პატარა, ორსართულიანი სახლი ძველ უბანში, ქალაქის შუაგულში იდგა. ვიწრო ოთახი ფართოფანჯრებიან ტალანში გადიოდა, საიდანაც ხელისგულივით მოჩანდა ძველი თბილისი.
სახლის წინ, აღმართზე, მოკირწყლული ქუჩა გადიოდა, აკაციის ხეებით გადმობურული. ხეები ჯერ კიდევ მეფის რუსეთის დროს დაერგოთ და მოხუცს უყვარდა ღია სარკმლიდან მათი ცქერა. ხეებიდან დილიდან შებინდებამდე ისმოდა ჩიტების ხმა.
- დღეს შენი დაბადების დღეა, - თქვა კაცმა.
- ანნივერსაირე? - უპასუხა ქალმა. აკანკალებული, ცვილივით თეთრი ხელები საბნიდან გამოყო. ხმელი სახე ნაოჭებს დაეღარა. მისუსტებულ მზერაში სიბერე ჩაბუდებულიყო.
- ბონ ანნივერსაირე!
- მართალი გითხრა, არც გამხსენებია, - ქალი ფრანგულად უქცევდა. “დაბადების დღე? რამ გაახსენა?”
მაგიდაზე თუთუნის ძველთაძველი, მოოქროვილი ყუთი იდო. კაცმა ჩიბუხი გააბოლა. თამბაქოს ბოლი იისფერ ღრუბლებად გაწვა ოთახში.
- შეიძლება შვილებმა შემოგვიარონ, ბაზარში შეიარე – თქვა ქალმა.
მოხუცი სავარძლიდან წამოდგა. წინკარში შავი ქოლგა აიღო და ფეხაკრებით გავიდა ოთახიდან.
ქუჩაში გამოსულს ადრეული გაზაფხულის სასიამო სურნელი შემოეგება. ნესტოებით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი. თვალისჩინდაკარგულივით, არეული ნაბიჯებით გაუყვა ქუჩას.
ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს თეთრშარვლიანი გოგო მოდიოდა. მოკლე, საზაფხულო პიჯაკს ქვემოთ შიშველი წელი მოუჩანდა. გოგონამ სვლას მოუჩქარა, რადგან ბიჭი ასდევნებოდა და ცდილობდა თავი დაეღწია. გრძელთმიანი, ტუხა ბიჭი წამოეწია, ჯიქურად გადაუღობა გზა. მოხუცმა გაიგონა გოგონას წვრილი, სუსტი ხმა.
ცა მოქუფრულიყო. წვიმას აპირებდა. ხანდახან წამოწინწკლავდა კიდეც. მოხუცს გზაში წვიმამ მოუსწრო და დასველებული დაბრუნდა შინ. გადაღლილი ჩანდა. თავი უბრუოდა. მტკივნეულად ტეხდა საფეთქლებში.
ქალმა იგრძნო მისი მოსვლა. კედლისაკენ მიქცეული თავი შემოაბრუნა და გამოციებული თვალები მოხუცს მიაშტერა. მოხუცმა ლუჯი იების კონა ამოიღო და ქალს გაუწოდა. ქალი იებს აკანკალებული თითებით შეეხო.
გარეთ უსაშველოდ წვიმდა. პატარა რუები შეშინებული კურდღლებივით გარბოდნენ ქვაფენილზე. წვიმის შხეფები ასკდებოდნენ სარკმელს.
- თუ ასე გაგრძელდა, შეიძლება ვერც შემოგვიარონ – დაბალი, ჩახრინწული ხმით თქვა ქალმა.
კაცმა არაფერი უპასუხა. სარკმელთან მივიდა და აკაციის ახლადამწვანებულ ტოტებს მიაჩერდა. დაბლანდულ ტოტებს შორის წივწივა მიყუჟულიყო, წვიმისაგან მობუზული.
კედლის საათი გულისგამაწვრილებლად წიკწიკებდა. უსაშველო დუმილის შემდეგ ქალმა ჩაილაპარაკა:
- ასეთ თავსხმაში როგორ შემოგვივლიდნენ.
მოხუცმა თავი გააქნია და ღრმად ამოიოხრა. სარკმელს მოშორდა. კედელთან მიმდგარ როიალს მიუჯდა. კლავიშებზე თითი დაჰკრა, მაგრამ მუსიკა ადრინდელივით არ აღაგზნებდა. გაახსენდა ყმაწვილკაცობა, პარიზი, “სხოლა კანტორუმი”, მუსიკალური საღამოები, სტრავინსკი. შემდეგ თბილისიდან მოწვევა გამოუგზავნეს. სამშობლო თავისუფლებას ზეიმობდა და პარიზში რა გააჩერებდა. ახალშეუღლებული ფრანგი ქალიც თან ჩამოჰყვა. ქალს ეძნელებოდა საფრანგეთთან განშორება, მაგრამ ისეთ ფერებში ჰქონდა აღწერილი კაცს საქართველო, რომ უცხო ქვეყნის ხილვის წადილმაც სძლია. თუმცა მალე დაიწყო დაისი. ბოლშევიკებმა თბილისი გააწითლეს და მშვიდი, ლურჯი ცა მოისვარა სისხლისფერი წვიმებით.
“რა ადვილად დავტოვე პარიზი, თეატრი, მეგობრები, - ფიქრობდა იგი. – რომ დავრჩენილიყავი?”
სიბერის გამო ზოგჯერ არ შეეძლო როიალზე დაკვრა. მაშინ წარბებს მოზიდავდა და ფიქრებს მიეცემოდა. ფართოდ გაღებული თვალებით საათობით მიაშტერდებოდა კლავიშებს. ფიქრობდა რომ კლავიშები თავისით აცეკვდებოდნენ და გამართავდნენ ზეიმს, ისე, როგორც ერთ დროს მას შეეძლო ამის კეთება. მაგრამ როიალი დუმდა და ამ დუმილით, თითქოს თხოვდა: “დაუკარით, ნუთუ ასე არ შეგიძლიათ?”
- არა, არ შემიძლია, - ჩუმი ხმით პასუხობდა კაცი.
- ვის ელაპარაკები? – ჰკითხავდა გაკვირვებით ქალი.
- როიალს, - ღიმილით პასუხობდა მოხუცი.
შეეცადა დღეს მაინც დაეკრა, რომ მისთვის მიეძღვნა. ძალა მოიკრიბა, მაგრამ მალე მიხვდა რომ სურვილი შესაძლებლობებს აღემატებოდა.
- დაუკარი რამე, – უთხრა ქალმა.
- ჩ ესტ იმპოსსიბლე (შეუძლებელია). ხელები არ მემორჩილება, - უპასუხა კაცმა.
- ფირფიტას მაინც მოვუსმინოთ.
კაცმა უჯრა გამოაღო. ფირფიტა ამოარჩია და ფირსაკრავი ჩართო. შემდეგ სავარძელში მოკალათდა, თავი უკან გადასწია და თვალდახუჭული უსმენდა მუსიკას.
ქალს თვალები კედლისკენ მიეპყრო. კედელზე მისი პორტრეტი ეკიდა, სურათიდან მომხიბლავი ქალი იცქირებოდა. ღიმილი აუთამაშდა სახეზე. მიმქრალი თვალები ხელიგულებით დაიფარა.
საღამოს წვიმამ გადაიღო და მოხუცმა ფანჯრები გააღო. გარედან მონაბერი სასიამო ჰაერი ეკვეთა. ნაავდრალზე ნელა შრიალებდნენ აკაციის ნორჩი ფოთლები.
დაბლანდულ ტოტებთან ისევ იჯდა წივწივა. ხშირ ფოთლებს დაეფარათ წვიმისაგან.
ქალი იწვა ქათქათა ლოგინში. თავი ნიკაპამდე ჩაეფუთნა. წამწამების ქვემოთ ცრემლი ჩამოუცურდა. ტიროდა და ცრემლებს არ იწმენდდა
ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz
⏱️ 1 წთ.
👁️ 1
100%