დიალექტიკა (dialeqtika)
როგორც არ უნდა ვიმაგრებდეთ გულს, ორშაბათი მაინც მძიმე დღეა. განსაკუთრებით, თუ წინა საღამოს ერთი ბატალიონი ცოლის ნათესავების გაცილებით იყავი დაკავებული, იქითა მძიმე ორშაბათს რომ შემოგესიენ კალიასავით... მერე ძილს ებრძვი და შენს `ინდიელებს~ შხაპისკენ მიერეკები. ნახევრად გაციებულ ყავას გადაჰკრავ და ისეთ შეხვედრაზე გარბიხარ, არაფერში რომ არ გჭირდება. გზაში გახსენდება, რომ დედას შეჰპირდი (მეორედ) კარდიოლოგთან წაყვანას, მერე ნაკლებად მნიშვნელოვანი საქმეებიც გახსენდება, რაღა თქმა უნდა, სულ რომ არ გჭირდება, მაგრამ _ ორშაბათსო _ ასევე შეპირებიხარ თავქარიანად და რაღას იზამ... შეხვედრიდან დაბრუნებული, დედის კარდიოლოგთან წაყვანას ხვალისთვის გადასდებ _ `აუცილებლად... აუცილებლად, დედა... მატყუარა რა შუაშია...~, კვლავ გადაჰკრავ ცივ ყავას და ვითომ მხნე და ენერგიული, პაციენტების მიღებას იწყებ. თან ყველას უსვამ მოყირჭებულ და კომიკურ შეკითხვას _ სავსე აქვთ თუ არა შარდის ბუშტი. ღამღამობით უკვე ჭუჭყიან ხალათში ჩაზმანული, გაუპარსავი ჯინი მესიზმრება. ერთი ბანჯგვლიანი ტორით ექოსკოპი ამოუიღლიავებია, მეორეთი კი მანჯღრევს და თან სახეში ჩამღრიალებს: `შარდის ბუშტი სავსე გაქვს, მუდრეგო?..~
დღის მეორე ნახევარში, როდესაც ესპანურენოვანი მოსახლეობა მსუყე სადილის შემდეგ სიესტას მიეცემა ხოლმე, მე მხოლოდ ვოცნებობ, ორივეზე თუ არა, პირველზე მაინც, მაგრამ რა გინდა! იძულებული ხარ, მწვავე ცაიტნოტის პირობებში სასწრაფოდ გავარდე ახალ საქმეზე, რომლის გადადება უკვე აღარ შეიძლება...
...დიდი ხანია ცნობილია, რომ სიცოცხლე მოულოდნელობებით აღსავსე და ფრიად უცნაური ფენომენია. უფრო მეტიც, როგორც კლასიკოსი გვაუწყებდა, ის ბავშვის ნიფხავივით მოკლეა და მუდამ დასვრილი... დილით გამოღვიძებული, ასი წლის გაურემონტებელ კედლებს რომ მისჩერებიხარ, ბაიბურში არ ხარ, რომ რაღაც ერითროციტებს და ვიღაც თრომბოციტებს, ამ უბადრუკ, პაწაწინა უჯრედებს, შეუძლიათ ერთმანეთს ვერაგულად შეეწებონ სასიკვდილო საცობად. ან: შენ ჯერ კიდევ დარბიხარ კუს ტბაზე, ხმას იხლეჩ სტადიონზე, სვამ მეგობრებთან, ითელები მეტროში და გოგოებისკენ თვალი გაგირბის, ხოლო შენი მარცხენა ფილტვის მეცხრე სეგმენტში ბოროტი უჯრედი მიჩუმათებულა, რომ სწრაფად და ულმობლად გამრავლდეს და სარკომად ჩამოყალიბდეს...
მოკლედ, ადვილია, იქცე ბოღმიან ფატალისტად და წუწუნმაისტერად. და თუ შენ უბრალოდ ბედიც არ გწყალობს, მაშინ ყველაფერი ღვთის წყრომაა, ანუ ის არ არის შენ თავს, რაც ჩვეულებრივ ადამიანთა კეთილშობილ თავებს არის ხოლმე.
ის, რაც მე ორიოდ თვის უკან აღმოვაჩინე, ფილტვის სარკომის ფეხის ფრჩხილადაც არ ღირდა. ამ სათამაშოს (არადა, რბილი და ფაფუკი `პინგ-პონგის ბურთის~ სრესა კანქვეშ ერთი სიამოვნება იყო) ლიპომა ერქვა და მისი მოშორება თვალის დახამხამებაში შეიძლებოდა. მაგრამ მე ხომ ვიცი, რომ ექიმებისთვის ეს ჩვეულებრივიც ღვთის წყრომად შეიძლება იქცეს?! დიდი ხანია, ცნობილია ამბავი ექიმზე, თავის ძმაკაც ქირურგს რომ სთხოვა, ლიპომა მომაშორეო. თან _ მეშინია და მოკლე ნარკოზითო... ჰოდა, ამ მოკლე ნარკოზის მიცემა იყო და გულიც გაუჩერდა... შეშინებულმა ექიმებმა დაიწყეს გულის სწრაფი და ენერგიული მასაჟი, ამ უბედურის ორი ნეკნიც ზედ მიაყოლეს, რომელთაგან ერთმა (ესეც ღვთის წყრომაა) ფილტვიც გახვრიტა. მერე (რა თქმა უნდა, უშედეგოდ) ელექტროშოკიც სცადეს და არაფერი რომ არ გამოვიდა, მკერდის ღრუ გახსნეს და გულის პირდაპირი მასაჟით, როგორც იქნა, მოაბრუნეს, მადლობა ღმერთს, უკვე კლინიკურად გაღმა გასული, ჩვენი ბედოვლათი ექიმი...
ერთი-ორი საათის შემდეგ, თვალები რომ გაახილა, თავისდა გასაოცრად, მთლად შებინტული _ გადასასხმელი სისტემების, მოპიპინ-მოციმციმე დანადგარების და პირში ჩაჩრილი მილის, ანუ იმ ყველაფრის ამარა დარჩა, რის გარეშეც ადამიანის მოკვდაობა უფრო იოლად დასაჯერებელია. ყველაზე დრამატული ამ ისტორიაში ის არის, რომ მშობლიური ლიპომა, რის გამოც მთელი ეს ღვთის წყრომა დაემართა, ისევ იმ, ანუ ძველი დისლოკაციის, ადგილზე იყო...
ასეთი უვერტიურის შემდეგ გასაგებია ჩემი მღელვარება, მეგობარ ქირურგს რომ ვთხოვე (სხვა სიტყვებიც ვერ შევარჩიე, რომ ბედი მომეტყუებინა), ლიპომა მომაშორე-მეთქი. რაღა თქმა უნდა, ადგილობრივი გამაყუჩებლებით!
ყველაფერი ისე წარიმართა, თქვენ რომ გაგიხარდებათ: სათამაშო ამოჭრეს, დამადეს სამი თუ ოთხი ნაკერი, ჩამიდეს რეზინის დრენაჟი და თან დააყოლეს, ერთი კვირის შემდეგ ყველაფერი დაგავიწყდებაო.
მაგრამ მე ხომ ვიცოდი, რომ სისულელეს მეუბნებოდნენ!..
_ მორჩა, _ ვუთხარი ქირურგს ოპერაციის შემდეგ, _ მე თუ ნამდვილად ექიმი ვარ და არა ვიღაც, ბოდიში და, ხალათში გამოპრანჭული `სირი~, ერთი კვირა კი არა, სამი კვირა მაინც ვიბოდიალებ შენთან...
ნეტავ თქვენ აგიხდეთ ასე ყველაფერი! დრენაჟიც ჩამხსნეს და ნაკერებიც, მაგრამ ჭრილობას შეხორცება არც უფიქრია. ბოლოს _ რევიზია უნდა ჩავატაროო, _ მითხრა ქირურგმა. საანგარიშოს ჩხაკუნს კი არ მოჰყვა, ქორის ნისკარტიანი პინცეტი მოიმარჯვა და ჭრილობის ქექვა დაიწყო. `აი თურმე რაში ყოფილა საქმე!~ _ შესძახა და ჭრილობის სიღრმიდან რეზინის დრენაჟისგან მოწყვეტილი ნაჭერი ამოათრია.
_ ხომ გეუბნებოდი! _ ვყვიროდი აღფრთოვანებული. _ რადგან ყველაფერი ასე წავიდა, მაშ ნამდვილი ექიმი ვყოფილვარ!..
ეს შემთხვევა ჩემი პროფესიული ვარგისიანობის ერთადერთი არგუმენტი არ არის: სხვა, უფრო რთული, ოპერაციის გაკეთებისას ღრმად პატივცემულ პროფესორს ხერხემლის არხი `შეეხვრიტა~, მაგრამ, მადლობა ღმერთს, მალევე გაკერეს. გარდა ამისა, ოპერაციის ფინალში დენი გაითიშა, გენერატორი კი გაფუჭებული გახლდათ. ლამპის შუქზე დაამთავრეს. მე კი უკვე დამოუკიდებლად ვსუნთქავდი, მადლობა ღმერთს, არ გავიგუდე...
თუ ამ ისტორიას სტატისტიკურად გადავხედავთ, შევამჩნევთ, რომ ოთხ `ღვთის წყრომაზე~ სამი `მადლობა ღმერთს~ მოდის, რაც დიალექტიკურად არასწორია.
ჰოდა, მადლობა ღმერთს!
დათიშვილი ზაზა - Dotishvili Zaza
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%