მოლარიშვილი ლია - Molarishvili Lia

თუ მთის პატარა სოფლებში გივლიათ, უსათუოდ დაგაფიქრებდათ უცნაური, აჟრიამულებული მყუდროება, ხმებით სავსე სიჩუმე: ჩქარი მდინარის ღელვა, სადღაც შორს... შორიდანვე _ ექოსავით ყრუდ _ ძაღლების ღავღავი. ხმელი ფოთოლი რა არის, ისიც კი დიდის შრიალით სწყდება ხეს.
წვიმაც სხვანაირი შხაპუნით მოდის აქ და ქარიც უფრო გულმოცემული უზუზუნებს. ის უთავბოლო ქალაქური გრიგალი კი არა _ ნამდვილი, მინდორში განალაღები ქარი, ტყე-ტყე ნაწანწალევი, ბრძენი...
ოქტომბრის დამლევს, ერთ ასეთ პატარა სოფელში დავიდეთ ბინა მე და ჩემმა ამხანაგმა. სულ ათი თუ თორმეტი ოჯახი ცხოვრობდა აქ. მიტოვებული სახლები კი, იცოცხლეთ, ბევრი იყო.
მშვენიერია შუა შემოდგომა. ყველაზე კარგიც სწორედ ამ დროს არის მთა და არა თაკარა ზაფხულში: აჭრელებული ფერებით, თავბრუდამხვევი.
ახლა კი, სიმკაცრე შვენოდა აქაურობას.
პირველად, ცოტა გაგვიჭირდა: უგზოობა, ტალახი ნაწვიმარზე, წყალი შორიდან სატარებელი... მაგრამ ერთ კვირაში ყველაფერი გაგვიიოლდა და მტკიცედ გადავწყვიტეთ _ აქ უნდა გვეცხოვრა ერთ თვეს მაინც, ჩაზამთრებამდე. აღარ მოვძებნიდით ბინას სხვაგან, სხვა სოფელში.
რა გვიზიდავდა ორ ახალგაზრდა ქალს ამ თითქმის უკაცრიელ ადგილას? რა და სწორედ ეს უკაცრიელობა. გათენდებოდა დილა საქონლის ზმუილით, სასიამოვნოდ შემამცივნებელი ნისლით, ისე უბრალოდ... მერე მოდიოდა საღამო _ მშვიდი, სინოტივის სურნელიანი და კვლავ ზანზალაკები წკარუნებდა მოლურჯო-ნაცრისფერ მკვრივ ბინდბუნდში. ხან მეჩვენებოდა, რომ რაღაცეები ბზინავდა ამ ბურუსში, მაგრამ ციცინათელები ამ დროს აღარ იყო უკვე.
ხოლო დილასა და ღამეს შორის რას ვაკეთებდით? არაფერს, სრულიად არაფერს და ეს იყო სწორედ, ბედნიერების შეგრძნებით რომ გვათრობდა თითქოს.
ხან (თუ უამინდობა იყო) თბილად ჩაცმული ჩამოვსხდებოდით სახლის წინ, გადახურულში და შევცქეროდით ფარდასავით ჩამოშვებულ წვიმას, ან გვენთო პატარა თუნუქის ღუმელი. ზედ ვწვავდით კარტოფილს... ვადუღებდით ჩაის (გაუთავებლად)... არც კი ვმუსაიფობდით თითქმის, არ ვაფრთხობდით ამ ძლივს მოხელთებულ მყუდროებას.
შიგადაშიგ, რა თქმა უნდა, გამოერეოდა მშვენიერი მზიანი დღე. დავიჭერდით ჯოხს და სანამ კარგად არ შეღამდებოდა, სახლში არ ვბრუნდებოდით. დავივლიდით მთელ სოფელს. იქ მდინარის სათავანიაო... უფრო შორს, დევივით წამოყუდებულ კლდეში, რაღაც ქვაბული იყო. არაფერი დავტოვეთ უნახავი.
ერთი ასეთი გასეირნების დროს შევხვდი სწორედ ნუკრის _ ყველაზე უცნაურს, ყველაზე მშვენიერსა და დამაფიქრებელს. ის კი მხოლოდ გამოუცდელი სოფლელი გოგო იყო, მაგრამ, აბა, ყური დამიგდეთ...
ვისხედით მე და ჩემი ამხანაგი კლდის პატარა შვერილზე. არც კი ვიცი, კლდე დავარქვა თუ უბრალოდ ქვიანი გორაკი. მაგრამ აქედან ხელისგულივით მოჩანდა სოფელიცა და მისკენ მომავალი რამდენიმე შარაგზა. ჩვენს თავზე თეთრი ღრუბლები მიცურავდნენ ნება-ნება. ამან ზაფხული გაგვახსენა. თითქოს ცხელოდა კიდეც _ ქურთუკი გადავიღეღე. რაღაც უნდა მეთქვა და აქ ჩემმა ამხანაგმა ხელი მტაცა ხელში: სუ, ჩემადო... და ქვევით გადამახედა. დაბლა, ბილიკზე ორნი მოდიოდნენ _ ქალი და ვაჟი. ქალი მხიარულად იცინოდა. ზარივით ხმაზე მივხვდით, სულ ახალგაზრდა იყო, თითქმის ბავშვი. მერე ის დაწინაურდა, ხელი აუქნია ვაჟს.
_ შენს ცოლს მიხედე, ფრიდონავ, ის გერჩივნოს! _ გავიგონეთ კვლავ მხიარული სიცილი და ქალი გაიქცა. ვაჟმა თვალიღა გაადევნა. მგონი, ერთიც მაგრად ამოიოხრა, ისე, რომ გულიც თან ამოატანა.
მთელ ამ დროს ჩამიჩუმიც არ გაგვიღია, მაგრამ ვაჟმა უცებ ამოგვხედა, სახე შეეცვალა, შერცხვენილი მიტრიალდა და წავიდა. ჩვენც შეგვრცხვა: ვიცნობდით ამ ბიჭს. მეზობლად ცხოვრობდა. სულ ზრდილობით გვესალმებოდა. აი, ცოლი კი მხოლოდ ორიოდჯერ გვენახა. თითქმის არ გამოდიოდა შინიდან. ორ პატარა გოგოს ზრდიდნენ.
რატომღაც გუნება წაგვიხდა.
_ ნამდვილ კინოკადრს არ ჰგავდა? _ თქვა ჩემმა ამხანაგმა, _ ოღონდ შუაში გაწყდა ჩვენება, როგორც სოფლის კლუბში.
წამოვკრიფეთ საუზმის ნარჩენები და ჩავირბინეთ ჩვენც ბილიკზე. შორიახლოს ძალიან გემრიელი, ცივი წყალი გვეგულებოდა. იქით, საითაც ქალი გაიქცა... და დავინახეთ, რომ ისიც წყაროსთან იყო ჩამუხლული და სვამდა. შეგვამჩნია თუ არა, ფიცხლად წამოიმართა. წყალი კაბაზე ჩამოეწუწა. მერე ეტყობა, ამისიც მოერიდა და რაღაც აბნეულად შემოგვიღიმა.
მივესალმეთ.
ისიც მოგვესალმა, მაგრამ დარცხვენილი იდგა. აქამდე არასოდეს მენახა ეს გოგო. შავთავშლიანი, შავი კაბით. უსათუოდ მგლოვიარედ იყო, მაგრამ ვისზე? წუთის წინ ისე უდარდელად იცინოდა...
_ როგორ ჩამოცხა. _ თქვა ჩემმა ამხანაგმა, რომ გაეფანტა ეს უხერხულობა.
_ დიახ... ძალიან. _ მიუგო გოგომ. თავსაფარს ისწორებდა თხელი თითებით.
_ რა გქვია? _ ვკითხე ახლა მე. აღტაცებული თვალს ვერ ვაშორებდი.
_ ნუკრი.
როგორი იყო იცით? უნაკლო და უბრალო, როგორც ბალახის ღეროზე სხივით მოციაგე ნამის წვეთი. ყელზე შებნეული თავშალი მოიხსნა და შავ სვიტერზე ჩამოეშალა ღია-ღია ოქროსფერი თმა. მონაცრისფრო მრგვალ თვალებს ხან მე მომაპყრობდა, ხან ჩემს ამხანაგს.
_ რა მშვენიერი სახელი გქვია, ძალიან შეგეფერება.
_ რა ვიცი... ნუკრი კაცის სახელია და როგორღა შემეფერება, აბა? _ მხრები აიჩეჩა.
მერე სამივე ერთად მივდიოდით სოფლისკენ. ის, ჩვენს შორის, როგორც ცირცელის ნაყოფი ფერშეცვლილ ფოთლებში, ისე ღვიოდა.
თვრამეტი წლისა აღმოჩნდა. არასოდეს გაშორებოდა თავის სოფელს. სულ შინ ვიჯექ, ხან ბებოს ვუვლიდი, ხან პაპას. ახლა კი მათლად მარტო ვარ, ბუკიოტივითო.
_ თქვენ კი, ალბათ, თბილისში ცხოვრობთ. _ გვითხრა ბოლოს რიდით.
_ არა, ჩვენც სოფლელები ვართ.
_ რა ვი... რომ არ გეტყობათ? _ მორცხვად შემოგვღიმა.
_ კი, კი, სოფლელები ვართ. ოღონდ ბარის სოფლიდან.
მაინც უნდობლად შეგვავლებდა თვალს.
მეორე დღეს, თავი დავიჭირე, რომ უჩვეულო ცნობისმოყვარეობით ვაკვირდებოდი მოპირდაპირე ეზოში მოტრიალე ფრიდონს: საქონელი გამოიყვანა, გაუშვა შარაზე. მერე შეშას ჩეხავდა კარგა ხანს. მისი გოგოებიც იქვე დაცუნცულებდნენ, მთლად შებუდრულები თბილ ტანისამოსში. მამა ხან დაუტევდა: ნაპობი არ მოგხვდეთ, იქით გაიწიეთო. თვითონ ჭრელი ნაქსოვი სვიტერის ამარა იყო. ძლიერი და ლამაზი აღნაგობა ჰქონდა. განსაკუთრებით, დაკაპიწებული ღონიერი მკლავები გეცემოდათ თვალში.
უცებ ჩემსკენ გამოიხედა. დამნაშავესავით შემცბარმა სასწრაფოდ დავუშვი ფარდა.
საღამოს ნუკრის ვეწვიეთ. უკვე ვიცოდით მისი სახლი _ პატარა, სულ სამი ოთახისგან შემდგარი, ისიც შეულესავ-შეუღებავი. აი, სად ცხოვრობდა ნუკრი. მაგრამ აქაურობა მაინც სისუფთავით ბზინავდა. მორეცხილი ფიცრის იატაკი რომ არ დაგვესვარა, ფეხსაცმელები კართან დავტოვეთ, თუმცა შეწუხებულმა მასპინძელმა ამაზე თავი მოიკლა.
არ ვანებებდით და მაინც ისე მარდად დატრიალდა. გამოალაგა თუკი რაიმე საუკეთესო და ნუგბარი გააჩნდა. ჩვენც მოტანილი გვქონდა ყავა, ქალაქური
ნამცხვარი...
შუქი ჩაქრა და სანთლებს მოუკიდა. ამ სანთლების შუქზე ვისხედით თითქმის შუაღამემდე. ამ სანთლების შუქზე, ჩვენი მასპინძელი, ხელებზე ნიკაპდაყრდნობილი, მოუცილებელი ღიმილით, თვალებგაბრწყინებული შემოგვცქეროდა.
_ სულ მარტო როგორ ცხოვრობ, ნუკრი?
_ ეჰ, არც კი ვიცი... _ ამოიოხრა და მერე ისევ გულიანად შემოგვღიმა. _ არავინა მყავს ქვეყნის გულზე და აბა, სხვაგან სადღა წავალ?
ძალიან მინდოდა, ისე მინდოდა მეთქვა, მე წაგიყვან, ჩემთან ვიცხოვროთ-მეთქი, ნუკრი, მაგრამ ეს ხომ ტყუილი დაპირება იქნებოდა ან რა უნდა მიმეცა მისთვის, როცა სიზმარშიაც კი თავს ქანცგაწყვეტილ მოხეტიალედ ვხედავდი, უდაბნოს მტვერში რომ ეცემა... მიდის, მიდის და ძირს ეცემა, ღონე აღარ აქვს...
მაინც ვუთხარი: _ შენ აუცილებლად უნდა ნახო ქალაქი, ნუკრი... კინოში გადაგიღებენ. _ და იქვე ვიკბინე ენაზე. _ სადღა იღებენ ახლა ჩვენში კინოს...
_ ქალაქი, _ გაიმეორა ნუკრიმ, _ ქალაქი... სულ არ ვოცნებობ სადმე წასვლაზე, მაგრამ აქაც რომ სული მეხუთება? _ ამოგვხედა თავისი საავდრო და მაინც წმინდა ცასავით თვალებით, გრძნეული ქალივით იდუმალმა და მომხიბვლელმა _ ვერა, ვერსად წავალ... _ თქვა ისევ ფიქრით.
გვეხვეწა, დარჩით, დარჩითო, მაგრამ მაინც წამოვედით სახლში. ფარნით ვინათებდით გზას. რაღა შუაღამე... სადაცაა, მამლები იყივლებდნენ.
_ ლამისაა, შევნატრო ამ გოგოს, _ მითხრა უცებ თეომ, _ ჯერ მაგას ნამდვილი იმედგაცრუება არ უნახავს. სიღარიბეც, ამ მიგდებულ ადგილას ცხოვრებაცა და ისიც, რომ ცოლ-შვილიან კაცს უყვარს... ყველაფერი მაინც კარგია... ან არც ისე ცუდი. მართლა, არც ისე ცუდი...
ცოტა ხანში სანანებლად გაგვიხდა, რომ ნუკრი ჩვენთან მოვიპატიჟეთ. კი გვითხრა, ფრიდონის ცოლს არ ესიამოვნება, თუ დამინახავსო, მაგრამ რას ვიფიქრებდით, ასეთ ამბავს თუ დააწევდა ეს საცოდავი, ვითომ უენო ქალი.
ახლაც თვალწინ მიდგას. ნაწვიმარია. ჩვენი სახლის წინ, ატალახებულ გზაზე ჩაივლიან შეხნიერებული გლეხები. ერთს მხარზე ცული გაუდევს. ამათ ძუნძულით მოჰყვება ბებერი, ნაცრისფერი ნაგაზი. ცოტა მოგვიანებით გამოჩნდება ნუკრი, შავი თავსაფრით. უმკლავებო ცხვრის ტყაპუჭიც ვერ ფარავს იმის შოლტივით ტანის ნაკვთებს. ჩვენ აქედან შევღიმით. აჰა, უნდა გამოსცდეს ჩვენი მეზობლის სახლს, რომ გამოვარდება შარაზე მაღალი, ხმელი ქალი, სწყევლის ნუკრის. მერე ქვასა და ტალახს დაადევნებს.
ნუკრი კი არ გაიქცევა, თითქოს წყევლისგან ქვადქცეული იყინება ერთ ადგილას. ჩვენ გავრბივართ, მაგრამ ქალი უკვე ჩქარი ნაბიჯით მიბრუნდება და შეიმალება ასახლში.
ნუკრი ცეცხლთან დავსვით, გავუწმინდეთ კაბა, მოვბანეთ შავი ლაფის წინწკლებით მოსვრილი სახე. არ ტიროდა, არც გაჯავრებული ჩანდა. გაოცებული უფრო იყო, პატარა ბავშვივით გაოგნებით თვალებგადიდებული.
_ ღმერთმა ხომ იცის, რომ უცოდველი ვარ ამ საქმეში. _ გვითხრა ბოლოს.
მაშინ გავიგეთ, რომ ფრიდონი აქაური კი არ იყო, ჩამოესიძებინათ. ცოლიც ლამაზი, ისიც... თორმეტი წლის ნუკრიმ ბევრი იცეკვა მათ ქორწილში.
მერე რა მოხდა? სულ ცოტა დრომ განვლო, მაგრამ ამ მოკლე ხანში მთელი ცხოვრება შეტრიალდა _ ნუკრიმ ტანი აიყარა, ნამდვილ ქალს დაემსგავსა. თან გამოსცადა ობლობა, სრული მარტობა... სანამ ფრიდონის ცოლი კარგად იყო, ვაჟისგან არაფერი უგრძვნია. მაგრამ მერე ქალი თვალდახელშუა ჩამოდნა, დაუშნოვდა. სულ ეჭვიანობდა, სიცოცხლეს უწამლავდა ჩხუბით ქმარს. ბავშვებსაც არ ზოგავდა თურმე.
აი, მაშინ კი...
_ მებრალებოდა... კაცი არ უნდა შეიბრალო? არ ვიცი, რა იფიქრა. აგერ, მეორე წელია, რაც ლანდივით სულ თან დამდევს. მე კი არაფერს შევპირებივარ. ხომ გჯერათ ჩემი?
_ შენ ის არ გიყვარს, ნუკრი?
_ არა, არა, _ წამოდგა და აღელვებულმა გაიარ-გამოიარა ოთახში. თვალებში უცხო რამ ცეცხლი გაუკრთა _ სიამაყის, აღშფოთების, მაგრამ მალევე შეეცვალა გამომეტყველება, ჩვენსკენ მოაბრუნა ალეწილი სახე. ტუჩები უმწეოდ უთრთოდა: _ ასე უფრო ძნელია, გეფიცებით... მაინც როგორღა ვიცხოვრო? რაიმე აზრი უპოვეთ ჩემს საწყალ ყოფას... თქვენ ხომ უფრო იცით...
ჩვენ კი მხოლოდ უხმოდ ავარიდეთ თვალი.
აჰა, სადაცაა მიილეოდა ნოემბერიც. უფრო მეტი მდუმარება შემოადგა სოფელს. მთლად გაკმინდა სული ვიწრო და კლაკნილ კალაპოტში მომავალმა წყალწმინდა მდინარემ. მოხუცებისგან გავიგონე, რომ ასეთი სიჩუმე დიდ ზამთარს მოასწავებდა.
ისევ გამიხსენა უძილობამ.
გამთენიისას, ისე, რომ ჯერ კიდევ ბნელოდა, ფრთხილად წამოვდგებოდი, ვანთებდი ღუმელს. თეოს ამ დროს მშვიდად ეძინა.
ერთ დილას _ რაღაცნაირად, ცუდად ჩამოსტიროდა ცას პირი _ ფრთხილად გამოვიხურე კარი, ჩამოვიარე სამსაფეხურიანი კიბე, ფრთხილადვე მომქონდა წყლის ჭურჭელი.
ციოდა.
შარაზე გამოვედი თუ არა, პირისპირ შემომეფეთა ჩვენი მეზობლის ხუთი წლის გოგო _ გულამომჯდარი, ტირილით. ძლივს გამაგებინა, რომ დედამისი იყო ცუდად.
ასე მეგონა, გასული საუკუნის რომელიმე გულისმომკვლელი წიგნის გვერდებს ვფურცლავდი, როცა გადავაბიჯე ფრიდონის სახლის ზღურბლს. ბნელოდა, ბნელოდა. ქვის კედლებზე აქა-იქ გაყვითლებული გაზეთები იყო გაკრული. ერთი რაღაც საცოდავი რკინის საწოლი ედგათ. შავი კარადა, მთლად დაფუტრული. დიდი მრგვალი მაგიდა _ დახეული, ძველი სუფრით...
არც ღუმელი დაენთოთ ჯერ... პერანგისამარა უმცროსი გოგო ხმაგაკმენდილი იდგა კედელთან. ფრიდონის ცოლი მკვდარივით უძრავად იწვა. შუბლზე დავადე ხელი. გაყინული სახე ოფლით დაცვაროდა. თვალი გაახილა.
ახლა არაფერი აღარ მიჭირს. დავაშინე ბალღები. _ თქვა წყნარად.
არ ვიცოდი, რით დავხმარებოდი.
აქ სიცივე ძვალსა და რბილში ატანდა. შეშას წამოვავლე ხელი. ძებნა დავუწყე ასანთს. დიდი წვალებით მოვუკიდე ცეცხლი.
ქალმა ლოგინში წამოიწია. შეწუხებული მადევნებდა თვალს.
ჩაი მივაწოდე. უსიტყვოდ დამემორჩილა, მაგრამ ხელები უკანკალებდა.
ჩემი ტოლი თუ იქნებოდა _ ოცდახუთი ან ოცდაექვსი წლის. უმოწყალოდ გათელილ გარეგნობაში მაინც რაღაც შემორჩენოდა ყმაწვილური.
_ თქვენ ალბათ გგონიათ, ერთი ბოროტი დედაკაცი ვარ, _ მითხრა საცოდავი ხმით, _ ქვებით დავდევ ხალხს... მეც მქონდა ჩემი საოცნებო... სულ ასეთი კი არ ვიყავი... ავადმყოფობამ გამტეხა.
_ უნდა როგორმე მიმართოთ ექიმს... ასე არ შეიძლება.
_ არა... აბა სადღა გვაქვს მაგის საშუალება. მოვკვდები და მოვკვდე... დავისვენებ მაინც... _ და ფართოდ გახელილი შავი თვალებიდან ღვარად დაედინა ცრემლი.
კედელთან ატუზული გოგოებიც ჩუმად აზუზუნდნენ.
_ დედა მოგიკვდეთ, ჩემო საწყლებო...
აღარ შემეძლო აქ გაჩერება. გარეთ გამოვედი, მივეყრდენი კარს და უცებ ისეთი ამაზრზენი მეჩვენა ყოველივე: საქონლის სუნით გაჯერებული ეს მოუვლელი ეზო, ეზოს გადაღმა _ ატალახებული შარა. სოფლის თავზე შავად ჩამოღუშული საავდრო ღრუბლები...
_ წავიდეთ აქედან, _ ვუთხარი ჩემს ამხანაგს, _ სადაცაა თოვლს ჩამოჰყრის. მერე, ვაითუ, გზები ჩაიკეტოს და ჩავრჩეთ ამ დილეგში.
მან გაოცებით შემომხედა.
_ რა დაგემართა? ხომ კარგად ვგრძნობდით თავს აქ?
იმავე საღამოს შევკარით ბარგი. წინ კიდევ გვქონდა მთელი ორი დღე, მაგრამ ახლა იმ მოლაშქრეებს ვგავდით, დასასვენებლად რომ დასცეს კარავი, ხოლო გონება და თვალი ახალი დასაპყრობი სიმაღლისკენ მიურბით უკვე.
ნელა ვეთხოვებოდით კეთილ მასპინძლებს. მთელ ამ პატარა სოფელს ვიცნობდით თურმე. გულისამაჩუყებელი იყო, როგორ გამოხატავდნენ სინანულს _ მოგვენატრებითო... არ დაგვივიწყოთო... უნებურად სიამაყით და სიხარულით გვევსებოდა გული და აცრემლებულ თვალებს ვუმალავდით ერთმანეთს.
როცა მანქანამ ამოგვაკითხა, რაღაც უცნაური ამინდი იდგა. გაბრუებული ვიყავი უძილობით, ამ არეული დღითაც... თითქმის ფიზიკურად შევიგრძენი, რომ უსათუოდ გათოვდებოდა.
მსუბუქი ნისლის ნაფერთალში გავხედეთ სოფელს. ნუკრი ჩვენთან იყო. მომაგონდა მისი მუდარა: ,,როგორ ვიცხოვრო?.. თქვენ ხომ უფრო იცით...”
არაფერიც არ ვიცოდით... მხოლოდ უსიტყვოდ ვეხვეოდით. და კვლავ მინდოდა მეთქვა: ჩვენთან წამოდი-მეთქი... ესეც ამაო იყო...
_ შენც უძილო ხარ, ნუკრი? _ ესღა ვკითხე, რადგან სახე მთლად ჩატეტკოდა.
თავი გადაიქნია, გაღიმება სცადა.
_ მომეწყინება უთქვენოდ...
მის მიღმა, შორს, ლანდივით ვხედავდი თავის ეზოში გაშეშებულ ფრიდონს. ვიცი, რა ძალაც აჩერებდა ასე უძრავად. თითქოს დავინახე მისი მზერაც.
მთლად განაცრისფერებული ცა მაინც ისეთი გამჭვირვალე იყო... უნებურად დავაკვირდი ნუკრის და გამეღიმა: მისი თვალებიდან ზუსტად ისე იღვრებოდა იდუმალი სინათლე, თითქოს ძალიან შორიდან, სიღრმიდან, ძნელად მოსახელთებელი და მაინც დამატყვევებელი.
უკან დარჩა მოხვეული ვიწრო გზა. დავეშვით ქვევით. თანდათან გვშორდებოდა მძიმე და წმინდა მწვერვალი. გაჩუმებულები გავცქეროდით საქარე მინაში გამალებით მრბოლავ ხეებს, გადმოშვერილ ფლატეებს, აქა-იქ ფოთლებშერჩენილი ტყის კიდეებს. და უცებ ისევ ვიგრძენი, რომ გათოვდებოდა. ეს უკვე ნამდვილად ჰგავდა ზამთარს.
მუსიკა ჩართეს... სრულიად სხვა, შეუსაბამო... და ფიქრებმაც სხვა მხრივ დაიწყეს დენა... მხოლოდ ცოტა ხანს. მერე კი ისევ დავუბრუნდი ძველ მოტივს...
მეჩვენებოდა, რომ ტყის ნაპირებში, ხან აქ, ხან იქ, ალივით გამოანათებდა და მერე ისევ ქრებოდა ტანკენარი ქალის ლანდი, მხრებზე დაფენილი ოქროსფერი თმით.
ნუკრი მართლაც რაღაცით წააგავდა გამოგონილი სამყაროს მკვიდრს.
მაგრამ ყოველთვის, როცა მასზე ვფიქრობ, თვალწინ წარმომიდგება ასკილის ნაზი, ვარდისფერი ყვავილი, ხვიარა, ეკლიან ბუჩქზე. უკაცრიელი, უდაბური ველის შუაგულში, სადაც არავინ ხედავს მის ფრთხილ სუნთქვას (სუნთქვის დანახვაც შეიძლება) და მხოლოდ ქარი აძრწოლებს, ნელა აცლის უნაზეს ფურცლებს...