შემოდგომა ფერებს აჭამდე ჯერ კიდევ შემორჩენილ ზაფხულს. ფოთლები ერთი მეორეს ასწრებდნენ ხიდან გაქცევას და მაზოხისტური სიამოვნებით უერთდებოდნენ წვიმით გაჟღენთილ მიწას. ადრეული ფოთოლცვენა პროტესტს უფრო ჰგავდა, ვიდრე დათქმულ დუელს წელიწადის დროებისას. ქუჩაში რამდენიმე ძაღლი დაწანწალებდა და მხოლოდ აქა-იქ ისმოდა, ნაგვის ურნის ახდასავით აღმომხდარი, მოხეტიალე ლოთების ოხვრა. უკვე გვიან იყო. სახლებს ძილისთვის შეეფარებინათ თავები და მოგუდული სუნთქვა მოზაიკურად განათებულ უკუნს უერთდებოდა შიგადაშიგ. კარები ჭრიალით გაიღო. ეზოდან მხოლოდ ერთი განათებული ოთახი მოსჩანდა, სამზარეულო. რამდენიმე შუქი სახლის სიღრმიდან გამოიდა და იქვე კიბეებთან იდებდა შავ ბინას. ორი ახალგაზრდა ფანჯარასთან მიდგმულ მაგიდას უსხდა და კვამლში ჩაძირულები ესაუბრებოდნენ ერთმანეთს, იქვე მესამე მეგობარს თავი მაგიდის კიდეზე ჩამოედო და სასმელით გაჯერებულს ეძინა. არავინ იცის რა ესიზმრებოდა, ალბათ იგივე სიტუაცია და იგივე მოსაუბრენი, ოღონდ სხვა სახეებით, ან ჰქონდა მაინც ამის სურვილი, სიზმარში სურვილი მაინც. გაზ-ქურაზე ჩაიდანი ბოლავდა, თეთრი კვამლი იქვე კედელზე ამთავრებდა სიცოცხლეს და მისგან დარჩენილი მხოლოდ წვეთები ეტმასნებოდა ხან კედელს და ხან გაზქურის კიდეს.
- შენ ამბობ, რომ ქალური საწყისი ორნაირად შეიძლება გავიგოთ. - დაიწყო ისევ მაგიდის მარცხენა კუთხეში მჯდომმა წვერებიანმა ყმაწვილმა, რომელსაც ცალი თვალი ოდნავ ჩაჩუტოდა და ტუჩებს თითქმის არ ამოძრავებდა ლაპარაკის დროს.
- ნამდვილად. ერთ შემთხვევაში, გამომავალი სუსტი სქესიდან, გრძნობით, ან დაცემით, ან წამოდგომის მცდელობით, ან, ან, ან... და მეორე შემთხვევაში, გამომავალი კაციდან. შეიძლება ეს სისუსტეა, ან დასუსტებული მდგომარეობის ჩვენების მცდელობა, ან პროტესტი, ან უბრალოდ მცდელობა გაერკვე შენს მოწინააღმდეგე სქესში.
- ანუ გალაკტიონი... - უცბად, ორივემ ლაპარაკი შეწყვიტა და ერთდროულად გადახედეს მეგობარს, რომელსაც მაგიდაზე მძიმედ დადებული თავი წუთი წუთზე ჩამოუვარდებოდა. სუსტი და გამხდარი, წვერგაპარსული ყმაწვილი წამოდგა, მივიდა ნახევარი საათის წინ მოქეიფე და მომყვირალ მეგობართან და თავი გაუსწორა. შემდეგ მოუბრუნდა თანამოსაუბრეს და ღიმილით უთხრა:
- ეს სულ ასე როგორ უნდა იყოს. არა, მესმის დათრობა, გაფრენაც, გაგიჟებაც, მაგრამ დაჯდომა ისე, რომ არც იცოდე სად ჯდები, ცოტა სასაცილოა და ცოტა საგანგაშო. ალბათ სახლში ჰგონია თავი და მალე, დავნიძლავდეთ, წამოხტება და საძინებლისკენ ნელი ნაბიჯით გაემართება, აი ისე, იმ დღეს გილიოტინის სცენას რომ ვდგამდით და მე ნელი და მდორე ნაბიჯებით რომ მივდიოდი სკამისკენ. მაშინ ხომ ყველა იცინოდა... თქვა ეს და ახლა ორივეს ხმამაღლა გაეცინა.
- ყავა ?
- რა თქმა უნდა.
კარადის კარებმა პირი გააღო და მოგრძო თითებმა ფათურით მიაგნეს უკან გადავარდნილ ჭიქებს. უცბად მაგიდაზე თურქული ყავაც გაჩნდა, თითქოს, პირდაპირ თურქეთიდან. ბოლი ბოლს შეეთამაშა და ოდნავ დახრილმა ჩაიდანმა მორთო შიშხინი, გეგონებოდათ, ამწვარ ქვემოტანს გლოვობდა, თუმცა კი, იცოდა, რომ მანამდე აეწვებოდა, სანამ ერთ დღეს ახლით არ შეცვლიდნენ და ძველმან ნივთებთან არ გაისტუმრებდნენ. მაგრამ სჯეროდა, რომ ეს დრო კიდევ დიდ ხანს არ დადგებოდა და ამ ყველაფრით აღტაცებულს ერჩივნა ისევ ტრაკი დასწვოდა ყოველი მოდუღებისას. ორი ჭრილი ფრთხილად გაიხსნა და ნიავმა დაუბერა ჭიქაში აქაფებულ ყავისფერ, მომწარო სითხეებს.
- სიმართლე გითხრა.- ახლა გამხდარმა და სუსტმა დაიწყო, უცბად გაჩერდა და ჩაფიქრდა, შემდეგ კი ოდნავ ზემოთ აწეული მარცხენა წარბით განაგრძო:
- სიმართლე გითხრა, მე არ მომწონს დღევანდელი სიტუაცია. ბაწარი რაც არ უნდა დაგრიხო, მისგან ყოველთვის გამოარჩევ სათითაოდ ძაფებს. ამიტომ, საჭიროა, მეტი ქმედითობა, მეტი სითამამე, თუნდაც აღვირახსნილობა, ოღონდ ზომიერი. საჭიროა, დავანახოთ მათ საფრთხე, ნამდვილი საფრთხე, რათა ცრუ საფრთხისგან თავის დაცვის გრძნობა აღარ გაუჩნდეთ.
წვეროსანმა სწრაფად მოსვა კუთვნილი ყავა და სიტყვა დაუბრუნა:
- ეს ხომ თამაშია ? შენ გიცნობ, დიდი მოთამაშე ხარ, თუმცა ითამაშებს საზოგადოება შენს თამაშს ? თუნდაც, ისინი ვინც ამ თამაშის წაყვანას შეეცდებიან, გაჩნდება ახალი იდეები, ახალი წესები, ახალი ტიპაჟები.
- არა, არა. უბრალოდ საჭიროა, ყველამ თავისი ნიღაბი მოირგოს, სიშიშვლის ნიღაბი. მავანს და მავანს საჭიროა ეთამაშო, ოღონდ ისე, რომ ორივემ არ იცოდეს ერთმანეთზე, არც მეტი და არც ნაკლები, რათა არ დაირღვეს ბალანსი. გაცნობიერებული ნაწილი კი, თავისთავად, მიხვდება განვითარების სტადიას, სიახლეს და კეთილგანწყობასაც.
- გაცნობიერუბული ნაწილი ? და ხომ შეიძლება მათ ნაწილს არ მოეწონოს, მავანისა და მავანისთვის შექმნილი თამაშის თეორია, ან უბრალოდ თამაში ?
- მართალი ხარ. საქმეც მაგაშია, საჭიროა ორმაგი თამაში. ფაქტობრივად, ჩვენ არც ვითამაშებთ. ვითამაშებთ, მხოლოდ ნაწერებში, ხელოვნებაში, ანუ იქ, სადაც შეუზღუდავები და ყველაზე შენიღბულები ვართ. რალობაში კი, თამაშის დოზა იქნება იმდენად მცირე, რომ გაცნობიერებული ნაწილის აღშფოთებას, გაკვირვებას და დაეჭვებას არ გამოიწვევს. ანუ ჩვენ გვიჭირავს კარტის დასტა, ცნობიერებს ვაჩვენებთ ჩვენს კოზირებს, მავანები კი ამ კოზირებს ისედაც ვერ ხედავენ, საჭიროა უბრალოდ არ ვიყვიროთ, რომ ჩვენ კოზირები გვაქვს. ისინი ათიანებით და ცხრიანებით არიან დაინტერესებულნი, რომელსაც შეიძლება პირობიდათ დავარქვათ „ერის გარმყვნელი სიახლე“, მათ ცხოვრებაში არ დაუჭერიათ ხელში რვიანზე მაღალი კარტი, ამიტომ აშინებთ ახლის გამოჩენა, რადგან არ იციან სიტყვა "სხვანაირად", ანუ, უბრალოდ, არ იციან როგორ გამოიყენონ მაღალი კარტები. მოკლედ, საჭიროა თამაშის ზუსტად გათვლა, ხოლო, როდესაც თამაში რეალობაში ძლიერად გაჯერდება, როდესაც სახეებს მიიღებენ მავანი და მავანი, მაშინ თამაშიც აღარ გახდება საჭირო, რადგან მავანი აღიქვამს ათიანს რვიანად, ანუ მისთვის ყველაზე მაღალ კარტად და საფრთხეს სხვა კარტებში დაუწყებს ძებნას, კარტები, რომლებიც არ იარსებებს, უკედ რომ ვთქვათ, გვეჭირება ჩვენ.
მოზრდო ქვები გადახახუნდნენ და წარმოქმნილმა ნაპერწკალმა წამში კვამლით აავსო ოთახი, სქელი ბოლი ჯერ მინებს ეცა, შემდეგ სარკეს, თვალებს და პატარ-პატარა ნახტომებით, გველივით გაიკლაკნა, ღიად დატოვებულ, პატარა ზედა ფანჯრიდან. მეგობრები ერთ ხანს გამეტებით ქაჩავდნენ სიგარეტებს, შემდეგ ჩუმად წრუპავდნენ ყავას და შიგადაშიგ გადახედავდნენ მთვრალ მეგობარს, ხომ არ გაეღვიძა ან ხომ არ აზიდებსო. ის კი ისევ ისე იწვა, როგორც დაწვა პირველად, გაღვიძებას, ეტყობოდა, ჯერ არ აპირებდა და შიგადაშიგ ოხრავდა, ალბათ ძილში ჩარჩენოდა რაღაც, რაღაც ისეთი, რისი გაკეთებაც სიფხიზლეში ვერ მოასწრო და ახლა, არც ამის თავი ჰქონდა და არც ამაზე ფიქრის, უბრალოდ ეძინა ქვეცნობიერულად.
ოთახში საშუალო ხნის ქალბატონი შემოვიდა და მობაასეებს შეუერთდა. კვამლი კვამლს იტაცებდა და ეხუტებოდა, შემდეგ კი, ერთად მიიწევდნენ ღრმად გაღებული ზემო ფანჯრისკენ. ქალმა მაგიდაზე კუთვნილი ყავა და კუთვნილი სიგარეტი მოძებნა და მიაყურადა მსმენელთ. თითქოს, მანამდეც იქ იყო, მოლაპარაკეებს განსაკუთრებული არაფერი შეუმჩნევიათ. შემდეგ, ნაბეჭდ ფურცლებს ორივე ხელი მოკიდა და ლექსის კითხვა დაიწყო, ვერლიბრი უფრო იყო ვიდრე რითმიანი თხუთმეტმარცვლედი, თუმცა თხუთმეტი მარცვალი აშკარად ითვლებოდა. დაამთავრა თუ არა, ყმაწვილებმა ერთმანეთს გადახედეს, შეავსეს ყავის და სიგარეტის კუთვნილი დოზა და ახლა ლექსის გარჩევას შეუდგნენ, გამხდარმა დაიწყო:
- ბებერი რომანტიზმის იშვიათი გამონათებები პოსტ-მოდერნიზმის ფონზე. კარგი ლექსია ნამდვილად, ტკივილიც იგრძნობა, განხსვავებული ხედვაც და ცოტა სიბრიყვეც, თუმცა ამ ბოლო დროს ცოტა ბანალური გახდა, მაგრამ საზოგადოება მაინც მოითხოვს ასეთ ლექსებს.
ახლა წვეროსანმა უფრო მოჭუტა მოჭუტული თვალები, ღრმა ნაფაზი ამოარტყა სიგარეტს, შორს წასულ კვამლს მიაშტერდა და მერე უეცრად თქვა:
- მომწონს.
ქალი დაეთანხმა პირველსაც და მეორესაც და მანაც სიგარეტს მისცა თავი.
გარეთ ქარი იწყებდა ამბოხს. ხეები ერთმანეთში იკლაკნებოდნენ, თითქოს შესცივდათ უფოთლოდ და ახლა გამალებით ეკვროდნენ ერთმანეთს. შორიდან შეუმჩნევლად განათებულ სამზარეულოდან, დროდადრო, სიცილი, აღელვებული ტონი, ლექსების სტროფები და მთვრალი მეგობრის ოხვრა ისმოდა. თითქოს მთელ დედამიწას დაეძინა, თითქოს ყველაფერი გამქრალიყო და მხოლოდ აქ მიდიოდა ღამის ცხოვრება.
და რაზე ლაპარაკობენ ადამიანები ? ისინი ლაპარაკობენ: გაშეშებულ სურათებზე, უხმო მუსიკაზე, ფულზე, ახალ ნივთებზე, სექსზე, ყოველდღიურ ამბებზე, ძალადობაზე, შიმშილზე, პოლიტიკაზე, ფეხსაცმელებზე, ჭორებზე, ცრუ ჭორებზე და მართალ ჭორებზე, დოლარის კურსზე, გართობასა და დროით უკმაყოფილებაზე და და და.
02.10.10
კოროშინაძე დავით - Koroshanidze Davit
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%