სიზმარი (ნოველა)
sizmari (novela)
( მინიატურა )
ჯერ ხელისგულისოდენა დასაქოქი მანქანა მიყიდეს,შემდეგ ტენისის ჩოგანი.
* * *
ეს სიხარული გამომყვა ჯინსის ამარას,თბილი ლოგინიდან დაბურულ ტყეში. ამიტომ იყო არც დილის სუსხს ვგრძნობდი და წიწვებშერეულ,სველ ბალახზე ფეხშიშველი სიარულიც მსიამოვნებდა.
ზემოდ ციყვი რაღაცას აცმაცუნებდა,აქეთ მუხა,იქით ნაძვი და წაბლი.არც მარტოობა მაწუხებდა,არც შიმშილი.
ეგ იყო ბილიკს ვერსად წავაწყდი.რა უნდა მექნა? თვალებზე ხელი ავიფარე და თავბრუდახვევამდე ვიტრიალე. გამიმართლა-სწორედ იქიდან საითაც მზერა გამიშეშდა,ხეებს შორის ნისლი და შუქი იპარებოდა. ერთი ნაბიჯი წავდგი თუ არა,ფეხქვეშ ბალახი გამომეცალა. რბილმა ხავსმა გამითბო ფეხისგულები.
არაფერი ჩანდა.მზის სხივები ვერ აღწევდნენ ბურუსში. მხოლოდ წყლის ხმაურით მივხდი, რომ მდინარის პირას ვიდექი. სულ ახლოდან ჟრიამული მესმოდა.
სხვა რა დამრჩენოდა, ხავსზე დავჯექი და ლოდინი დავიწყე.უკან ტყე იყო,წინ მდინარე,რომლის არც სიგანე ვიცოდი,არც სიღრმე და არც ის,რამსიმაღლე ნაპირი ჰქონდა. ის იყო გავიფიქრე უკან,ტყეში შევბრუნდები მეთქი,რომ ცისარტყელამ გაანათა არე-მარე.
მზეც,ზემოთ მწვანე გორაკებიც,საიდანაც თურმე ლოდებზე მოხტუნავე მიხვეულ-მოხვეული ნაკადული ეშვებოდა და ნისლიც.
ორ-სამ ქვაზე გადასახტომი მდინარე ტყეს შუაზე ჰყოფდა. ცისარტყელის ქვეშ სამი წითელკაბიანი გოგონა იდგა.კაბები მუხლებამდე აეკეცათ და შიშველი მკლავები წყალში ჰქონდათ ჩაყოფილი.თითქოს რაღაცას ეძებენო. ვიფიქრე რას აკეთებენ,ან როგორ არ სცივათ მეთქი.
შარვალი ავიკეცე.არც მე შემცივნია, გალოკილ ქვებზე,შუაწყალში რომ ვიდექი.
ისე იყვნენ გართულები, ვერ გაიგეს როგორ მივუახლოვდი. თევზებს იჭერდნენ, ჰაერში სიცილით ისროდნენ. თევზები ერთს შეიფართხალებდნენ, მერცხლებად იქცეოდნენ და ჟივილით დასტრიალებდნენ თავზე ნაკადულს. გამიკვირდა, მაღალ კანჭებზე შემდგართ სულ არ უჭირდათ თევზაობა.
ცოტაც რომ მიუახლოვდი, დამინახეს. ჯერ გაჩერდნენ, გაჩუმდნენ. მერე ერთმანეთს რაღაც გადაულაპარაკეს და კენჭები დამაყარეს. სახეზე ხელები ავიფარე. ეს რომ დაინახეს, ისევ სიცილი დაიწყეს-გაეხარდათ ჩემი შეშინება. კენჭები პეპლებად ქცეულიყნენ.
შემრცხვა, გავბრაზდი. მე თქვენ გიჩვენებთ სეირს,მეთქი. წყალში ხელები მოვაფათურე-ჩემს ფეხქვეშ ქვის მეტი არაფერი იყო. ქვას ხომ არ ვესროდი?! გაწბილებული გავიმართე წელში. ამან უფრო გაამხიარულა სამივე. ფეხებით დგაფუნი ატეხეს. ყველაზე მეტად რომ იცინოდა, იმას ეტყობა ფეხი დაუცურდა-შეტორტმანდა, ხელების ქნევა დაიწყო.შემეშინდა არ წაქცეულიყო. უცებ გადავახტი უზარმაზარ სლიპინა ლოდებს და ხელი გავუწოდე.
მოულოდნელად ყველაფერი მიყუჩდა. ისევ ხავსზე ვიდექი. ახლა უკვე მეორე ნაპირზე. წითელკაბიანი გოგონა ხელში მყავდა აყვანილი. მისი ხელები კისერზე მქონდა შემოხვეული.სველი შავი თმა და შავი თვალები ჰქონდა. სუსტი ხელებით მეკვროდა. ეტყობა ეშინოდა არ დამვარდნოდა.
აღარ მახსოვს რამდენჯერ ამოვიდა და ჩავიდა მზე. დაღლას არ ვგრძნობდი. როგორღაც გავბედე, რა გქვია მეთქი, ვკითხე. ვერ გავიგონე-რაღაც ჩამრჩურჩულა ყურში. იმ წამს ხელიდან გამისხლტა და გაიქცა. სანამ გონს მოვიდოდი,მხედველობიდან დამეკარგა.
უკან მოვიხედე; ნისლი კედელივით აღმართულიყო, აღარც წყლის ხმაური ისმოდა. ტყეს კი თავზე მზე დანათოდა. ხომ არ გაქრებოდა მეთქი და ტყეში შევედი. აქ ისე არ გამჭირვებია სიარული,როგორც იქ, იქეთ ნაპირზე. ბილიკები გატყეპნილი იყო. ახალ გადაჭრილი ხის და იასამნის სუნი ერთმანეთს შერეოდა.
დიდხანს ძებნა კი დამჭირდა. როგორც იქნა, კუნძზე ჩამომჯდარი ვიპოვე. გაეხარდა რომ დამინახა. ხელი დამიქნია. გრძელი ქერა თმა ჰქონდა, ბზისფერი კაბა ეცვა. რატომ გაიქეცი მეთქი-არ გავქცეულვარ,აქ გელოდებოდიო. პეპლები დაფარფატებდნენ ირგვლივ,მივხდი არ მატყუებდა.
ვაკოცე და ეს წამი რამდენ ხანს გაგრძელდა, ახლა ვეღარც ამას ვიხსენებ. მერე კუნძზე შემოვასკუპე, მინდოდა ასე მეყურებინა. კუნძი კი უცებ ისეთი მაღალი გახდა,კაბის კალთამდე ძლივს მივწვდი. ჩამოდი მეთქი. არაო-თავი გამიქნია. ასვლა ვცადე, არაფერი გამოვიდა.მიწაზე დავჯექი და კუნძს მივეყუდე.
ასე ვიჯექი, ვიდრე ზურგი მაყვლის ბუჩქმა არ დამიკაწრა.პეპლები აღარ ჩანდნენ. წინ მწვანე მაღალი ბალახით დაფარული მინდორი იყო.
ერთბაშად გამოჩნდა. მოკლე თეთრი კაბა ეცვა. ნელა მიდიოდა და თეთრი ”პანამით” კრაზანებს იგერიებდა. დავეწიე, ხელჩაკიდებული მივდიოდით. მერცხლები წამოგვეშველნენ და კრაზანების ბზუილიც არ ისმოდა.
ასე ვიარეთ, რომ დავიღალეთ ჩავიმუხლეთ-მაღალმა ბალახმა ორივე დაგვფარა. თეთრი ქუდი ისე ეგდო, თითქოს გვირილებმა დაიხურესო.
ხან მზე დაგვნათოდა, ხან მთვარე.
უცებ ცა ერთბაშად მოიღრუბლა. მინდორი აშრიალდა. გაწვიმდა. მერცხლებს ალბათ წვიმის შეეშინდათ-უკან მდინარისკენ გაფრინდნენ.
გოგონა წამოდგა. სადღაც შორს მანიშნა ხელით-აგერ,იმ ქალაქში ვიქნებიო. ქუდი დაიხურა და გაქრა.
* * *
ქალაქში ვისაც ვკითხე: ასეთი და ასეთი გოგონა ხომ არ გინახავთ მეთქი და ეს ამბავი მოვუყევი-არავინ დამიჯერა.
დაგესიზმრებოდაო.
შეიძლება.
მაგრამ სად არის მაშინ ჩემი დასაქოქი მანქანა და ჩოგანი?!
1996 წ.
ექვთიმიშვილი თამაზ - Eqvtimishivli Tamaz
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%