მგელი ნუჟრია
(mgeli nujria)
ეს ამბავი დიდი ხნის წინ ერთ მთაგორიან ქვეყანაში მოხდა. იმ უხსოვარ დროში მაღალ მთებს უღრანი ტყე ფარავდა, მინდვრებზე კი მწვანე ბალახი ბიბინებდა. ამ მთებში ცხოვრობდა მეცხვარე კაცი. იგი ყოველ დღე მწყემსავდა ცხვრის ფარას. ცხვრები ბალახობდნენ, მეცხვარე კი ყურადღებით დარაჯობდა მათ. ადამიანმა იცოდა, რომ იქვე ტყეში ცხოვრობდნენ მშიერი მგლები. მათი ბელადი, რუხი მგელი მუდმივად უთვალთვალებდა ფარას, ელოდა თავდასხმისთვის ხელსაყრელ დროს.
ერთხელ მეცხვარე გაემართა წყაროზე წყლის დასალევად. იმ დროს მთებში ზამთარი ახლოვდებოდა, სიცივისგან წყალი გაყინული იყო. წყაროსთან მისული კაცი მოსრიალდა, წაიქცა და ფეხი მოიტეხა. მეცხვარე გაჭირვებით წამოდგა, მაგრამ სიარული ვერ შეძლო. ამით ისარგებლეს მგლებმა, ფარას შეესივნენ და შეშინებული ცხვრები ტყეში გარეკეს. მწყემსი მიხვდა, ფარას ვერ გადაარჩენდა და სახლისკენ ხოხვით წავიდა. საცოდავ ცხვრებს მგლები დაეპატრონნენ. მშიერმა მგლებმა ნახევარი ფარა შეჭამეს, დანარჩენი ცხვრები კი შორს ტყეში თავის საცხოვრებელ ბუნაგთან წაასხეს. მგლებმა გადაწყვიტეს ფარა მთლიანად არ შეეჭამათ. მათ ცხვრების დამონება მოინდომეს. ამის შემდეგ თვითონ მწყემსავდნენ ფარას. ცხვრები მორჩილად ბალახობდნენ და მრავლდებოდნენ, შეჭმულ ფარას ავსებდა ახლად დაბადებული ბატკნები. ასე მიდიოდა მათი ცხოვრება. მაძღარი მგლები კი ბატონობდნენ ცხვრებზე. გავიდა დრო, მგლების ოჯახში გაჩდნენ პატარა ლეკვები. ამავე დროს, ცხვრებსაც შეეძინათ ბატკნები. მათი განსხვავების მიუხედავად, პატარა ლეკვები და ბატკნები ერთნაირად ცელქობდნენ, მათ მსგავსი ფუმფულა ბეწვი ჰქონდათ, უყვარდათ თამაში, მთელ დროს ერთად, მხიარულად ატარებდნენ. მგლის ლეკვები ერთმანეთს ძალიან ჰგავდნენ, მაგრამ მათ შორის იყო ერთი ყველასგან განსხვავებული ლეკვი. იგი გამოირჩეოდა მოწითალო ჟღალა ფერის ბეწვით. ეს ლეკვი სხვებზე უფრო ცნობისმოყვარე, ჯიუტი და ცელქი იყო. ალბათ, ამის გამო მას ნუჟრია შეარქვეს. ნუჟრია სხვებთან ერთად იზრდებოდა და ბედნიერად გრძნობდა თავს. მაგრამ ერთ დღეს შემთხვევით უფროსი მგლებისგან გაიგო, რომ მგლები ჭამენ ცხვრებსო. გაკვირვებულმა ნუჟრიამ მიირბინა დედასთან და შეეკითხა:
_ რატომ ჭამენ მგლები ცხვრებსო?
_ ასეთია წესი, _ უპასუხა დედა მგელმა.
_ ვინ მოიგონა ეს წესი? მათაც ხომ უნდათ ცხოვრება, ჩვენსავით უყვართ მზე, კამკამა წყაროს წყალი, მინდორში სირბილი? ცხვრებსაც ხომ შენსავით უყვართ თავისი შვილები?
ნუჟრიას დედას პირველად თავის ცხოვრებაში შეეცოდა ცხვრები. ამ დღიდან ნუჟრია უწინდებურად ბედნიერი აღარ იყო, მეტ დროს ფიქრში ატარებდა და ნაკლებად თამაშობდა. მან არ გაუმხილა მეგობრებს მწუხარაბის მიზეზი.
გავიდა დრო, მგლების მკაცრმა და დაუნდობელმა ბელადმა, რუხა მგელმა, ბრძანა, ბატკნები წამოიზარდნენ და მათი შეჭმის დროაო. შეშინებული ცხვრები მორჩილად ერთ ადგილზე შეგროვდნენ. იმ დღეს ნუჟრია მოიქცა ისე, როგორც არც ერთი მგელი არ მოქცეულა. იგი ცხვრებს გადაეფარა. განრისხებულმა რუხამ დაიღრინა:
_ როგორ ბედავთ მგლური წესის დარღვევას, ცხვარი ბალახობს, მგელი ცხვარს ჭამს. ასეთია ადათწესი, _ თქვა რუხა მგელმა.
_ ვინ დაადგინა ეს წესი? _ იკითხა ნუჟრიამ.
_ მამაპაპათგან გვერგო ეს ტრადიცია და წინაპრების წესს ვერავინ შეცვლის! _ უპასუხა რუხამ.
მგლები ცხვრებს უსამართლოდ, უღირს არსებებად თვლიდნენ, იმიტომ რომ არ იცნობდნენ მათ, ამის გამო იოლად იმეტებდნენ საჭმელად. ნუჟრია მგლებს შორის პირველი მიხვდა, რომ სამართლიანობა უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ტრადიციები.
_ მგლური წესები უსამართლოა, ამიტომ უნდა გაუქმდეს. თქვა მან. ნუჟრიას მიემხრნენ თავისი მეგობარი მგლები.
_ მგლური წესების დარღვევას არავის ვაპატიებ, განაცხადა რუხმა მგელმა.
_ წესები კი არა! შენ გაძღომა გადარდებს! უპასუხა ნუჟრიამ და დაანახა თავისი ძლიერი კბილები. რუხი მგელი მიხვდა, რომ ნუჟრია პატარა აღარ იყო და უკან დაიხია. გაქცევისას მოაძახა დანარჩენ მგლებს, შიმშილით დაიხოცებითო, თქვე სულელებოო, სად გინახავთ მგელი ბალახს ძოვდესო. ნუჟრია მიხვდა რომ გაქცეული რუხა მეზობელი მგლების ხროვას მიმართავდა დასახმარებლად და გადაწყვიტა თავისიანების იმ ადგილიდან გაყვანა. მგლები და ცხვრები ერთად გაუდგნენ გზას. ნუჟრია გზაში ფიქრობდა: როგორ უნდა ვიცხოვროთ ამის შემდეგ? ჩვენ მგლებს ბალახის ძოვა არ შეგვიძლია, რით უნდა ვიკვებოთ? ნუჟრიას უცბათ გაახსენდა, რომ ცხვრებს ჰყავდათ პატრონი და გადაწყვიტა ფარა ადამიანისთვის დაებრუნებინა. ყველა ერთად გაემართა ადამიანის საცხოვრებლისაკენ.
როდესაც მგლები და ცხვრები ერთად მიადგნენ მეცხვარის სახლს, ადამიანი ყანაში მუშაობდა. იგი გაოცდა დანახულით, მისი ფარა უფრო გაზრდილიყო და მათ მგლები იცავდნენ. ასეთი რამ პირველად მოხდა. უცხვროდ დარჩენილ მწყემსს უსწავლია მიწის დამუშავება, დაუთესავს ხორბალი, მოუმკია, გამოუცხვია პური და ასე გამხდარა მიწადმომქმედი. ადამიანმა დაიბრუნა ფარა, მიიღო ნუჟრია და მისი მეგობარი მგლები. მოიშინაურა ისინი.
ასე გადაიქცა მგელი მეცხვარე ძაღლად. ნუჟრია გახდა კავკასიური ნაგაზი, რომელიც დღემდე იცავს ფარას და ერთგულად ემსახურება ადამიანს.
მარიამიძე გელა - Mariamidze Gela (ლექსები ბავშვებისთვის)
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%