა თვითოეულ ცხვარს და თვითოეულს შეაგნებინა, რომ ის ცხვარი არ არის, არამედ სრულიად სხვა ცხოველი, რომელიც განსხვავდება დანარჩენი სხვა ცხვრებისაგან ჯოგში. ამ საუბრის შემდეგ ცხვრების ქცევადობა სრულიად შეიცვალა - ისინი სრულიად თავისუფლად ძოვდნენ მინდორში ბალახს და უკვე აღარასოდეს არ გარბოდნენ ტყეში. და როდესაც ჯადოქარი კლავდა მომდევნო ცხვარს, ისინი ფიქრობდნენ: "აგერ, კიდევ ერთი ცხვარი მოკლეს, ხოლო მე - ლომს, მგელს, ადამიანს, ჯადოქრის საუკეთესო მეგობარს, არაფრის არ უნდა მეშინოდეს".
და ცხვრებიც კი, რომლებსაც იგი კლავდა, შეწყვიტეს წინააღმდეგობის გაწევა. ის უბრალოდ უახლოვდებოდა ერთერთ მათგანს და ეუბნებოდა: "ოხ, ჩემო საუკეთესო მეგობარო, დიდი ხანია არ გვიურთიერთია. წამოდი წავიდეთ ჩემს ეზოში. უნდა რჩევა გკითხო ცხვრების ჯოგთან დაკავშირებით". და ცხვარი სიამაყით მიყვებოდა ჯადოქარს ეზოში. და მანდ იგი მართლა ეკითხებოდა თავის საუკეთესო მეგობარს, როგორ მიდის საქმეები ჯოგში. მსხვერპლი სიხარულით უყვებოდა მას ყველაფრის შესახებ, ხოლო შემდეგ ჯადოქარი კლავდა მას. ვინაიდან სიკვდილი უეცრად დგებოდა, ცხვარი ვერაფერს ვერ გებულობდა.
ჯადოქარი ძალიან კმაყოფილი იყო - მან ძალიან მაღლა აწია თვითოეული ცხვრის თვითშეფასება, საბოლოო ჯამში მათ შეწყვიტეს ფიქრი გარდაუვალ სიკვდილზე, ტკბებოდნენ ცხოვრებით და მშვიდად ძოვდნენ ბალახს, რის შედეგადაც მათი ხორცი მნიშვნელოვნად უკეთესი გახდა. ბევრი წლის განმავლობაში ჯადოქარი ადვილად უმკლავდებოდა უზარმაზარ ჯოგს, და რაც ყველაზე საინტერესოა, დანარჩენმა ცხვრებმა დაიწყეს მისი მოხმარება - თუკი რომელიმე ძალიან მიხვედრილი ცხვარი ხვდებოდა რეალობას, მაშინ დანარჩენი ცხვრები, ანუ ლომები, ადამიანები, მგლები - ჯადოქრის საუკეთესო მეგობრები, ეუბნებოდნენ მას ამ ცხვრის უცნაური ქცევის შესახებ, და მეორე დღეს ჯადოქარი სიამოვნებით ჭამდა მას.
ასეთია ჩვენი იგავი. და თქვენ როგორც ვინ წარმოგიდგენიათ თქვენი თავი - ლომი, მგელი ან შეიძლება ადამიანადაც კი? :)