თვალახვეული მიდის გრეხილ გზაზე. ციცაბოა ნაპირები, ფიწალოა კლდეები. ხედვადაკარგული აცეცებს ხელებს. დაიკარგა შიში, გადაიგდო შფოთი, უდრტვინველად მიუყვება სიმშვიდის მონატრებულ ბგერებს. აღარც სწრაფვა, აღარც ნაფიქრალი ძიება. ფარდობითი სვლა, შემთხვევითი ნება. მხოლოდ უნებლიე ბედისწერის მეუფება.
გადადგება ციცაბოზე, ცალი ფეხი უფსკრულსაა დაკიდული. ცოდვის ხმაზე იღრიალებს ქვედა სკნელი. ფეხს ინაცვლებს, გაბრუნდება ისევ გზაზე.
აღარც შიში, აღარც ფიქრი. ბედისწერა როგორც იტყვის.
უნებურად მიაღწია მიწის ქვევით გათხრილ სადგომს. აირია გონება და გადაქანდა წონას-წორობა. ახლა უკვე სხვასთანაა ტყვეობა. აიშლება ტვინის მტკივნეული წერტილები. გამოჩნდება სევდით მთვრალი მოყვითალო სისხლი. სუნზე ხვდება რაღაც სხვაა, სხვა სამწყსოა, უჩვეულოდ გარდაქმნილი.
აშორებენ თვალზე საფარს. აცილებენ შავბნელ ჯავშანს. განათდება, გათეთრდება უმრუმესი მიწის სკნელი.
აივსება ღრმული თხრილი მეწამული გრძნობის სითხით. ულეველი დადინდება ცნობიერის ქვემო წყალი. იცურავებს ნება-ნება, უშფოთველად მინებდება. დგება ფერნაცვალი ჟამით თრობა. აფეთქდება ქვენა გრძნობა და იწყება მისეული ფრენით ტკბობა.
მოვა ხანი უშიშობის, უტკივილოდ იფერება ირგვლივ ყოფა. მელნისფერი მელანქოლიის აგონიის ღველფის ქრობა. უჩვეულო სიყვარულის ვარდისფერი ციდან თოვა.
სულ ეს არის? იტყვის ალბათ შემთხვევითი ბედისწერა...
სულ ეს არის...
ისევ მიდის გრეხილ გზაზე. საფარია ისევ თვალზე. აფარია ტყვიის ფარი მძიმე. წარაფია თვალუწვდენი, ქარაფია, კბოდოვანი, დატეხილი. ატეხილა ჟინი წინ სვლის. ლაჟვარდიდან წვიმა წვრილ-წვრილად ცრის. სალბუნი სისველეა სულის წმენდის. სულიწმინდა ეფინება, ნათლისღების დგება ჟამი. ნათლითაა სველი და განათლული ისევ მიდის...
არსად კრთომა, არსად ძრწოლა, ბედისწერა როგორც მოვა.
უნებურად მიაკითხა კლდეზე ნაშენ სათნო ტაძარს.
ქერუბიმი მოფრინდება. მოაშორებს თვალზე საფარს. გრძნობს რომ რაღაც უბრუნდება. ცნობს, რომ ძველი უნათდება.
აიხედავს, ძველთაძველიYგუმბათია, მორკალულად ცადაქნილი. თითქოს რაღაც ახსენდება, სადღაც, როსღაც ასეც იყო. მაგრამ ისევ ბურანშია.
თავზე ისევ საფარია. უფლის მადლი აფარია. აღარც აწვიმს, აღარც ათოვს. სახურავი აწ მრთელია.
დაიხედავს, ფეხქვეშ ისევ საყრდენია. მიაბიჯებს ნება-ნება. აღარც შიში, აღარც ძრწოლა, აბეზარი შფოთიც სადღაც ქრება.
აირია, თვალთ ბურუსი მოერია. გადახედავს ირგვლივ კედლებს, ეს ხომ ერთ დროს მისი ხელით ნაფერები ფრესკებია. შეეხება ისევ შვებით, ფერთხმით ისევ დაეცემა. დავარდება მყარ საყრდენზე, თავს დაიდრეკს, მოეშვება. მოდის ახლოს წრფელი ნება.
განათდება უნათლესად, უცაბედად მწველი შუქი ეტაკება. ეს რაღაა ასე მნათი, ასე მსრბოლი, ათინათი.
თვალს შეაჩვევს მომჭრელ ნათელს და რას ხედავს?!
მაცხოვარი გადმოსულა ხატებიდან თავად.
ნუთუ მართლა სიცხადეა? იქნებ რაღაც აერია? იქნებ სადღაც შეეშალა?
მუხლებს ასწევს, სურს რომ დადგეს, მიეახლოს უფალს, მფარველს. მაგრამ რა სჭირს? ვეღარ დგება, მონუსხული გაქვავდება.
მოდის, მაცხოვარი თავად მოდის, მოაქვს სასო და ღვთიური აღმაფრენა.
საყდარს რწმენის გზნება ავსებს. დაუბრუნდა და სიმშვიდის უწმინდესი კალთა აფარია. საფარია ზევით, საყრდენია ქვევით. ნაფერები კედლებია ირგვლივ.
სულ ეს არის? ეტყვის ალბათ ბედისწერა.
სულ ეს არის...
თვალს აიხვევს. საფარია ისევ თვალზე. ისევ მიდის გრეხილ გზაზე...
ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz
⏱️ 1 წთ.
👁️ 4
100%