მანეკენის ღიმილი (manekenis gimili)
მათ კარზე დააკაკუნეს, პირდაპირ მათ კარზე. ასე იშვიათად ხდებოდა, რადგან დედაბერი, ვისთანაც საერთო დერეფანი ჰქონდათ, როგორც წესი, სადარბაზოს შემოსასვლელს კეტავდა ხოლმე და მერე, ყოველ ზარზე დაფლატუნებდა წინ და უკან. თავისი და სხვისი სტუმარი მისთვის განურჩეველი იყო, ყველასთვის მას უნდა გაეღო კარი, ყველას ის უნდა მიჰგებებოდა, რითაც თავისებურ იერარქიას იქმნიდა ზიარი ქონების საუფლოში. ახლა დედაბერი უგუნებოდ გახლდათ, თორემ მომსვლელი უმისოდ ვერ გამოაღწევდა დერეფანს, ოთახის კარამდე ვერ მოვიდოდა. საქმე ის იყო, რომ დედაბერს მოულოდნელი უბედურება დაატყდა თავს - კატები დაკარგა, ორივე ერთად დაკარგა. ჩვეულებისამებრ გაუშვა გარეთ, ჰაერზე, და მერე მათ კვალს ვეღარ მიაგნო. მომპარეს, უთუოდ მომპარეს, თორემ თავისით როგორ მიმატოვებდნენ, ლამის თვალისჩინს მერჩივნენო.
განმეორებით მოისმა კაკუნი, უფრო ენერგიულად, უფრო მონდომებით, მერედა რარიგ უდროო კაკუნი. ნეტა ვინ მოვიდა დალოცვილი!.. ასეთი ფიქრით ქალი მთელი ცისქვეშეთისადმი უპატივცემულობას გამოხატავდა.
ძლივს შერიგდნენ წუხანდელი ჩხუბის შემდეგ, იმ საშინლად კოშმარული ღამის შემდეგ ძლივს დაარწმუნეს ერთმანეთი, რომ კვლავ სიყვარული, კვლავ ცოლქმრული ერთგულებით განმტკიცებული კავშირი სუფევდა მათ შორის, ვერაფერს შეეძლო მისი დარღვევა. რომ გაუგებრობისგან არავინაა დაზღვეული და გინდ სანთლით ეძიო, მაინც ვერ ნახავ წვრილმან უსიამოვნებათაგან თავდახსნილ ოჯახს. წვრილმანებზე ამაღლება გვმართებს, შემთხვევითობამ არ უნდა დაგვაბნიოს, მაშინ, როცა უერთმანეთოდ ყოფნა არც ერთს არ წარმოგვიდგენიაო, და ენა ვერ მოთვლის, რა თქვეს კიდევ სანუგეშო და ხელმოსაჭიდი. ბოლოს იმ დასკვნამდე მივიდნენ, ყველაფერი ამ წყეული სმის ბრალი იყო, რაც აღარ უნდა განმეორდეს, რადგან ბავშვები ჰყავთ გასაზრდელი, საპატრონებელი. ამიტომ, კაცს, როგორც ოჯახის უფროსს და იმედს, სხვაგვარად გარჯა მართებს. გარდა ამისა, საქმე აქვს საკეთებელი, რისთვისაც სერიოზული შრომაა საჭირო. მარტო დასახვა როდი კმარა ურთულესი, ჯერაც გადაუწყვეტელი ფერწერული ამოცანებისა -- მკვდარი ფერებისგან მიიღოს მჟღერადი გამა - მთავარი მისი განხორციელებაა, დაწყებულის ბოლომდე მიყვანა. ქალიც ხომ არ აკლებს ცდას, ყოველნაირად უწყობს ხელს, ყველაფერზე თანხმდება, უზომოდ თანაუგრძნობს. ამიტომაა, ლამის სული გასძვრეს პოზირებაზე ამდენი შიშვლად ჯდომით. მაინც რა ნებისყოფა, რა ძაღლური ამტანობა აქვს, ნეტა სხვა ვინ შესძლებდა ამდენს, ხომ იცის, რომ ერთ მშვენიერ დღეს მთვრალი ქმარი ნაკუწებად აქცევს ტილოს, თვეობით ნაცოდვილარს წამში მოუღებს ბოლოს, მხოლოდ ერთხელ მომხდარა მსგავსი, თუ ორჯერ... ის კი მაინც ზის მონური მოთმინებით. ზის და ზის... მთელი ამ ხნის განმავლობაში, სიშიშვლის განცდაც დაკარგა, დედიშობილა ისე მიეჩვია ქსოვას, ვითომ რბილ სავარძელში პლედმოსხმული მოხერხებულად მოწყობილიყოს და ფიქრს მიცემული ნებივრობდეს. ოღონდ, ეს მხრები... რა ემართება, მაინც რა საშინლად სტკივდება მხრები ერთ მდგომარეობაში ხანგრძლივად ყოფნით. მკლავებიც მოწყვეტაზე აქვს, თვალებიც ეღლება და უთუოდ გამომეტყველებაც ეცვლება, მაგრამ ვიდრე არ უბრძანებენ დაისვენეო, კრინტის დამძვრელი არაა. და ვაი, რომ ასეთ ფასად შექმნილ ტილოებს განადგურება უწერია.
წუხანდელი ღამის გადამკიდე, სამსახურში ვერ წავიდა ქალი. ნეტავი თუ გადაუბრუნეს ტაბელი? საყვედურს ვინ ჩივის, ოღონდ სამსახურიდან არ მოხსნიდნენ!.. რაც არის, არის, რაღას უშველის, განა შეუძლია ასე ყველაფერზე დაუსრულებლად ფიქრი? დაიღალა, ძალა გამოელია. საცოდავი ბავშვები... როგორ ადგნენ, მაინც დროზე წავიდნენ სკოლაში, ვითომ მთელი ღამე ნეტარ ძილში გაეტარებინოთ. გადაუბრუნებდნენ ტაბელს, აბა რას იზამდნენ, ხომ იციან შვილების პატრონი რომაა.
გიჟური, რა უზომოდ გიჟური ღამე ჰქონდათ. ამ დილით ძლივს ჩამყუდროვდნენ წუხილიან ალერსში, ერთგულების მამტკიცებელ ტკბილ, ახლადგაღვიძებული სიყვარულისდარი სიტყვების ცათამბჯენ კოშკში შეივანეს. ეს ლამის ნირვანას უდრიდა, ლამის... ეს იყო საკუთარი სხეულიდან გასვლა. და, აი, ასე ერთარსებად ქცეულთ, ქვეყნიერებისგან გამიჯნულთ და ბედნიერებადაბრუნებულთ, ვიღაცა კარზე უკაკუნებდა. ვის მოუვიდა აზრად ამ დროს მოხეტება, ვინ მოევლინათ ასე უდროოდ.
ყოველივე ამას ცოლი ფიქრობდა, ქმრის სიყვარულში კვლავ დარწმუნებული ცოლი, ვისი კუთვნილებაც იყო ამ ნათლის სიმშვიდე, ამ ჭერქვეშეთში მობრუნებული სიხარული, კვლავ აღდგენილი კავშირის ჰარმონია. და ბავშვების სკოლიდან მოსვლამდე ვის განეზრახა მისი დარღვევა? ასე ფიქრობდა, თან ნაჩქარევად იკრავდა ხალათის ღილებს, კარისკენ მიდიოდა.
ქმრისთვის კი სულ ერთი იყო, მოვიდოდა ვინმე, თუ არა. ასეთ უმნიშვნელო ფაქტებს სათვალავში აღარ აგდებდა, რადგან ყველაზე მთავარი, თავისთავად არსებული, გამოუსწორებელი, სამუდამოდ მოუთოკავი, მოუნელებელ ტკივილად იდგა მის სულსა და ხორცში. განა არ იცოდა, რა უკურნებელი სენიც შეჰყროდა. მთელი უბედურება ის იყო, რომ ვერას შველოდა იმ უკმარობას, დაუკმაყოფილებლობის გრძნობას, პალიტრიდან ფუნჯის ტილოზე დადებამდე რომ უცამტვერებდა წარმოდგენაში უკვე ხორცშესხმულს. ეს მკვდარი ფერები... რა ბედისწერასავით აეკვიატა სურვილი მათგან მჟღერი გამის შექმნისა... მორევში მოხვედრილივით, ერთ ალაგას ტრიალებდა და იქნებ ვერასდროს დაეღწია თავი ამ ნებაყოფლობითი სატანჯველისგან.
ოსტატობა არ ჰყოფნიდა, თუ ნებისყოფა? ეგებ ნამეტანს ივალებდა, ზედმეტ ტვირთს ეჭიდებოდა, წელში გამდრეკ სიმძიმის ქვეშ აკვნესებდა სულს, ანდა ხელმოცარული კაცის გაბოროტებით, ახლის და ახლის ძიებაში ითხრიდა თვალს. ყველაფერს კი, ბოლოს და ბოლოს, აგვირგვინებდა წუხანდელის მსგავსი ღამეები, რომლის შემდეგაც სირცხვილით იწვოდა, სძაგდა საკუთარი თავი. სხვები ამას სიმთვრალის პათოლოგიას ეძახდნენ, ავადმყოფობად უთვლიდნენ, წმინდა მედიცინის თვალსაზრისით ხსნიდნენ. თვით კი გულში ხარშავდა ნამოქმედარის გამო ზიზღსა თუ ურვას, თან, გარეგნულად დამნაშავის დარცხვენილი იერის მიღმა მაინც მალავდა სხივშეპარულ, მანუგეშებელ ფიქრს, რომ ეს ახალი სიცოცხლის საწინდარია, სულს გვემა უთუოდ ჰმატებს რაღაცას. ისევ თავიდან დაიწყებს ყველაფერს, მიაღწევს ნაოცნებარს.
კარის გასაღებად გალერეაში ( სამზარეულოს მაგივრობასაც რომ უწევდა ოჯახს) გასულ ცოლს ხმამაღლა მიაძახა:
- თუ მოსწავლეებია, უთხარი, შინ არა ვარ! - იგი სამხატვრო სკოლაში ასწავლიდა ფერწერას, და რადგან მოსწავლეებთან მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა, ზოგჯერ შინაც აკითხავდნენ.
მაგრამ კართან შერგილი აღმოჩნდა, კუპრივით შავი, ოდნავ ჩატალღული წვერი გვარიანად მოეშვა. ერთი შეხედვით, ტყის კაცს წააგავდა. სამაგიეროდ, თვალები გახდომოდა საოცრად მეტყველი. მისი სახის ეს კონტრასტული ნიშანხატი საგულისხმო, მამშვენებელ ფაქტორად აღიქმებოდა.
რა სალამი, რის სალამი, - სახლში ხართო? - ეჭვიანი ინტერესით იკითხა. პალტოს გაუხდელად გაიარა გალერეა, ოთახში შეაბოტა. არც მხატვარს მისალმებია, თითქოს სამტროდ მოსულიყოს. ერთი კი მიანათა ვარსკვლავებივით ღვიარა თვალები, - წევხარ, ბიჭო? - უთხრა ტკბილი, უვნებელი ირონიით, სავარძელზე დაეშვა და თავი ჩაჰკიდა. არა, არ იყო ნასვამი, საოცარია, მაგრამ ნამდვილად წვეთი არ ჰქონდა დალეული.
- ავად ხომ არა ხარ? - ისევ იკითხა.
არაო, თავი გააქნია მხატვარმა, თან თბილი ირონიით შეჰღიმა.
შერგილმა თვალი არ უსწორა რატომღაც. გამძაფრებული ყურადღებით შეათვალიერა ოთახი. ერთ კუთხეში ისევ აულაგებელი იყო წუხანდელი აყალმაყალის ნაშთები - ფეხმომტვრეული სკამი, იაფფასიანი კერამიკული ლანგრის ნამსხვრევები, დაჭრილი ტილოები ჩარჩოებითურთ, ერთი სიტყვით, დაგლეჯილი ნერვებისგან შეკოწიწებული პაწია გორა, ზედ თხემზე დედის ბოლომოღებული პორტრეტი რომ ეგდო.
მხატვრის სულის ტკივილზე დადიოდა შერგილის მძიმე მზერა. ცოლი კართან იდგა, უსიტყვო მოწმესავით ესწრებოდა მამაკაცთა უხმო დიალოგს.
”ნეტავი გავიდეს... - ფიქრობდა მხატვარი, - როგორმე მოისაზრებდეს, რომ აქ მისი ადგილი არაა და გავიდეს”.
მაგრამ ცოლი ისევ ჯიუტად იდგა. მხატვარს გაახსენდა, რომ წუხელ საშინელი შეურაცხყოფა მიაყენა მას, უკუღმა მოქნეული ხელი გააწნა სახეში. დილით, მართალია, არწმუნებდა, არაფერი მახსოვს, უთუოდ ჭკუიდან ვიყავი გადამცდარიო, მაგრამ ნამდვილად არ ღალატობდა მეხსიერება. უცქერდა ქანდაკებასავით უძრავად დაყუდებულ მის სხეულს, პროპორციებდარღვეულს, რომლის ფერში გადატანა სრულყოფილად ვერა და ვერ შეძლო, ყოველი ცდა თითქმის მარცხით უმთავრდებოდა. ეს სხეული მისი ტანჯვის ობიექტი იყო. მისი წარუმატებლობის წყაროცა და შედეგიც, საშინლად ნაცნობი, მობეზრებული. ამიტომ ცოტაღა აკლდა, ეღრიალა:
”დაგვტოვე! ერთი წუთი მაცხოვრე ჩემს ნებაზე! მომათქმევინე სული!..”
დედის პორტრეტს ზედ ცხვირზე ჰქონდა დასმული დანა, და ამ ნაყარნუყარზე მიფენილი სახე ცალი თვალით იმზირებოდა, ცისფერგარეული ტყვიისა და შოკოლადის ფერი სჭარბობდა საღებავდატეხილ, ნაწამებ ტილოზე, სასოწარკვეთის ფერი.
ცოლი კი იდგა, პროპორციებდარღვეულ ტანზე შემოტმასნილი ხალათ-კაბით.
- მდა... - მეტი არაფერი, შერგილის მხოლოდ ეს ერთადერთი ”მდა...” არავითარი შეკითხვა, ყველაფერი ცხადზე ცხადი იყო.
იმას რა დიდი მიხვედრა უნდოდა, რომ კაცები მდუმარების პოზიციას ადგნენ. სიტყვას არ გახარჯავდნენ მესამე პირის თანდასწრებით, ვინც გინდა ყოფილიყო იგი. მიხვდა, ქმარი შეგნებულად არ იწყებდა ლაპარაკს. ხოლო შერგილი სულაც არ იყო ბაასის გუნებაზე. იჯდა თავისთვის, სრულიად ფხიზელი, ინერტული, როგორღაც ჩამშვიდებულიც. არ ბობოქრობდა ჩვეულებისამებრ. არ ქილიკობდა, არც იგინებოდა. არ ჰყვებოდა არც ანეკდოტს, არც ქალაქის ახალ ამბებს. არ ინტერესდებოდა, რას აკეთებ, როგორ მიდისო საქმე?.. და - ერთი შემოაბრუნე ეგ თავდამხობილიო, არ მიანიშნებდა კედელს მიყუდებულ ტილოზე.
მხატვარმა თვალი თვალში გაუყარა ცოლს. ისიც მაშინვე მიტრიალდა, ოთახიდან გავიდა.
მერე ტანთ იცვამდა მხატვარი, თან ფიქრობდა, ნეტა შერგილმა შემომთავაზოს გაყოლა, სიამოვნებით წავალ, ცოტა ხნით გავეცლები ამ ჯურღმულსო.
ვეება ოთახი ჰქონდათ, მთელი ნორმალური საცხოვრებელი ფართისა, სადაც მისი პატარა ვაჟი ჰოკეის თამაშსაც თავისუფლად ახერხებდა, მაგრამ, რადგან სიმყუდროვე აკლდა, მხატვარი ყოველთვის ჯურღმულად იხსენიებდა ამ ფარღალალას. განა სახელოსნო არ ჰქონდა, მაინც აქ მუშაობა ერჩია, მეტი სინათლეაო, მზის ნათელზე ფერი უფრო ბუნებრივად აღიქმებაო. ამის გამო იყო, რომ ზეთის საღებავთა სუნში ეძინათ დიდიან-პატარიანად, საღებავის სუნი დაჰკრავდა ბავშვების ტანსაცმელსაც, და ვერც წარმოედგინათ ამ სუნის გარეშე ცხოვრება.
შერგილს არ შეუთავაზებია სადმე წასვლა, სათხოვარი მაქვს და ნუ დამზარდებიო, მხოლოდ ესა თქვა, უბეში შეიცურა ხელის მტევანი, ყოჩივარდის სამი კონა ამოიღო, უხერხულად დაიჭირა, რადგან არ იცოდა სად წაეღო, რა მოეხერხებინა ყვავილებისთვის.
მხატვარი გაშტერდა, თვალი მიაჭდო გრძელი თითების რკალში მოქცეულ კონებს, უკვირდა, შერგილის ხელში რა ყოჩივარდის ადგილიაო.
- სასამართლო გვქონდა, გავიყარეთ, - ამოშაქრა, --საღამოზე ეს ყვავილები უნდა მიუტანო, უთხარი, რომ დამდეგ გაზაფხულს ვულოცავ.
- გაიყარეთ?
- ხო, ასეა...
ადგა, მაგიდაზე დააწყო ყვავილები, ჭადრაკის მიყრილ ფიგურებსა და უცხოური სამზარეულოს სარეკლამო ჟურნალის გვერდით, თქვა, ახლა კი წავედიო... კაეშანი ღრმა სუნთქვას ამოაყოლა.
არ შეუთავაზებია, რა გეჩქარება, მოიცა, ვისაუბროთო, რადგან ერთიმეორისა, ასე თუ ისე, ესმოდათ. სისულელე იყო ზედმეტი სიტყვების რახარუხი, ვერც ვერაფერს შეცვლიდნენ, ვერც ახალს იტყოდნენ რაიმეს. აბა, რას ემსგავსებოდა:
- წუხელაც აურიე?
- მაშ!..
- ადამიანმა ნეტა როდის უნდა ისწავლოს ჭკუა?!.
- ეეჰ!..
ანდა შეიცვლებოდა როლი:
- დაამთავრე სცენარი?
- ერთი სცენარისაც...
- სტუდიაში როგორ გრძნობ თავს?
- როგორც შეიძლება იგრძნო კატაკომბებში.
- რა ვიცი, აშენდა ხალხი...
- ერთი მაგ ხალხისაც!
ეს იქნებოდა, ან რაიმე ამისი მსგავსი, ჰოდა, განა ღირდა ძალის დატანება, ცოტა შეიცადეო? ჭადრაკის თამაშის გუნებაზე კი არც ერთი არ იყო.
გალერეაში, სამზარეულო კუთხის გამყოფ პორტიერს მიღმა, გაზქურასთან მოფუსფუსე ცოლს არ შეხმიანებია, შერგილს გავაცილებ და მალე მოვბრუნდებიო. არც მას გამოუხედავს, რითაც ქალურ უუფლებობას პროტესტულად უსვამდა ხაზს, უსიტყვოდ ამბობდა, ნაწყენი ვარ თქვენზეო.
ცოლის ჩვევათა და ხასიათის ყოველი ნიუანსი ხუთი თითივით ჰქონდა შესწავლილი. ახლა ეს წყენა სათვალავში არ იყო ჩასაგდები, რადგან იგი ამდილანდელი უფლებააღმდგარი ქალის იმ სურვილთა უვნებელ ხუშტურს ჰგავდა, რისი საბაბიც თავადვე მისცა ერთგულებისა და სიყვარულის მამტკიცებელი მღელვარე ფიცით, მარგალიტის მარცვლებივით რომ აბნია ცოლქმრულ სარეცელზე.
არც დედაბერს გამოუხედავს დერეფანში ფეხის ხმაზე. კატების დაბრუნებაზე, ეტყობა, საბოლოოდ ჩაექნია ხელი და თავი სასოწარკვეთისთვის მიეცა.
გაიარეს გრძელი ეზო. მხარდამხარ მისდევდნენ ერთმანეთს. ორივემ იცოდა, რომ ეს იყო ნატკენ სულთა დამგზავრება, ასე გვერდიგვერდ დგომით კიდევაც რომ ქენჯნიდნენ ერთიმეორეს და კიდევაც ეფერებოდნენ. ეს იყო სიმართლისათვის დაშვებულ შეცდომათა დამფარველი ამაყი ცრემლის უზაკველობა და ამაოების ამაო სუნთქვა. ხოლო ვინც დუმილის ენა არ იცის, მისთვის ყოველი ენა უცნობია. ის, ვინც ცოდვის გამართლებას მხოლოდ მონანიებაში ხედავს, თავდაპირველ მიზეზს კი არ თანაუგრძნობს, ჭეშმარიტებას ვერ მისწვდება.
ორივეს შველოდა უსიტყვო თანადგომა, ამხნევებდა, ანუგეშებდა. მაგრამ ფიქრივით მოკლე გამოდგა სავალი, მალე გაილია გზა, უკვე ქუჩის კუთხეში ვიტრინებდამტვერილ სამხედრო მაღაზიას უსწორდნენ. შერგილი გაჩერდა.
- გასაოცარი რამ უნდა გითხრა, თქვა ისე, თითქოს მთელი გზა ეს სათქმელი აწვალებდა, - სანამ შენთან მოვიდოდი, აი, ამ ნახევარი საათის წინ, ნაცნობი შემხვდა. ბიჭო, ყველამ იცის, ცოლი ღალატობს, მგონი თავადაც უნდა ჰქონდეს ეს ამბავი ყურში ჩაწვეთებული. ერთიც ვნახოთ, ამოიღო რაღაც ფარატინები, ანალიზის ფურცლებიაო, და შემომჩივლა, შაქარი მაქვს მომატებული, რა მეშველება, ჩემს დღეში ფრჩხილი არ მტკენია, ახლა რა უბედურება ტრიალებს ჩემს თავსო. ვუსმინე, ვუსმინე, მერე რჩევა მივეცი, ბევრი ლაპარაკი შაქარს ვნებს, ისე კი ეგ არისტოკრატების დაავადებაა, ამიტომ, ერთის მხრივ, შეგიძლია იამაყო კიდეც-მეთქი, მოკლედ, პირში შევატოვე სიტყვა. შემეშინდა, არ მიმეფურთხებია იმ შეჩვენებულისთვის. ვერ გაიგებ, ძმაო, რა ხდება ქვეყანაზე, არც უნდა ეცადო, სისულელეა.
- ქვედა ტუჩი ჩვეულებისამებრ ჩაიკვნიტა, წავედი, აბა შენ იციო. თავისი სათხოვარი იგულისხმა.
გზას ადევნებულ შერგილს მზერა რომ მოსწყვიტა, ვიტრინაში დაყუდებულ მანეკენს შერჩა მხატვარი. ყოველთვის უკვირდა, სამხედრო მაღაზიის სარეკლამოდ ქალის მანეკენი რად შეერჩიათ. საოცრად მაღალი იყო, ტანისამოსს სეზონისდა მიხედვით უცვლიდნენ. ახლა მას იაფფასიანი ხელოვნური ბეწვის ქურქი ეცვა, თავზე რაღაც ძველებური შლაპა ეხურა და საბრალოდ იღიმებოდა. რამდენჯერ ჩაუვლია ვიტრინასთან, მაგრამ არასდროს დაკვირვებია ამ უბადრუკ ბუტაფორიას, ასე არასდროს შეუძრწუნებია უსულო საგანში ჩაკირულ მიმიკას, რასაც მარტოობის ირონია ერქვა და რაც, მიამიტი მგრძნობელობისდარად, ლამის ბრიყვული გულჩვილობით აიძულებდა ეფიქრა, ნეტავი ვის შეუძლია ღიმილისაგან გაათავისუფლოს მანეკენიო.
ყველაფერი, თუნდ წუთიერად რომ გვიმორჩილებს, ჩვენზე ძლიერია. სხვაგვარად აბა რით შეიძლება აიხსნას შთაბეჭდილება, ვიტრინას რომ ვეღარ მოსწყვიტა მხატვარი, მისი ფიქრი მიიტაცა, მიისაკუთრა. ”ჰო, ხელუკუღმა... დაუზოგავად...” ნუთუ მართლა დაუჯერა ცოლმა, არ მახსოვსო, რომ უთხრა. თუ ასეა, იქნებ აპატია კიდეც. ვერასდროს წარმოიდგენდა, ესოდენ კეთილშობილი ცნება - პატიება, რამდენადმე თუ შეიცავდა ბიწიერების შინაარსსაც. საშინელებად ეჩვენებოდა ყოველივე, თითქოს ახალაღმოჩენილი, მაგრამ მაინც გამეორებითი ინფორმაციასავით უსიამო. დილით, სამსახურში მიმავალი ცოლის მიერ ჩართული რადიოდან მოსმენილი სარეკლამო რუბრიკისდარად., რომელიც გვთავაზობს, ვიყიდოთ კალკულატორი, ანდა განცხადებების კატეგორიული ტონი მოსახლეობას აფრთხილებს ცოფსაწინააღმდეგო აცრების შესახებ.
უფრო დაუმძიმდა გუნება. უკან მობრუნებული იმასღა ფიქრობდა, რომ ცხოვრება რაღაცით ჰგავს მანეკენს, ხოლო, თუ ვერ ფლობ ლამაზი ტყუილის ხელოვნებას, თუ მართლა ირწმუნებ, რომ ამ მოჩვენებითი ღიმილის იქით აღარაფერია სიცარიელის მეტი, წასულია შენი საქმე.
ცოლს სუფრა უკვე გაეწყო, ყოჩივარდებიც მოეთავსებინა შესაფერ ლარნაკში. ფანჯარასთან იდგა და ხევსურულ სტილში გაწყობილ ორნამენტებიან ჟილეტს ქსოვდა. აი მისი უპირატესობანი: ბავშვები, სადილი, ქსოვა, დუმილი, მრავალმნიშვნელოვანი, ფიქრითა და საწუხარით სავსე დუმილი.
ქმრის შემოსვლისთანავე ანება თავი ქსოვას. მერე პანსიონატის ახალგაცნობილი თანამესუფრეებივით, უხმოდ მიუსხდნენ მაგიდას. შუადღე წამოსულიყო, ხოლო მათ ხემსიც არ ჩაედოთ პირში.
- მაპატიე, მაგრამ უნებლიეთ გავიგონე, - დაიწყო ქალმა, - ასეც ვიცოდი, ყოველთვის ვგრძნობდი, გაიყრებოდნენ.
- ჰო. - თქვა მხატვარმა, - მაგაშიც ღვთის ხელი ურევია.
- შენ რას აპირებ?
- რისას?
- მართლა უნდა წაუღო ყვავილები? ეს ხომ სისულელე იქნება.
- სისულელე?
- რასაკვირველია, ამით მხოლოდ გააღიზიანებ, მეტი არაფერი. ლამაზ ჟესტებს არავითარი აზრი აღარა აქვს. წარმოიდგინე, გამეყარო და იმავ საღამოს ყვავილები მომართვა. სასაცილოა. მე მათ უეჭველად ფანჯრიდან მოვისროდი.
- ვწუხვარ, ასეთი ხასიათის ქალი ინგლისის დედოფლად არ დაიბადე...
- რას იზამ, ჩემო კარგო, ბედის დაცინვად შეიძლება ჩაითვალოს, რომ შენს ცოლობას დავჯერდი, - თქვა და უნებლიე დამნაშავესავით შეჰღიმა ქმარს.
ეს იყო მანეკენის ღიმილი, ანუ წონასწორობა, რომელიც აღარ აღიზიანებდა, რადგან მხატვარი უმალვე მიხვდა, რომ არაფრისთვის, სხვა არაფრისთვის, მხოლოდ ამ ღიმილისთვის სჭირდებოდა იგი, ამ ღიმილს ამოფარებული მიათრევდა წუთისოფელს. რამდენი უთქმელი დარჩა მოხდენილ ქალურ ჟესტს მიღმა, ორივესთვის ცალ-ცალკე გათავისებული, სიტყვებად რომ არ უნდა დახურდავებულიყო.
” ხელუკუღმა... ჰო, სწორედ ასე იყო...”
მეტი რომ აღარ ეფიქრა ამაზე, უცებ შეცვალა საუბრის თემა: შეაკითხე იმ საცოდავს, მართლა არ გადაჰყვეს კატებზე დარდს, - უთხრა ცოლს და თეფშიდან შაქარწაყრილი ლიმონის თხელი ნაჭერი აიღო.
1985 წ.
თბილისი
ბრეგვაძე-კახიანი ლალი - Bregvadze-Kakhiani Lali
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%