შრრ, შრრ! _ დასძახოდა ხეებს ქარი.
_ ბახ, ბახ, ბახ! _ ცვიოდნენ მწვანე ზღარბები უზარმაზარი ხიდან. აი, საკვირველება! დამსკდარი მუცლებიდან კრიალა, ნიკორა წაბლები აჭყეტდნენ თვალს.
ვინ წინა და ვინ უკან: ოთარი თუ ირაკლი, მამია თუ ვახტანგი.
დაინახავდა თუ არა ოთარი, წაბლი ჩამოვარდაო, მუცელზე გაიშოტებოდა, მკლავებს წაიშვერდა, ძმებს სიცილით ხელიდან აცლიდა. ახლა კიდევ მოადენდა წაბლი ტყაპანს და ირაკლიც, თითქოს ხიდან ჩამოჰყვაო, წამსვე იქ გაჩნდებოდა, ფეხს დაადგამდა, მაგრამ ვახტანგი ხელს ჰკრავდა, ბიჭს ფეხი აუსხლტებოდა და სეირი ის იყო, თუ სწორედ ამ დროს ოთარი მოასწრებდა, თვალსა და ხელს შუა ააცლიდა წაბლს. ახლა საქმეში ერთი ბეწო მამია და მურიაც ჩაერეოდნენ. ხან ერთის მხარეზე იყვნენ, ხან მეორის, მაგრამ ყვირილისა და ყეფის მეტს ვერაფერს ახერხებდნენ.
ასე გორაობდნენ ბიჭები ბალახში. წაბლიც კარგა ბლომად დააგროვეს და ქარიც ჩადგა, მაგრამ ეგ არაფერი. ქვა განა ცოტა იყო ყორეზე?
ბიჭები ლოდებზე გადებულ ძელზე ჩამოსხდებოდნენ და კენწლაობას იწყებდნენ.
_ კენტი თუ ლუწი.
_ ლუწი თუ კენტი, _ ხელიდან ხელში გადადიოდა წაბლი.
პატარა მამიას ძმები წაბლს ურჩევდნენ, აჭმევდნენ და ცოტა ხნით მაინც იშორებდნენ თავიდან.
ასე მიდიოდა დღეები, მზე და ბიჭები ერთად აჭყეტდნენ თვალებს.
_ ბახ! _ ისმოდა ჩამოვარდნილი წაბლის ხმა.
_ ბახ! _ პასუხს აძლევდა უკან აბრუნებული ქვა.
ძია კოტე ჯერ ყურადღებას არ აქცევდა ამ ორომტრიალს, მაგრამ ერთ დღეს წაბლთან ერთად ქვებით დახეთქილი ფოთლებით დაფარული ეზო რომ დაინახა, არ მოეწონა.
_ ეე, ძმობილო, წინ დიდი ზამთარია. თოვლს რომ დადებს, ცეცხლი და ხმელი ხილი გაგიტკბებათ. შემწვარ და მოხარშულ წაბლზეც არ იტყვით უარს, მაგრამ აბა, მაშინ საიდან გაგიჩინოთ?! _ უთხრა სიცილით ბიჭებს. ხალხა მოიმარჯვა და წაბლი დაბერტყა. წაბლის მოყვარული ბიჭების ნადიც მოიშველია, მერე კი ისე, რომ ანცებს არ დაენახათ, ერთი დიდი მამაპაპური სკივრი წაბლიYთ აავსო და ირგვლივ კასრები შემოუწყო.
_ იჰ, ზამთარსა და თოვლის მოსვლას უნდა ვუცადოთ?! _ ბრაზობდა ოთარი, _ მანამ წაბლი ვერ უნდა ვჭამოთ?
_ რას იზამ, არ შეიძლება, _ დაამშვიდა ძმა ირაკლიმ. ის კი დაამშვიდა, მაგრამ თვითონ დაკარგა მოსვენება. ადგა და დასაზვერად წავიდა.
ხან სხვენზე ავიდა, ხან ბეღელში შეყო თავი. დიდედის ჭრელფარდაგგადაფარებულ ტახტშიც კი ჩაიხედა, მაგრამ იქიდან მხოლოდ კომშის სუნი ამოვარდა, წაბლი კი არსად ჩანდა. მაინც არ გაიტეხა იხტიბარი, ეძება, ეძება. ბოლოს, ვითომ აქაც არაფერიო, ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო და ღიღინით კასრებში ჩაიხედა, მისწი-მოსწია, თვალები გაუბრწყინდა.
_ სკივრი!..
ვაიმე?! ეს ხომ ქურდობაა, მაგრამ... _ გაიფიქრა ირაკლიმ და იმწამსვე თავი დაიმშვიდა, _ ძიამ ხომ მაინც ჩვენთვის შეინახა. განა სულერთი არ არის, ახლა შევჭამთ თუ ზამთარში?~ _ თითქოს ვიღაცასთან თავი იმართლა და სკივრის სახურავს ხვნეშით დაეჭიდა.
რის ვაი-ვაგლახით ასწია და კედელს მიაყრდნო, თვითონ კი ტაში შემოჰკრა. დავლური ჩამოუარა, სულ დიმპიტაური-დამპიტაურით... მაგრამ მაინც მიიხედ-მოიხედა, ხომ არავინ მიყურებსო, და ათივე თითით წაბლი ააჩხრიალა. ისინიც, თითქოს ბიჭის თითებს გაურბიანო, ერთმანეთს ასწრებდნენ და გარბი-გამორბოდნენ.
ირაკლიმ ჯერ ერთი ჯიბე აივსო, მერე მეორეში ჩაიყარა. უბეც ამოივსო. ისე იყო გამხიარულებული, სულ დაავიწყდა სკივრის თავი დაეხურა. მალე შუა გზიდან შეშინებული დაბრუნდა და სკივრის სახურავი ჩამოუშვა. მგონი, თითიც მოჰყვა, მაგრამ ვერც კი იგრძნო ტკივილი.
ამდენი წაბლი საიდანა გაქვსო, რომ მეტყვიან?~ _ გაიფიქრა ირაკლიმ. პასუხი არ გაუცია, ისე გაჩნდა ხის ძირას. გაიარ-გამოიარა და, ხისკენ მიმავალ ძმებს მოჰკრა თუ არა თვალი, ბალახსა და ჩამოცვენილ ფოთლებს ფეხსაცმლის წვერით აშლა დაუწყო, ვითომ რამეს ეძებდა.
_ სად იყო, ირაკლი, ამდენი წაბლი? _ ჰკითხეს ძმებმა და უბე აუჩხრიალეს. ირაკლიმ ხის ძირზე ანიშნა, აი, აქ იყოო და წასვლა დააპირა, მაგრამ ნურას უკაცრავად!
_ ცოტა მოგვეცი, რა! _ სთხოვეს ძმებმა.
სწორედ ამ დროს დიდედა გადმოდგა აივანზე და ირაკლის გადმოსძახა, კოკით წყაროს წყალი ამოიტანეო. ბიჭმა წასვლა დააპირა, მაგრამ რაღაც მოაგონდა და ძმებს მიუბრუნდა.
_ დიდედას წყალს თუ მოუტანთ... _ უთხრა ძმებს და გამობერილ პერანგზე დაიბრახუნა ხელი. წაბლი მიმზიდველად ააჩხრიალა.
ვახტანგმა თვალით ანიშნა ძმას, წავიდეთო. დაღმართი სირბილით ჩაიარეს. ახლა მურია და მამია მიუსხდნენ ირაკლის. მურია ცქმუტავდა, ბიჭებს ფეხებში ებლანდებოდა, ყეფდა. ირაკლიმ პატარა ძმას წაბლი გაურჩია, ნელა ჭამე, არ დაიხრჩოო, დაარიგა და გზას მოუსვენრად დააცქერდა.
ბიჭები გამოჩნდნენ, ერთმანეთს სიცილით რაღაცას უამბობდნენ. კოკა აივანზე შედგეს და გასამრჯელოს მისაღებად ძმას აქეთ-იქიდან მიუსხდნენ.
_ იცოდეთ, ერთი კოკა წყალი ოთხ-ოთხი წაბლია, ერთი კონა ბალახი _ სამ-სამი, ერთი გუდურა შეშა და ფიჩხი _ ხუთ-ხუთი. ყაბულსა ხართ?..
_ ჩვენ კი ყაბულსა ვართ, მაგრამ შენ ვინ მოგცემს ამდენს, ეს რომ გაგითავდება?!
_ იცის ხემ, ვის მისცეს წაბლი, _ ამაყად თქვა ირაკლიმ, ძმებს გაუცინა და თითო წაბლი კიდევ ჩაუდო ხელში.
_ რა იყო, ბიჭო, მოიტა კიდევ.
_ ბევრი ერთად გაწყენთ, _ სიცილი წასკდა ირაკლის და კიდევ დაუმატა ძმებს კრიალა წაბლი.
მიდიოდა დღეები. ახლა ხან დილა იყო მზიანი, ხან საღამო. მზე მხოლოდ მაშინ ანათებდა, როცა შემოდგომის ღრუბლებს თავს დააღწევდა.
ირაკლი თვითონ ბატონივით იჯდა, ძმებს ავალებდა:
_ წყაროზე წადით, ვენახის პირას ბალახი მოჭერით, ყანიდან ჩალა ამოიტანეთ, ფიჩხი და შეშა მოჰკლებია დიდედას, მარდად! წაბლი გიყვართ და მუშაობა არა?!
ძმებიც გარბოდნენ და გამორბოდნენ, სამაგიეროდ, წაბლით იტკბარუნებდნენ პირს. როგორ გგონიათ, აკლდებოდა თუ არა საზამთროდ შენახული წაბლი სკივრს?!.
ერთ დღეს ძია კოტე აივანზე თოკისთვის ავიდა. ის იყო კასრში ხელის ჩაყოფას აპირებდა, რომ სკივრის ახდილ სახურავს მოჰკრა თვალი და ეჭვით ჩაიხედა შიგ. ეცოტავა წაბლი. დიდედას ჰკითხა, გასამზეურებლად ხომ არ აგიხდიაო, მაგრამ დიდედამ იუარა. ახლა კი ეჭვი არ იყო, _ სკივრს მადიანი სტუმარი ჰყავდა.
ძია კოტეს გაეღიმა და სკივრს თავი ფრთხილად დაჰხურა.
ირაკლის ღამით მოაგონდა, სკივრის სახურავი ღიად დავტოვეო და შიშისაგან გააცივა. ვერა და ვერ მოისვენა. ბოლოს წამოდგა, პერანგის ამარა გავიდა მთვარით განათებულ აივანზე.
ერიჰაა, სკივრს თავი ეხურა და ერთი კასრიც ედგა თავზე. `საქმე ცუდადაა!~ _ გაიფიქრა, მთელი ღამე ბორგავდა და დილით ძმებს ჩაუწვა ლოგინში.
_ ბიჭებო, წაბლი მართლა გიყვართ? _ იკითხა გუნებაგაფუჭებულმა.
ძმებს გაეცინათ, აბა, ეგ რა საკითხავიაო!
_ თუ გინდათ, გეტყვით, სად არის შენახული ის ტიალი, მე კი ჭირივით შემჯავრდა და... _ ამ დროს მამია გადმობობღდა თავისი საწოლიდან და ზედ ირაკლის დააწვა თავზე.
_ წაბლი? _ იკითხა პატარა ძმამ.
_ შენღა გვაკლდი, _ ჩაილაპარაკა ირაკლიმ.
_ ეე, შე ქურდო, შენ რა, მოგყირჭდა განა? _ გაუბრაზდნენ ძმები და წამოცვივდნენ, მაგრამ ირაკლიმ შეაჩერა.
_ მოიცათ, მხოლოდ ერთი პირობით: აქამდე მე ვიპარავდი და თქვენ _ არა. კი არ ვიპარავდი, მაგრამ... ახლა თქვენ ამოიღეთ და მეც მაჭამეთ.
_ მე? _ ისევ ჩაერია მამია.
_ აკი შემძულდაო!
_ ეე, ძმაო, ჩვენ რას არ ვაკეთებდით შენს მაგივრად.
_ მე თქვენზე მეტს ვაკეთებდი, _ დარცხვენით თქვა ირაკლიმ და ბიჭებს წინ გაუძღვა. ძმებმა სიხარულით ფეხზე არც კი ჩაიცვეს, მამიას გზა დაუთმეს და ირაკლის აედევნენ.
ოთარმა და ვახტანგმა რის ვაი-ვაგლახით ახადეს სკივრს სახურავი.
ირაკლი ჯერ განზე იდგა, მერე გულმა აღარ მოუთმინა და ის იყო, წაბლის ამოსაღებად ძმებთან ერთად სკივრში წელამდე გადაეკიდა, ძია კოტემ აივნის კარი შეაღო და წაბლის მადიანი სტუმრების ექვს ჰაერში ასავსავებულ შიშველ ფეხს წააწყდა.
_ ბახ, ბახ, ბახ! _ ცვიოდნენ მწვანე ზღარბები უზარმაზარი ხიდან. აი, საკვირველება! დამსკდარი მუცლებიდან კრიალა, ნიკორა წაბლები აჭყეტდნენ თვალს.
ვინ წინა და ვინ უკან: ოთარი თუ ირაკლი, მამია თუ ვახტანგი.
დაინახავდა თუ არა ოთარი, წაბლი ჩამოვარდაო, მუცელზე გაიშოტებოდა, მკლავებს წაიშვერდა, ძმებს სიცილით ხელიდან აცლიდა. ახლა კიდევ მოადენდა წაბლი ტყაპანს და ირაკლიც, თითქოს ხიდან ჩამოჰყვაო, წამსვე იქ გაჩნდებოდა, ფეხს დაადგამდა, მაგრამ ვახტანგი ხელს ჰკრავდა, ბიჭს ფეხი აუსხლტებოდა და სეირი ის იყო, თუ სწორედ ამ დროს ოთარი მოასწრებდა, თვალსა და ხელს შუა ააცლიდა წაბლს. ახლა საქმეში ერთი ბეწო მამია და მურიაც ჩაერეოდნენ. ხან ერთის მხარეზე იყვნენ, ხან მეორის, მაგრამ ყვირილისა და ყეფის მეტს ვერაფერს ახერხებდნენ.
ასე გორაობდნენ ბიჭები ბალახში. წაბლიც კარგა ბლომად დააგროვეს და ქარიც ჩადგა, მაგრამ ეგ არაფერი. ქვა განა ცოტა იყო ყორეზე?
ბიჭები ლოდებზე გადებულ ძელზე ჩამოსხდებოდნენ და კენწლაობას იწყებდნენ.
_ კენტი თუ ლუწი.
_ ლუწი თუ კენტი, _ ხელიდან ხელში გადადიოდა წაბლი.
პატარა მამიას ძმები წაბლს ურჩევდნენ, აჭმევდნენ და ცოტა ხნით მაინც იშორებდნენ თავიდან.
ასე მიდიოდა დღეები, მზე და ბიჭები ერთად აჭყეტდნენ თვალებს.
_ ბახ! _ ისმოდა ჩამოვარდნილი წაბლის ხმა.
_ ბახ! _ პასუხს აძლევდა უკან აბრუნებული ქვა.
ძია კოტე ჯერ ყურადღებას არ აქცევდა ამ ორომტრიალს, მაგრამ ერთ დღეს წაბლთან ერთად ქვებით დახეთქილი ფოთლებით დაფარული ეზო რომ დაინახა, არ მოეწონა.
_ ეე, ძმობილო, წინ დიდი ზამთარია. თოვლს რომ დადებს, ცეცხლი და ხმელი ხილი გაგიტკბებათ. შემწვარ და მოხარშულ წაბლზეც არ იტყვით უარს, მაგრამ აბა, მაშინ საიდან გაგიჩინოთ?! _ უთხრა სიცილით ბიჭებს. ხალხა მოიმარჯვა და წაბლი დაბერტყა. წაბლის მოყვარული ბიჭების ნადიც მოიშველია, მერე კი ისე, რომ ანცებს არ დაენახათ, ერთი დიდი მამაპაპური სკივრი წაბლიYთ აავსო და ირგვლივ კასრები შემოუწყო.
_ იჰ, ზამთარსა და თოვლის მოსვლას უნდა ვუცადოთ?! _ ბრაზობდა ოთარი, _ მანამ წაბლი ვერ უნდა ვჭამოთ?
_ რას იზამ, არ შეიძლება, _ დაამშვიდა ძმა ირაკლიმ. ის კი დაამშვიდა, მაგრამ თვითონ დაკარგა მოსვენება. ადგა და დასაზვერად წავიდა.
ხან სხვენზე ავიდა, ხან ბეღელში შეყო თავი. დიდედის ჭრელფარდაგგადაფარებულ ტახტშიც კი ჩაიხედა, მაგრამ იქიდან მხოლოდ კომშის სუნი ამოვარდა, წაბლი კი არსად ჩანდა. მაინც არ გაიტეხა იხტიბარი, ეძება, ეძება. ბოლოს, ვითომ აქაც არაფერიო, ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო და ღიღინით კასრებში ჩაიხედა, მისწი-მოსწია, თვალები გაუბრწყინდა.
_ სკივრი!..
ვაიმე?! ეს ხომ ქურდობაა, მაგრამ... _ გაიფიქრა ირაკლიმ და იმწამსვე თავი დაიმშვიდა, _ ძიამ ხომ მაინც ჩვენთვის შეინახა. განა სულერთი არ არის, ახლა შევჭამთ თუ ზამთარში?~ _ თითქოს ვიღაცასთან თავი იმართლა და სკივრის სახურავს ხვნეშით დაეჭიდა.
რის ვაი-ვაგლახით ასწია და კედელს მიაყრდნო, თვითონ კი ტაში შემოჰკრა. დავლური ჩამოუარა, სულ დიმპიტაური-დამპიტაურით... მაგრამ მაინც მიიხედ-მოიხედა, ხომ არავინ მიყურებსო, და ათივე თითით წაბლი ააჩხრიალა. ისინიც, თითქოს ბიჭის თითებს გაურბიანო, ერთმანეთს ასწრებდნენ და გარბი-გამორბოდნენ.
ირაკლიმ ჯერ ერთი ჯიბე აივსო, მერე მეორეში ჩაიყარა. უბეც ამოივსო. ისე იყო გამხიარულებული, სულ დაავიწყდა სკივრის თავი დაეხურა. მალე შუა გზიდან შეშინებული დაბრუნდა და სკივრის სახურავი ჩამოუშვა. მგონი, თითიც მოჰყვა, მაგრამ ვერც კი იგრძნო ტკივილი.
ამდენი წაბლი საიდანა გაქვსო, რომ მეტყვიან?~ _ გაიფიქრა ირაკლიმ. პასუხი არ გაუცია, ისე გაჩნდა ხის ძირას. გაიარ-გამოიარა და, ხისკენ მიმავალ ძმებს მოჰკრა თუ არა თვალი, ბალახსა და ჩამოცვენილ ფოთლებს ფეხსაცმლის წვერით აშლა დაუწყო, ვითომ რამეს ეძებდა.
_ სად იყო, ირაკლი, ამდენი წაბლი? _ ჰკითხეს ძმებმა და უბე აუჩხრიალეს. ირაკლიმ ხის ძირზე ანიშნა, აი, აქ იყოო და წასვლა დააპირა, მაგრამ ნურას უკაცრავად!
_ ცოტა მოგვეცი, რა! _ სთხოვეს ძმებმა.
სწორედ ამ დროს დიდედა გადმოდგა აივანზე და ირაკლის გადმოსძახა, კოკით წყაროს წყალი ამოიტანეო. ბიჭმა წასვლა დააპირა, მაგრამ რაღაც მოაგონდა და ძმებს მიუბრუნდა.
_ დიდედას წყალს თუ მოუტანთ... _ უთხრა ძმებს და გამობერილ პერანგზე დაიბრახუნა ხელი. წაბლი მიმზიდველად ააჩხრიალა.
ვახტანგმა თვალით ანიშნა ძმას, წავიდეთო. დაღმართი სირბილით ჩაიარეს. ახლა მურია და მამია მიუსხდნენ ირაკლის. მურია ცქმუტავდა, ბიჭებს ფეხებში ებლანდებოდა, ყეფდა. ირაკლიმ პატარა ძმას წაბლი გაურჩია, ნელა ჭამე, არ დაიხრჩოო, დაარიგა და გზას მოუსვენრად დააცქერდა.
ბიჭები გამოჩნდნენ, ერთმანეთს სიცილით რაღაცას უამბობდნენ. კოკა აივანზე შედგეს და გასამრჯელოს მისაღებად ძმას აქეთ-იქიდან მიუსხდნენ.
_ იცოდეთ, ერთი კოკა წყალი ოთხ-ოთხი წაბლია, ერთი კონა ბალახი _ სამ-სამი, ერთი გუდურა შეშა და ფიჩხი _ ხუთ-ხუთი. ყაბულსა ხართ?..
_ ჩვენ კი ყაბულსა ვართ, მაგრამ შენ ვინ მოგცემს ამდენს, ეს რომ გაგითავდება?!
_ იცის ხემ, ვის მისცეს წაბლი, _ ამაყად თქვა ირაკლიმ, ძმებს გაუცინა და თითო წაბლი კიდევ ჩაუდო ხელში.
_ რა იყო, ბიჭო, მოიტა კიდევ.
_ ბევრი ერთად გაწყენთ, _ სიცილი წასკდა ირაკლის და კიდევ დაუმატა ძმებს კრიალა წაბლი.
მიდიოდა დღეები. ახლა ხან დილა იყო მზიანი, ხან საღამო. მზე მხოლოდ მაშინ ანათებდა, როცა შემოდგომის ღრუბლებს თავს დააღწევდა.
ირაკლი თვითონ ბატონივით იჯდა, ძმებს ავალებდა:
_ წყაროზე წადით, ვენახის პირას ბალახი მოჭერით, ყანიდან ჩალა ამოიტანეთ, ფიჩხი და შეშა მოჰკლებია დიდედას, მარდად! წაბლი გიყვართ და მუშაობა არა?!
ძმებიც გარბოდნენ და გამორბოდნენ, სამაგიეროდ, წაბლით იტკბარუნებდნენ პირს. როგორ გგონიათ, აკლდებოდა თუ არა საზამთროდ შენახული წაბლი სკივრს?!.
ერთ დღეს ძია კოტე აივანზე თოკისთვის ავიდა. ის იყო კასრში ხელის ჩაყოფას აპირებდა, რომ სკივრის ახდილ სახურავს მოჰკრა თვალი და ეჭვით ჩაიხედა შიგ. ეცოტავა წაბლი. დიდედას ჰკითხა, გასამზეურებლად ხომ არ აგიხდიაო, მაგრამ დიდედამ იუარა. ახლა კი ეჭვი არ იყო, _ სკივრს მადიანი სტუმარი ჰყავდა.
ძია კოტეს გაეღიმა და სკივრს თავი ფრთხილად დაჰხურა.
ირაკლის ღამით მოაგონდა, სკივრის სახურავი ღიად დავტოვეო და შიშისაგან გააცივა. ვერა და ვერ მოისვენა. ბოლოს წამოდგა, პერანგის ამარა გავიდა მთვარით განათებულ აივანზე.
ერიჰაა, სკივრს თავი ეხურა და ერთი კასრიც ედგა თავზე. `საქმე ცუდადაა!~ _ გაიფიქრა, მთელი ღამე ბორგავდა და დილით ძმებს ჩაუწვა ლოგინში.
_ ბიჭებო, წაბლი მართლა გიყვართ? _ იკითხა გუნებაგაფუჭებულმა.
ძმებს გაეცინათ, აბა, ეგ რა საკითხავიაო!
_ თუ გინდათ, გეტყვით, სად არის შენახული ის ტიალი, მე კი ჭირივით შემჯავრდა და... _ ამ დროს მამია გადმობობღდა თავისი საწოლიდან და ზედ ირაკლის დააწვა თავზე.
_ წაბლი? _ იკითხა პატარა ძმამ.
_ შენღა გვაკლდი, _ ჩაილაპარაკა ირაკლიმ.
_ ეე, შე ქურდო, შენ რა, მოგყირჭდა განა? _ გაუბრაზდნენ ძმები და წამოცვივდნენ, მაგრამ ირაკლიმ შეაჩერა.
_ მოიცათ, მხოლოდ ერთი პირობით: აქამდე მე ვიპარავდი და თქვენ _ არა. კი არ ვიპარავდი, მაგრამ... ახლა თქვენ ამოიღეთ და მეც მაჭამეთ.
_ მე? _ ისევ ჩაერია მამია.
_ აკი შემძულდაო!
_ ეე, ძმაო, ჩვენ რას არ ვაკეთებდით შენს მაგივრად.
_ მე თქვენზე მეტს ვაკეთებდი, _ დარცხვენით თქვა ირაკლიმ და ბიჭებს წინ გაუძღვა. ძმებმა სიხარულით ფეხზე არც კი ჩაიცვეს, მამიას გზა დაუთმეს და ირაკლის აედევნენ.
ოთარმა და ვახტანგმა რის ვაი-ვაგლახით ახადეს სკივრს სახურავი.
ირაკლი ჯერ განზე იდგა, მერე გულმა აღარ მოუთმინა და ის იყო, წაბლის ამოსაღებად ძმებთან ერთად სკივრში წელამდე გადაეკიდა, ძია კოტემ აივნის კარი შეაღო და წაბლის მადიანი სტუმრების ექვს ჰაერში ასავსავებულ შიშველ ფეხს წააწყდა.