ბაბუა სარიდან ნიგვზის ძირას ზის.
მას პატარა ბიჭი ეთამაშება.
მოხუცი ჩიბუხს სწევს. ცეცხლი ჩამქრალა.
- თაზიკა!. აბედი თხოვე ბიძიას.. გაიქე..
თაზიკა მიხტის.
ჭიჭკვა სხალთან ვამეხ და არჩილ (არჩიბალდ ეხლა არჩილია) ცხენს იურვებენ. ცხენი ავია და ურჩი. მაგრამ ვაჟების მკლავები მაგარია. ცხენი ხან ერთს გახედავს ხან მეორეს: გაგება სურს რომელი უფრო იურვებს?! ცხენი თანდათან ნელდება.
- რას გწერს ტაბა ტაბაჲ?!
ვამეხ შეკითხვის დროს ცხენის უკანა ფეხს წვდება. ცხენი განზე გახტება. არჩილ აკავებს მეორე მხრით.
- კალკუტაში ყოილა.. მოსვლას მპირდება..
თაზიკა ვაჟკაცებს უახლოვდება.
- არ მოხვიდე ცხენთან!. მანდ დადექ!.
ეს მამის სიტყვებია.
- ბაბუამ აბედიო..
მიმართავს თაზიკა ვამეხს. ვამეხ აძლევს. თაზიკას მიაქვს.
ბაბუა სარიდან კვესს იძრობს. იღებს კაჟს. დაადებს აბედს. გაჰკრავს. ხელი უკანკალებს და უცდება. გაჰკრავს მეორედ. არც ეხლაა ნაპერწკალი: „დაიქცა სიბერე“ - (ვიღაც თუ ფიქრობს მოხუცის სხეულში). გაჰკრავს მესამედ. როგორც იქნა: აბედს ცეცხლი ეკიდება. ანთებულ აბედს დაადებს თუთუნით გაჭედილ ჩიბუხს.
ბაბუა სარიდან ჩიბუხს აბოლებს და თაზიკას უთათუნებს:
- რა გქვია თაზიკა?!
- თამასი..
- თამასი კი არა „თამაზი“. თქვი..
- თა.. მა.. სი..
თაზიკა ცდილობს.. არ გამოუდის.
მოხუცი იღიმება.
- რა გვარი ხარ თაზიკა?!
- ილუბაქიძე..
- ირუბაქიძე.. გაიმეორე.. ირუბაქიძე..
მოხუცი თვითონაც ვერ გამოთქვამს ხეირიანად.
თაზიკა იმეორებს. ცდილობს.
- ი.. ლლუ.. ბა.. ქი.. ძე..
არ გამოუდის..
მოხუცი იცინის.
თაზიკა ბაბუა სარიდანს ეთამაშება. ხან მუხლებზე დაუვარდება. ხან წვერებში წვდება. ხან ჩიბუხის ტარს ეცემა. ხან ხელს არტყამს ლოყაზე. ხან ყურში ამოსულ ბალანს ეხება თეთრს და იძახის: „ეს ლაა“?! მოხუცი იღიმება:
- კაი თაზიკა!. კმარა!.
შორიდან მატასი უცქერს თაზიკას. მატასი ორსულადაა და შვენის დაქალება. დადის: მუცლით თითქო მიწის საშო მიაქვს. უცქერს თაზიკას და უხარის.
თაზიკა კი არ ასვენებს მოხუცს.
მოხუცი დასავლისკენ იხედება. მზის მეწამული თასი ესვენება. ნეტავ რამდენჯერ ნახავს კიდევ ამ თასს - (ამას ფიქრობს მოხუცი?!). პირს იბრუნებს და თავის ნაშიერს მიდამოს უყურებს. უყურებს თითქო გალენჩებული.
- ბაბუა!.
უძახის თაზიკა.
მოხუცი უეცრად კბილებს მოუჭერს მაგრად ჩიბუხის ტარს: თითქო მისი გაკვნეტა სურდეს. თაზიკა ხელს გაჰკრავს ჩიბუხს. ჩუბუხი მიწაზე დაეცემა. მოხუცი განზე თავს ღუნავს.
- ბაბუა!.
არ ეშვება თაზიკა. ხელზე ეცემა. მოხუცის ხელი გვერდით ჩაეცემა: თითქო მოწყდა. თაზიკა მეორე ხელს ეცემა. გააქანებს. მოხუცი გადაქანდება თითქო ხისგან გაკეთებული. თავი ნიგვზის ტანს ხვდება. ნიგოზს ერთი მოძველებული ქერქი ჩამოუვარდება. მდუმარებაში ეს შრიალი ჩაიშმუშნება.
- ბაბუა!
ანძრევს თაზიკა მოხუცს და თვალებში უცქერს გაკვირვებული. „რა მალე დასძინებია“ - (თუ ფიქრობს ბავშვი).
- რა დაგემართა თაზიკა ბაბუას რომ არ ასვენებ?!
ვამეხ მოდის და მასთან არჩილ.
- შეხედე... ლოგოლ ძინავს..
ლუღლუღებს პატარა ბიჭი.
ვამეხ და არჩიბალდ მოხუცს უახლოვდებიან.
ბაბუა სარიდან აღარ სუნთქავს.. მართლაც დასძინებია.. საუკუნოდ..
ვამეხ და არჩიბალდ ცხედარს გრძელ ქვაზე გააწვენენ.
მზის მეწამული თასი აღარ სჩანს: თან თუ წაიღო ბაბუა სარიდანის მზერა
მას პატარა ბიჭი ეთამაშება.
მოხუცი ჩიბუხს სწევს. ცეცხლი ჩამქრალა.
- თაზიკა!. აბედი თხოვე ბიძიას.. გაიქე..
თაზიკა მიხტის.
ჭიჭკვა სხალთან ვამეხ და არჩილ (არჩიბალდ ეხლა არჩილია) ცხენს იურვებენ. ცხენი ავია და ურჩი. მაგრამ ვაჟების მკლავები მაგარია. ცხენი ხან ერთს გახედავს ხან მეორეს: გაგება სურს რომელი უფრო იურვებს?! ცხენი თანდათან ნელდება.
- რას გწერს ტაბა ტაბაჲ?!
ვამეხ შეკითხვის დროს ცხენის უკანა ფეხს წვდება. ცხენი განზე გახტება. არჩილ აკავებს მეორე მხრით.
- კალკუტაში ყოილა.. მოსვლას მპირდება..
თაზიკა ვაჟკაცებს უახლოვდება.
- არ მოხვიდე ცხენთან!. მანდ დადექ!.
ეს მამის სიტყვებია.
- ბაბუამ აბედიო..
მიმართავს თაზიკა ვამეხს. ვამეხ აძლევს. თაზიკას მიაქვს.
ბაბუა სარიდან კვესს იძრობს. იღებს კაჟს. დაადებს აბედს. გაჰკრავს. ხელი უკანკალებს და უცდება. გაჰკრავს მეორედ. არც ეხლაა ნაპერწკალი: „დაიქცა სიბერე“ - (ვიღაც თუ ფიქრობს მოხუცის სხეულში). გაჰკრავს მესამედ. როგორც იქნა: აბედს ცეცხლი ეკიდება. ანთებულ აბედს დაადებს თუთუნით გაჭედილ ჩიბუხს.
ბაბუა სარიდან ჩიბუხს აბოლებს და თაზიკას უთათუნებს:
- რა გქვია თაზიკა?!
- თამასი..
- თამასი კი არა „თამაზი“. თქვი..
- თა.. მა.. სი..
თაზიკა ცდილობს.. არ გამოუდის.
მოხუცი იღიმება.
- რა გვარი ხარ თაზიკა?!
- ილუბაქიძე..
- ირუბაქიძე.. გაიმეორე.. ირუბაქიძე..
მოხუცი თვითონაც ვერ გამოთქვამს ხეირიანად.
თაზიკა იმეორებს. ცდილობს.
- ი.. ლლუ.. ბა.. ქი.. ძე..
არ გამოუდის..
მოხუცი იცინის.
თაზიკა ბაბუა სარიდანს ეთამაშება. ხან მუხლებზე დაუვარდება. ხან წვერებში წვდება. ხან ჩიბუხის ტარს ეცემა. ხან ხელს არტყამს ლოყაზე. ხან ყურში ამოსულ ბალანს ეხება თეთრს და იძახის: „ეს ლაა“?! მოხუცი იღიმება:
- კაი თაზიკა!. კმარა!.
შორიდან მატასი უცქერს თაზიკას. მატასი ორსულადაა და შვენის დაქალება. დადის: მუცლით თითქო მიწის საშო მიაქვს. უცქერს თაზიკას და უხარის.
თაზიკა კი არ ასვენებს მოხუცს.
მოხუცი დასავლისკენ იხედება. მზის მეწამული თასი ესვენება. ნეტავ რამდენჯერ ნახავს კიდევ ამ თასს - (ამას ფიქრობს მოხუცი?!). პირს იბრუნებს და თავის ნაშიერს მიდამოს უყურებს. უყურებს თითქო გალენჩებული.
- ბაბუა!.
უძახის თაზიკა.
მოხუცი უეცრად კბილებს მოუჭერს მაგრად ჩიბუხის ტარს: თითქო მისი გაკვნეტა სურდეს. თაზიკა ხელს გაჰკრავს ჩიბუხს. ჩუბუხი მიწაზე დაეცემა. მოხუცი განზე თავს ღუნავს.
- ბაბუა!.
არ ეშვება თაზიკა. ხელზე ეცემა. მოხუცის ხელი გვერდით ჩაეცემა: თითქო მოწყდა. თაზიკა მეორე ხელს ეცემა. გააქანებს. მოხუცი გადაქანდება თითქო ხისგან გაკეთებული. თავი ნიგვზის ტანს ხვდება. ნიგოზს ერთი მოძველებული ქერქი ჩამოუვარდება. მდუმარებაში ეს შრიალი ჩაიშმუშნება.
- ბაბუა!
ანძრევს თაზიკა მოხუცს და თვალებში უცქერს გაკვირვებული. „რა მალე დასძინებია“ - (თუ ფიქრობს ბავშვი).
- რა დაგემართა თაზიკა ბაბუას რომ არ ასვენებ?!
ვამეხ მოდის და მასთან არჩილ.
- შეხედე... ლოგოლ ძინავს..
ლუღლუღებს პატარა ბიჭი.
ვამეხ და არჩიბალდ მოხუცს უახლოვდებიან.
ბაბუა სარიდან აღარ სუნთქავს.. მართლაც დასძინებია.. საუკუნოდ..
ვამეხ და არჩიბალდ ცხედარს გრძელ ქვაზე გააწვენენ.
მზის მეწამული თასი აღარ სჩანს: თან თუ წაიღო ბაბუა სარიდანის მზერა
გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)