ფარდულები. პატარა ფარდულები.
თითქო კარვები ან კიდობნები.
სავლელი ვიწრო ხვეულებით.
ფარდულები დაუსრულებელი.
ჭიანჭველათა ბუდე უზარმაზარი. ასფეხათა კარნავალი.
ცის თაღი ხანდახან თუ გამოჩნდება: თითქო ფარდულები დიდ ქოლგითაა დაჩრდილული. მზის ეშინიათ.
ყაზვინის ბაზარი ლაბირინტია უფრო. შესვლა ადვილია. გამოსვლა?! მაგრამ ვის რად უნდა გამოსვლა?! თვალს თრობა უყვარს.
იგივე რაც ჰამადანში - (თუ კიდევ მეტი?!):
ქიშმიში. ზეთისხილი. ნუში. თხილი. ნიგოზი.
ფსტაჰ ნედლი და ფსტაჰ მოხალული.
ჟარრონის ხურმა. აღჯანაბადი. შერბეთი.
ჭერამი - tocmachms: „მზის კვერცხი“.
შირაზის ბროწეული მსხვილი.
კბეჩავენ და სწუწნიან - ტუჩებზე მეწამული იღვრება.
ქსოვილი უთვალავი: აბრეშუმეული და ფარჩეული.
ვაკხანალია მურების და ფერების.
ჭიქები. თასები. დოქები. თუნგები.
მოხაზულები და მოხატულები.
არშიები. თასმები. გრეხილები. ზორტები. სირმები.
ხალები. ფარდაგები. ფლასები. სამკედები.
ხოროსანის რკინები. შაჰაბაზის ხმალები.
შუბები. ფარები. ჯავშნები. ისრები. მშვილდები.
უნაგირები. ღვედები. ლაგმები. მოსართავები.
ათასი და ათიათასი სხვარამ:
ნაკეთის რეზჲუმე სპარსეთის.
შიგადაშიგ: ლავაშები -
თითქო ახლად დამარილებული ტყავები.
* * *
არჩიბალდ მეკეში ფარდულებს ათვალიერებს.
ბოძსა და ბოძს შუა გაბმული კანაფი. იქვე - დიდი სკივრი. სკივრს უზის ზარაფი. გასწევს კანაფს და გამოსწევს კანაფს. სკივრში ფულია მრავალნაირი. ვეცხლი და ოქრო. სკვირი შემოხურულია ფარდებით. ძველი ვეცხლის ფული ფირფიტაა: მას არ ახურდავებდენ - ნაჭრობით გასცემდენ. წვრილი ფული „შაჰი“ ყურგახვრეტილია და საბმურზე აცმული. ზარაფის თვალები მას უცქერიან როგორც ჯადოსნურ კრიალოსანს.
გვერდით დატვირთული ვირი.
ვეცხლი და ოქრო თუ მოაქვს.
ვერ გაქურდავენ?! გამძარცველს ხელს მოსჭრიან.
მეკეში ერთ ფარდულთან ჩერდება.
ანტიკვარები სხედან. წამსვე გამოიცნობთ ჰებრაულ პროფილებს. განსაკუთრებით - თუ უკანიდან შეხედეთ ყურებს: მანჭკვალასავით მილეულს ყვითლად. ესენი სპარსელი ჰებრაელებია.
სად არ შეხვდებით მათ?!
ღმერთი ყველგანყოფა მხოლოდ ჰებრაელს შეეძლო გაეაზრა.
უსხედან ყუთებს. შიგ თვალი პატიოსანია მრავალი.
ერთი მათგანი მარგალიტს ჰფერავს -
თითქო ბარუხ დე-სპინოზა ალმასის მხვეწავი.
ისიც ფილოსოფიურ მზერით უცქერს ძვირფას ქვას.
პირველად მეკეშს (როგორც ყოველს ახლად მოსულს) -
ხმალს აწოდებენ: უთუოდ.
ხმალი შაჰაბაზისაა: უთუოდ.
შაჰაბაზ ხმალი ყოფილა თვითონ ალესილი. ხმალის სიკეთე სპარსეთში შაჰაბაზის სახელით იზომება. ამას ყველაზე უფრო ქართველი იგრძნობს ალბად.
რკინა ხმალის ხოროსანისაა:
ესეც „უთუოდ“.
მეკეში რკინას სინჯავს.
„ბარუხ სპინოზა“ კი - მარგალიტს რომ ჰფერავს - წვრილი თვალებით უცხო კაცს სინჯავს: ბევრის გაღება შეუძლია თუ არა.
„შეუძლია“: იღიმებიან დაცდილი თვალები.
ბარუხ ხსნის ყუთს. ეხლა ტუჩები ხალისდებიან:
„მერვარიდ“: სინათლის ნაყოფი - მარგალიტი.
„Zemeroud“: ზურმუხტი. უთუოდ ეგვიპტის?!
„იშედ შირაყ“: ღამის ჟინჟღილი: ლალი.
არჩიბალდ მეკეში ვერ უძლებს ვერც წვრილი თვალების ღიმილს და ვერც თხელი ტუჩების ხალისს. ან ვინ გაუძლებს?!
ყიდულობს ზურმუხტს.
ბარუხ ხელებს იშმუშნის.
გაიძახის: ეგვიპტისაა! ეგვიპტისაა!
მოშორებით პაწა ფარდულში პატარა კაცი ზის და წიგნს ფურცლავს. წიგნი - თითქო ალლაჰის პირ არის მიმართული. პატარა კაცის სახე იეროგლიფია ხავსგადაკრული. დაშოთილ თითებს ემჩნევათ კრძალვა და რიდება.
კუთხეში „ყურანია“ ჭრილი მეშის ყდით.
აქვე: საადის „გჲულისტან“. ფირდოუსის „შაჰ-ნამე“. გაფიზის „კაზალები“. მრავალი სხვა წიგნი სხვა პოეტის.
დაყვითლულ და ობგადაკრულ ფურცლებიდან სურნელი:
შირაზის ვარდის.
ირანის ბულბულის.
ვისისა და რამინის.
ყივილა სიმღერის.
ნუშეული თვალების.
გძელი წამწამების.
გვერდით მინიატჲურები. მინიატჲურებზე: მორცხვი ქალწული და ველადგაჭრილი ჭაბუკი. თანვე: მშვილდი და ისარი. ფონად: წვრილი წითელი ფოთლები ხავსისფერ მოლზე.
არჩიბალდ მეკეშს ზარების რეკა მოესმის.
გაიხედავს - ქარავანის სამკაულს აკეთებენ.
ზარებს ასხამენ და მოსართავებს შოლტავენ.
ანაზდათ მექარავნეც ჩნდება. მოჰყავს აქლემები.
ქიმერების თავები ადამიანის სევდიან თვალებით იხედებიან.
თვალებში - გაცეცებაა.
უდაბნოს მხილველთ ხუთავს ჭიანჭველათა ლაბირინტი.
მექარავნე აქლემს ზარს აზომებს ყელზე.
ჯერ ერთს. მერე მეორეს. სინჯავს აქლემის ყელზე ზარების ტონალობას - (ქარავანი უდაბნოს მუსიკით მიარღვევს).
მექრავნე არჩევს ზარებს.
ქიმერების თავები ირხევიან როგორც შექანებულნი თაველნი.
ფარდულები ივსებიან ფანტასტური ლანდებით.
* * *
ფუსფუსი. ხმაური. ხრიალი. ყვირილი.
ვიღაც ვარდის წყალს თუ ვარდის ზეთს ყიდის.
ერთ მისხალ ვარდის ზეთისათვის საჭიროა რამოდენიმე ათასი ვარდი. მაგრამ შირაზი ვარდნარია მთლად.
მოდიან ქუჩის ჯამბაზები. ჩერდებიან ფარდულთან და იწყებენ თვალთმაქცობას.
განზე - ყოჩებს აჭიდებენ: წითურსა და შავს.
იქვე: მორიელი და ფალანგა ებრძვიან ერთმანეთს სასიკვდილოთ. ირგვლივ ცეცხლის რკალი მოუვლიათ: გაქცევა რომ არ შეეძლოს არცერთს.
ფალანგა ხტის. მორიელი მისდევს.
ფალანგა ცეცხლს მიადგება. შეჩერდება.
მორიელი მივარდება და ჰგესლავს. ფალანგა კვდება.
მორიელი გარბის. მაგრამ გარშემო ცეცხლის ზღუდეა.
მაშინ კუდს მოიქნევს მორიელი და გესლიან წვეტს თავში ჩაისობს:
მორიელი თავს იკლავს.
ხრიალში შიში გადავარდება.
შემდეგ: ისევ ფუსფუსი და ისევ ხმაური.
არ ესმით მხოლოდ შაჰმათის მოთამაშეთ ხრიალი. თითქოს ნირვანაში ჩაძირულნი - დასცქერიან შაჰმათის დაფას.
იქვე შაჰმათს ყიდიან.
ფიგურები ძვლისაა. ზოგი შაჰმათის ფიგურები - უბრალო ძვლის და ზოგის - სპილოსი. ყველანი კი - სხვადასხვა აღნაგობის. ფიგურები შეღებილია სხვადასხვა ფერით. უფრორე წითურ.
შაჰმათის მოთამაშეთა გვერდით ვაჭრობენ ყალმებით და ქაღალდებით. გადამწერნი აზრებს სწრენ დაბალ მაგიდაზე - როგორც უძრავი ეგვიპტელი „სკრიბები“ (კარგი „ხელი“ სპარსეთში სიმდიდრეა).
* * *
ხალხის ხრიალი ჰფარავს ფლეგმამორეულ შაჰმათისტებსაც და თვალებმიბნედილ სკრიბებსაც.
ყველგან - „კულლახ“ (სპარსული ქუდი).
აქაიქ - „ammame“: ჩალმა.
ტანზე: „აბა“ - მოსასხამი უსახელოო. სილისფერი თუ ღვინისფერი თუ ხავსისფერი.
ხრიალში ხანდახან ქალიც ამოყოფს თავს.
თავზე: „ჩადურ“ - შავი მანდილი დიდი.
სახეზე: „რუბენდ“ - თეთრი რიდე ჭვრივალი ნახვრეტებით თვალებისათვის.
ხრიალი მატულობს. ხალხი ირევა.
სპარსთა მასსაში დროდადრო სხვებიც იჭრებიან:
რუსი ჯარისკაცები თუ „ზემგუსარები“ თუ სათნოების დები.
არჩიბალდ მეკეში ხრიალში იკარგება.
უეცრად შეჩერდება. ხედავს: კუთხეში ვიღაც ხმალს ათვალიერებს. ისიც გამოიხედავს. არჩიბალდ შეკრთება. ერთიმეორეს ზომავენ: თითქო მორკინალნი რომელთაც მოსწონთ ერთმანეთი. მეკეში თავს ღუნავს. ხალხის ხმაური მატულობს. უცხო ვაჟი სადღაც ინთქება.
რა ემართება მეკეშს?
სპარსეთის ბაზარი მოჩვენებას ააფრენს ხოლმე.
სჯობია - სახლში დაბრუნდეს.
— — —
სახლი თიხისაგან არის ნაშენი.
რუხი კუბი: ყვითელი - მზით დაჟანგული.
ქუჩა მტვერიანი. ღობე მაღალი. ისიც თიხაა.
ჭიშკარი არა კანკლედი: ეზოში გახედვა უზდელობაა.
არავითარი კაზმულობა გარეგან.
შიგნით სახლში - მრავალი ოთახი. თითქმის ყველა შუშაბანდიანი. შუაში - დიდი დარბაზი. დარბაზში - აუზი აშადრევნებული. დარბაზის ცალი მხრით მარტო შუშაბანდი ჭერიდან იატაკამდე: შუშაბანდი წვრილმინიანი - ნაირნაირი ფორმისს. მინები - შეფერილი ყველა. წითლად. მწვანედ. ლურჯად. სპარსეთში სამი ქვაა ბატონი: ლალი და ფირუზი და ზურმუხტი.
დარბაზიდან გამოსავალი ფართო ტერრასით გძელდება. ტერრასა გადის ბაღში. ბაღი - თითქო ვარდნარია. ხილთა შორის - ალუბალი უმეტესად. ბაღის ირგვლივ ალვისხეები: ტანწერწეტ მცველებად მაღლა ატყორცნილნი.
* * *
არჩიბალდ მეკეში შედის ეზოში: თითქო გაბრუებული.
თვალებში გარჩენილი აქვს უცხო ვაჟის ლანდი.
მეკეშს ორი ოთახი უკავია. ოთახები დაფლულია ქეჩებში. ქეჩას ღამით ახდიან და დღისით ჩამოუშვებენ: ღამით სიგრილით ივსება ოთახი და დღისით სიცხისაგანაა დაფარული. ოთახი სიგრილეს იკავებს როგორც ქვაბული. გარეთ ხართ - ცხელი ალხი გწვავთ. შედიხართ ოთახში: თითქოს წყაროს ტანში ჩაესვენეთ.
არჩიბალდ მეკეში ოთახში შედის დასიცხული.
ოთახი სადათაა მორთული. კედელზე ხალიჩა. იატაკზე ხალიჩა. ტახტზე ხალიჩა. ფლასები და შალები. კუთხეში - საწერი მაგიდა.
ტახტზე ტაბა ტაბაჲ ზის და ხმალს ათვალიერებს.
- ჰაა: არჩიბალდ..
- მზეგრძელობა ტაბაჲ ხანს...
- თუ ინება მაღალმა...
მაგიდაზე - სურათი მამის. სახე ნელი: გახელება - შეკავებული.
ტაბა ტაბაჲ ხმალს ათვალიერებს. ჩურჩული:
- რკინა ხოროსანისაა..
- ხოროსანის უნდა იყოს..
- სად იშოვეთ?.
- მამამ დამიტოვა.
- ძველია მეტად..
- რამოდენიმე საუკუნის წინადაა ნაჭედი..
- ალბად მრავალი გახელება დაუცხვრია..
- მრავალი..
- რკინა ხოროსანისაა.
- ხოროსანსაც მოხვედრია..
- რა?!
- ხმალი..
- ხოროსანს მოხვედრია?!
- ასეთია „ხვედრი“..
ტაბა ტაბაჲ იჭვნეული თვალით შეხედავს მეკეშს.
დუმილი: ამ შემთხვევაში - როგორც ხელუხლები ზღვარი.
* * *
ქეჩა ირხევა: კარებზე რომაა გარეთ ჩამოშვებული. მოსჩანს ხმელი ყვითელი ხელი. ქურდი თუ არის. არა: სპარსეთში ქურდობაზე ვერც ღამე აცდენს ადამიანს.
ფარდა ერთი ალაბის სიგანით იხდება. შემომსვლელს ალბად ეშინია - სიცხე არ შევარდეს ოთახში. ქოშებს კარებში სტოვებს. ოთახში არ შეიტანს. ფეხებზე რჩება წითელი მუშის წინდები.
ხალიჩაზე გაივლის შეშინებული ლანდივით. მარჯვენა მკლავზე გადადებული აქვს სამად დაკეცილი ხალი.
- ჰასანს მშვიდობა!.
- მშვიდობა!. დიდება ალლაჰს!.
მარჯვენა ხელს მიიფარებს მუხის სქელი ფოთოლივით. თავს დაღუნავს. ჰასან მორიდებულია. არჩიბალდიც ეგებება ხალისით:
- როგორა ხარ ჰასან?!
- კარგად.. დიდება უძლეველს..
მოსული ხელს ამართავს. მოსჩანან სწორი გძელი თითები: თითქო მასრები. დახვეწილი ფჩხილები: დაქნილი და წითურ შეღებილნი. მოკაული ცხვირის სიკაპასეს (- „კაპუეტის?“) მცხრალი თვალები ანელებენ. გძელი წვერი ინითაა შეღებილი. დრო-გამოშვებით წვერს თითების მასრები ვარცხნიან.
- მოიტანე დანაპირები?!
- აი.
და თითქო ნაზი ბავშვი უწვენია ხელზე - ფრთხილად გადმოიღებს და იატაკზე გაჰფენს.
- ნამდვილი ქაშანია..
- ნამდვილი..
შეხების უმალ ადასტურებს ტაბა ტაბაჲ.
იატაკზე ჰასან ხალიჩას ასწორებს. სიდიდე: შვიდი ალაბი ხუთზე. არჩიბალდ და ტაბა ტაბაჲ დაიჩოქებენ სინჯავენ.
- აბრეშუმისაა.
- დიახ: „ხალი-ი იბრიშუმ“..
წამოდგებიან. ისევ ხალიჩას უცქერენ.
გაკვირვება: ხალიცა იშვიათი ხატულობისაა.
ჰასან ხვდება მათ გუნებას.
- კედელზე გაჰფინეთ.. უკეთ დაინახავთ..
ტაბა ტაბაჲ სწრაფად კედელზე ჩამოკიდებს ხალიჩას.
ეხლაც განცვიფრებით უმზერენ.
მწვანე ვასაკასფერი მოლი. აქაიქ: თითქო მზის ფოთლები. შიგადაშიგ: დიდრონი მოთეთრო ლაქები შუაგულში: ტანაშოლტილი ნიამორი მთვარის უნაზეს პროფილით და უცნაურ ყელმოღერებით. მასთან გვერდით: მორცხვი ქალწული. ისიც: თითქო მთვარესავით გარინდული. მარცხენა ხელი ნიამორის ყელს ეალერსება. თვალები სხვაგან იცქირებიან: მზეჭაბუკს თუ ელიან. თვალს აცილებ ნიამორსა და ქალწულს - და ორი მხრით: ორი ვაჟი შვილდისარით. ორივეს სურთ ქალწულის დატყვევება?!
ტაბა ტაბაჲ გახარებულია.
არჩიბალდ განცვიფრებულია.
- ლამაზია.
- შედევრია.
ჰასან განზეა და იღიმება. ასე იღიმება არაბი როცა უხედარ კვიცს გამოიყვანს საჩვენებლად.
ტაბა ტაბაჲ ჰასანს მოხედავს:
- ჰასან! ანგარიში ხვალ! ხალს დატოვებ!
- კეთილი..
ჰასან თავსა ხრის. ემშვიდობება. მიდის.
არჩიბალდ ხალს თვალს ვერ აცილებს.
- საკვირველია მურების შეზავებით თუ შეხამებით.
- ასეთ ხალს წლობით ქსოვენ..
- როგორ?!
- ოჯახი ქსოვს რომელიმე. ორ სამ წელს უნდება. ერთი ფერებს უფრო არჩევს. მეორე ხაზებს. მესამე კომპოზიციას. ბჭობენ. სთხზავენ. ჰქმნიან.
- თითქო ძაფებით ზღაპარს უთხრობენ..
- განა ზღაპარი არაა?! შეხედეთ კიდევ!.
და ორნივე ისევ ხალს მიმართავენ.
- ერთი რამ მაკვირვებს.. ეს ხალი სხვა ხალებს არა ჰგავს.
მეკეში დაფიქრდება.
ტაბა ტაბაჲ აგძელებს:
- სპარსული ხალი აჭრელებულია საერთოდ..
- ეს კი: ნაკვეთი კონტურებითაა გამართული..
- როგორც იშვიათი სპარსული მინიატჲურა..
- დიახ: ეს სურათია გარკვეული..
- სხვა ხალებში კი ამზეურებაა უფრო ფერების და ხაზების..
- იქ გარკვეულს ვერ დაინახავ..
- როგორც ჰაშიშით მოგვრილ ზმანებულს..
- როგორც ირანის კლდეების ფეროვნობას..
- ირანის მთები ჰაშიშის ზმანებაა.
- სპარსული ხალიჩა ამ მთების თრობაა.
კიდევ შეჩერება და კიდევ თვალიერება.
არჩიბალდ მეკეში ატაცებულია.
- ეს ხალი ხილვაა: ზმანებაში გამოჭრილი თუ ზმანებაში შეჭრილი..
- მესმის: ასეთ ხალს ალბათ თვითონ ჭრელი ხალები ჰქმნიან ხანდახან..
- მისთვისაა ასე იშვიათი ასეთი ხალი..
- უთუოდ..
კიდევ მზერა და თვალით სმა.
* * *
შემდეგ შემოდის სხვა. მას მეორე მოჰყვება - მეორეს მესამე. და ასე: მთელი დღის განმავლობაში.
მოაქვთ: ზოგს ხმალი. უთუოდ შაჰაბაზის.
ზოგს სპილენძის თასი სხვასხვანაირი.
ზოგს სპარსული ფარჩა.
ზოგს სპარსული მინიატჲურა.
ზოგს ბეჭესი თვალიანი.
ზოგს თვითონ თვალი პატიოსანი.
ზურმუხტი. იაგუნდი. ლალი. ფირუზი.
ზოგს სპილოს ძვალი.
ზოგს ძველი ფული.
ზოგს მედალიონი.
და ასე: დაუსრულებელ.
არჩიბალდ მეკეში სინჯავს ყოველს ნივთს. მალულად ტაბა ტაბაჲს გადახედავს. მის უძრავ მზერაში კითხულობს ნივთის საივკარგეს. ყიდულობს.
— — —
მზე დროს აჩერებს თითქო. განზეა ყოველი.
მძაფრია მარტოობა მზის დაყუდების ხანს.
„ალლან“ გაშხვართულია და თავს იტყუებს: ვითომ ეძინება. ხანდახან აკანკალდება: სიზმარს თუ ხედავს:
მარტოა არჩიბალდ მეკეში.
თვალებში კიდევ უცხო ვაჟის ლანდის კვალია.
ხანდახან უცხო ვაჟის ლანდი მარტოობას შეაქანებს ხოლმე.
ამ ლანდს თუ ყნოსავს „ალლან“.
არჩიბალდ ჭიშკარისაკენ გაიხედავს.
დოგი წამოხტება და ყეფით გარეთ გავარდება.
არჩიბალდ თან გაჰყვება და ჩერდება ტერრასაზე.
ალაყაფის კარებთან ოლგა შემოანათებს. ალერსით ხვდება დოგს. დოგი ყალყზე აყირავდება: თითქო სურს ტორები მოხვიოს ლამაზის ყელს.
არჩიბალდ სტკბება:
ამწამს ოლგა მართლაც ჟან გუჟონის ტანასხლეტილი დიანაა. ოლგა იცნობს ახალისებულ დოგს. მოდის და მოაქვს ირანის ტაშირის ავხორციანი ალხი. თვითონაც ახალულია სპარსეთის მზით. მკერზე და მკლავებზე თითქო მზის ხავოიან ფოთლებს გადაუვლიათ.
ატევრილი ჯეჯილი ნაშუადღევს - ნიავი როს ქროლვით გადმოიარს - ზმორებით გაიზნიქება ხოლმე. ქალის ატეხილი ტანი ზანტი ლაჯით არჩიბალდს უახლოვდება.
ვაჟს ქალი ოთახში შეჰყავს.
ტახტზე გაფენილია ქაშანის ხალიჩა.
ოლგა თეთრ თავსაფარს მოიხსნის და განზე გადაისვრის.
მზეს თმებშიაც დაუტოვებია ცხელი ფოთლები.
ოლგა ჩერდება ხალიჩის წინ.
ჩურჩულით - თავისთვის:
- რა ლამაზია..
- შენთვის..
ვაჟის სიტყვა ქალს მხრებს უწვავს.
ქალის ტანი - თითქოს მოცელილი - ხალიჩაზე დავარდება.
ფეხს ფეხზე გადაიდგამს -
ასე ეკიდება ხარდანზე დაყურსული მტევანი.
ვაჟი ქალს უცქერს ნდომით აყვანილი.
ხედავს: ქალის ტანი თითქო ოკეანის ნატეხია - ოკეანის: რომელმაც არ იცის რა არის ნაწილი ან კერძო. ტანი თითქო ოკეანის სადაფია რომელიც ინახავს ოკეანის ხმაურს.
ქალის ტანი ტახტზე გადაწვება.
ვაჟი ხედავს: თვალები ფართოვდებიან. გუგები აღარ სჩანან. „ზემროდის“ წყალი იმღვრევა და ინისლება. ნესტოები ნადირის საფეთქელია თითქო: ორად გაპობილი.
ქალი გადაიზნიქება და ხალიჩაზე იშხვართება.
ვაჟი აღარ ხედავს. ვაჟი ისუნთქავს.
მიწის სუნთქვა თუ აქვს მკერდს: წვიმას რომ მოელის დახეთქილ ღარებით. ან თუ ელის მკერდი დანლებულ მიწასავით სახნისის გავლებას.
ვაჟი ტახტზე ჩამოჯდება.
ქალი გასუდრულია.
ვაჟი - დატეხილი ხმით:
- გახსოვს მალლარმეს ჰეროდიადას სიტყვები?!
- სარკესთან?.
- დიახ!
- მახსოვს.. მგონი ასეა:
„კოცნა მომკლავდა მე
სილამაზე რომ არ ყოფილიყო სიკვდილი“...
ტუჩები ლაპარაკობენ თუ ტანი ლაპარაკობს?!
ეხლა ტანიც დადუმებულია. ვაჟი ისუნთქავს.
მხეცის სმენა შორეულ შიშინს შეამჩნევს.
ოკეანის შიშინი ხომ არაა სადაფში შენახული?!
ქალის ტანი ივსება.
- შენ კოცნა არ მოგკლავს..
ქალი აღარ უსმენს. ვაჟის ხვევნაში ტანი ქალის თითქო ქალთა სქესით ივსება ერთიან მოხეთქილით.
იშმუშნებიან შორეული ინსტინქტები.
ქალის თვალებში -
ათასი თვალი:
ყველა ელამი და ყველა ამღვრეული.
„ალლან“ იღრინება -
შურვილია?!
...ირანის ტაშირზე მზე ბადეშია გაკვალთული
გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)
გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ქაშანის ხალიჩა)
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%