მგლის ქორწილში დრო ატარეს
ტურამა და მელიამ,
სახლში გვიან ბრუნდებიან –
ცეკვავენ და მღერიან.
ტყეში მაჩვის ხმა გაიგეს,
წიოდა და კიოდა,
შველას სთხოვდა მუდარებით,
თვალზე ცრემლი სდიოდა.
თავს წაადგნენ ბარბაცით და
ხმამაღალი სიცილით,
მელიამ ტაშს მოუმატა,
ტურა ხტოდა კვიცივით.
რა მოგსვლია, უბედურო...
ლამის დაწყდნენ ხითხითით,
აბა, ამას დამიხედეთ,
ვა-ხა-ხა და ხი-ხი-ხი.
არ მიხედეს, მიატოვეს,
გამოთათხეს უშვერად,
მასხარადაც აიგდეს, რომ
თავის თავს ვერ უშველა.
ყიტყიტებდნენ, დასცინოდნენ –
მაჩვი ბოთე ყოფილა,
ქორწილამდე ვერ მოვიდა,
მეზობელი სოფლიდან.
გესლიანი, ღრძო ქილიკით,
წყვილი ხტოდა, მღეროდა,
ვერ შენიშნეს, რომ წინ დიდი
და ღრმა ორმო ელოდათ.
ჩაცვივდნენ და მოიტეხეს
კოჭი, ფეხი, ნეკნები,
თავზე მიწა ეყრებოდათ,
გვერდში ჩხვლეტდა ეკლები.
ღვინისაგან გამოფხიზლდნენ,
ზეცა შეძრეს კივილით,
მაგრამ ვერავინ გაიგო,
მათი გულისტკივილი.
. . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . .
"...ნუ დასცინი სხვასაო,
გადაგხდება თავსაო..."