ისევ ვიხსენებ გარდასულ წამებს,
აღარც მიწის და აღარც ცისა ვარ.
ჩამომდგარია უკუნი ღამე
და რომ გადავრჩე, შენს მზეს ვფიცავარ.
მარტოსული ვარ უშენოდ ახლა,
მარტოობა კი ცრემლზე მეტია...
თვითმკვლელობა სჯობს და ტყვიის დახლა
უშენობას და სხვასთან ხეტიალს.
ამაოდ ვცდილობ ვიყო შენგან შორს,
დარდი ცრემლივით გულზე მადნება.
სხვისი თვალების ამოკოცნის დროს
შენი თვალები მომელანდება.
სახეს ამიწვავს ცრემლის კურცხალი,
არ ვიცი - გულში როგორ დავტიო...
მე დასჯილი ვარ, ალბათ უფალი
შენს გაღმერთებას არა მპატიობს.
დათო ახლოური
აღარც მიწის და აღარც ცისა ვარ.
ჩამომდგარია უკუნი ღამე
და რომ გადავრჩე, შენს მზეს ვფიცავარ.
მარტოსული ვარ უშენოდ ახლა,
მარტოობა კი ცრემლზე მეტია...
თვითმკვლელობა სჯობს და ტყვიის დახლა
უშენობას და სხვასთან ხეტიალს.
ამაოდ ვცდილობ ვიყო შენგან შორს,
დარდი ცრემლივით გულზე მადნება.
სხვისი თვალების ამოკოცნის დროს
შენი თვალები მომელანდება.
სახეს ამიწვავს ცრემლის კურცხალი,
არ ვიცი - გულში როგორ დავტიო...
მე დასჯილი ვარ, ალბათ უფალი
შენს გაღმერთებას არა მპატიობს.
დათო ახლოური