ადამი და ევა
ცხოვრობდნენ ადამი და ევა ედემის ბაღში ტკბილად და გემრიელად, სანამ ერთხელაც ევას არ აუჩუჩუნდა... აჩუჩუნებულმა ევამ დაიწყო მთელ ბაღში სირბილი, რადგან მაშინ ადამმა არ იცოდა სექსი რა იყო... მაგრამ ევამ ბაღში ვერაფერი გააწყო, რადგანაც არ იცოდა ზოოფილობა რა იყო... ბოლოს ევა დაიღალა და ვაშლის ხის ძირში ჩამოჯდა. ჩამოჯდა და წასთვლიმა. მოულოდნელად იგი რაღაც ცივის და სლიკინას შეხებამ გააღვიძა... გველი იყო. მაშინ გველები არ იკბინებოდნენ, თანაც ეს მახრჩობელა იყო, ამიტომაც ევას არ შეშინებია, მიეალერსა კიდეც... მოეფერა... შეიყო...დაიტრიალა...
სახლში ევა გვიან დაბრუნდა, ნასიამოვნები... დაწვა ადამის გვერდზე, რომელიც ამ დროს გულიანად ხვრინავდა, მაგრამ ვერ დაიძინა... მას გაახსენდა რომ მსგავსი გველი ადამსაც ქონდა და სახე გაებადრა....
-რასა შვები ქალო?-შესძახა ადამმა ნამძინარევი ხმით.
-ძვირფასო, ახალი რაღაც მოვიგონე, ნახე.
-რა გინდა ჩემი ჩოდისგან? (მაშინ ეგრე ერქვა).
-საყვარელო, წეღან ტყეში ერთი რაღაცა აღმოვაჩინე და ახლა შემოწმება მინდა მხოლოდ.
-მერე მე რა შუაში ვარ...ვარ...არ...ა...აააა...ვა კაია ე...მიდი...კიდე...კიდე...
მოკლედ იმ ღამეს აღმოაჩინეს მათ სექსი. ეს რომ ღმერთმა გაიგო, გაბრაზდა-სექსი კარგი რომ ყოფილიყო განა ვინმე დამასწრებდა მაგის გამოგონებასო და გადაწყვიტა მათი დასჯა. მან ქალს მენსტრუაცია მიუსაჯა, კაცს კიდევ იმპოტენცია და გაყარა ედემის ბაღიდან-რაც გინდათ ის გიქნიათ, გადაგიტყნავთ ერთმანეთიო...
აგვისტო 2005.
კოსმოსური თვითმკვლელობა
ჰაერში ვტივტივებ შავ ფონზე, რომელიც ვიღაცას ნემსით დაუხვრეტია და ახლა სინათლე შემოდის საიდანღაც, თეთრ და წვრილ წერტილებად. თუმცა იმ რაღაცას, რაშიც მე ვტივტივებ, ჰაერი არ ქვია, ეს მე ვარ ჰაერის ბუშტში ჩაკეტილი და სრულ სიცარიელეში ვტივტივებ ბაწარზე გამობმული. ბაწარი დიდ, შავ მასასთან მაკავშირებს, რომელთანაც მე უკვე აღარაფერი კავშირი არ მაქვს და აღარც მინდა მქონდეს. ჩვენი ექსპედიციის დასაწყისში მანდ ვცხოვრობდით კიდეც, დაკვირვებებს ვაწარმოებდით, მაგრამ ახლა ის უფორმო და ჟანგიან მასას წარმოადგენს, რომელიც თავისი გათვლილი ტრაექტორიის მიხედვით მიდის და ჯერ კიდევ არ გადაუხვევია, და ჩვენც, გადარჩენილებს თან დაგვათრევს.
ექსპედიცია ექვსი წლის წინ დაიწყო. 5 კაცი ამოგვიყვანა იუპიტერის ორბიტაზე და აგერ უკვე უსასრულოდ დავფრინავთ მის გარშემო, მისია ცხადია ჩაიშალა, დამჟანგავის ბალონები გასკდა და მთელი ხომალდი დახვრეტილია ჟანგიანი ნახვრეტებით. უკანა, სამატორო ფლანგი საერთოდ მოძვრა აფეთქებაზე და შევრჩით საცხოვრებელი განყოფილებების ამარა. ჩვენი ორბიტაც აირია, მართალია ისევ იუპირეტს ვუფრენთ გარშემო, მაგრამ სხვანაირად, ხან ლამისაა მის ღრუბლებში გავყოთ თავი და ხან ძლივს ვხედავთ. რადიოკავშირი დაახლოებით სამი კვირაა აღვადგინეთ დედამიწასთან და გავიგეთ, რომ ჩვენს პირორებში, ნავიგაციის არარსებობის გამო გვრჩება ერთადერთი გამოსავალი – ჩვენი სადგური-ხომალდი კიდევ იტრიალებს ასე 20 წელი, სანამ არ ჩავარდება ქვემოთ. უახლოეს 6 წელიწადში დაგეგმილია სამაშველო ექსპედიციის გამოგზავნა. შემოთავაზება იყო ერთი – როგორმე გაძელით და მოვალთ ალბათ.
აგერ უკვე მესამე დღეა (ჩემი საათის მიხედვით) იუპიტერის თავზე ვტივტივებ ჩემს მოთეთრო და დალაქავებულ სკაფანდრში და ვცდილობ ის მჟავა მოვიშორო, რომელიც კბილებშორის მაქვს ამოდებული. მაგრამ მჟავა მითრევს და უწონადობის გრძნობას ამძაფრებს. მარტოობა შემომაწვა… ასე ვკიდივართ უკვე მეოთხე კვირაა და იმ საშინელი მარტოობის განქარვებას ღია კოსმოსში გასვლით ვცდილობთ. ვარსკვლავები მაინც ჩანს გარშემო, სადღაც შორიდან პატარა მზე აშუქებს, ქვემოდან კი (ხანაც ზემოდან, გააჩნია როგორ ტრიალებს ჩვენი ხომალდი, უფრო სწორად მისი გადარჩენილი ნაწილი, რომელიც ძალიან გვეზიზღება, კუბოა ის ჩვენი, სამომავლო) – იუპიტერის მუდამ მოძრავი ღრუბლები.
მაგრამ რატომ უნდა მოკვდე აქ, სადღაც გადაკარგულში და ისიც რკინის რაღაც ყუთში, სადაც იცი, რომ ამ ყუთის ძებნას არც არავინ დაიწყებს არასოდეს და ვერც იპოვიან. ჩვენ განწირულები ვართ. მესამე დღეა არეული ფიქრები მიტრიალებს თავში, რა იქნება, რომ ასეთი მეთოდით მოვიკლა თავი, მოვეხსნა ამ მოდრეიფე კუბოს და დავეშვა ქვემოთ? სხვა თუ არაფერი, პირველი ადამიანი ვიქნები, რომელიც იუპიტერზე მოხვდა. მართალია ამას ვერც ვერავინ გაიგებს, მაგრამ მე ხომ მეცოდინება? ბაწარი მოვხსენი და ველოდები. არაფერი განსაკუთრებული არ მომხდარა. იქვე მოტივტივე ბაწარი ძლიერად მოვქაჩე და ცოტა ხანში საკმაო გაქანებით მივასკდი კორპუსს. უკვე ვიცი რა უნდა ვქნა. ჟანგბადის ბალონები მოვიხსენი, ერთი დავიტოვე მხოლოდ, ისიც ყველაზე ცარიელი. დანარჩენები აკურატულად შევკიდე გამოსასვლელ ხვრელში და იქვე მიჭედებულ ფირფიტაზე დანით ამოვკაწრე – ”წავედი მე, იუპიტერს ვნახავ”. ბოლოჯერ შევიხედე დერეფანში და ძლიერი ნახტომით გავფრინდი. თავიდან ხომალდს ნელ-ნელა ვშორდებოდი, მერე კი გავათანაბრე ფრენა პნევმატური ბალონჩიკებით და თანდათან კურსი დაბლა ავიღე.
დაახლოებით ნახევარი საათი ისევ ჩვეულებრივიად მივფრინავდი, ოღონდ ჩვენი ხომალდი იმდენად დამშორდა, რომ მოციმციმე ვარსკვლავად ვხედავდი, ისიც იმის მიხედვით, რომელ მხარეს ანათებდა მზე. ისეთი გრძნობა მქონდა, თითქოს თავს პირველად ვიკლავდი. მეხუთე სართულიდან გამომხტარი ემო გოგოსავით მიფართხალებდა გული, მით უმეტეს, რომ იუპიტერი სწრაფად ახლოვდებოდა და ის უკვე სადღაც ჩემს თავზე და გვერდზე კი აღარ იყო, იქ იყო ქვემოთ და მე ვვარდებოდი პარაბოლაზე, რამდენიმე ათეული კილომეტრ/წამში სიჩქარით.
თანდათან ვარჩევდი ცალკეულ ღრუბლებს, რომელიც ამ სიმაღლიდან ძალიან პატარა და საყვარელი ჩანდა, თუმცა ნახევარ საათში (მაქსიმუმ) შევვარდები მათში და ფერფლად ვიქცევი. შესანიშნავია. 7 წელი საპილოტო სკოლა, ერთი მაგდენიც საფრენი სტაჟი ახლო რეისებზე და უცებ ბაც და აქ მოვხვდი. მთელი კაცობრიობისგან დაკიდებული, რომლებიც დაგვპირდნენ დახმარებას, ოღონდ 6 წლის შემდეგ - ჩვენი ძვლების ჩასატანად, ალბათ. ასეა თუ ისე ყველაფერი მთავრდება ისე, როგორც საჭიროა. რაღაც მოყვითალო-ჟანგისფერი ღრუბელია ჩემს წინ, მაქეთ მივქრივარ… ორ ამოსუნთქვას ნეტა მოვასწრებ? ვერა? ერთს მაინც… ერთს… ღრმად ჩავისუნთქე და თვალები დავხუჭე.
რაღაც პატარა და სხრაფადმქროლავი ცერად შევარდა ღრუბლების ზედა ფენაში და გაქრა, ოდნავი გაელვებით. და მეტიც არაფერი, ერთი პატარა გაელვება და მე გავქრი.
ეს იყო ჩემი ყველაზე კარგი თვითმკვლელობა.
მეორე სიცოცხლე
თვალი რომ გავახილე, აგურისფერ ბალახზე ვიყავი წამოწოლილი. ჩემს ზემოთ უცნაურად ლურჯი ფერის ცა იყო, ასევე უცნაურად თეთრი ღრუბლებით. თითქოს არაფერია ლურჯ ცასა და თეთრ ღრუბლებში უცნაური, მაგრამ ასეთი იდეალური არ უნდა იყოს… თითქოს. სრული სიმშვიდის და კმაყოფილების გრძნობა დადიოდა ჩემს ასევე იდეალურ ვენებში და ალბათ ასე ვიწვებოდი უსასრულოდ დიდხანს, ერთ მოვლენას რომ არ მიექცია ჩემი ყურადღება – ღრუბლები მოძრაობდა და ფორმას იცვლიდა. აი ერთ-ერთზე ნელ-ნელა გამოისახა ციფრები, მერე მეორეზე, მესამეზე… გაოცებული წამოვდექი და მიმოვიხედე.
გარშემო, სადამდეც თვალი მიმიწვდებოდა, გადაშლილი იყო ერთფეროვანი, აგურისფერი ბალახით დაფარული მინდორი, მხოლოდ ჩემს ზურგს უკან მოჩანდა შორს, ჰორიზონტის ხაზთან, ასევე აგურისფერი კლდე, რომელიც ამ ერთფეროვნებას გუმბათივით ადგა ზემოდან. მოულოდნელობისგან რამდენიმე ნაბიჯით დავიხიე უკან. ბალახმა აგურების ერთმანეთზე ხახუნის ხმა გამოსცა და გაჩუმდა. შიშმა შემოპყრო, სივრცე იმხელა იყო გარშემო, რომ თითქოს მიწოვდა და მეც გავიქეცი იმ ერთადერთი ხილული ნიშნისკენ, რომელშიც შემეძლო ჩავკეტილიყავი და არ გამოვსულიყვი არასოდეს.
რაც ძალა და ღონე მქონდა გავრბოდი, მაგრამ კლდე არ ახლოვდებოდა, ისევ იმხელა იყო, რამხელაც თავიდან. ღრუბლებიც, თითქოს მიხატული ყოფილიყო ცაზე, ისე რჩებოდნენ უკან, იმ ერთის გარდა, რომელიც ჯიუტად აგრძელებდა ჩემს დევნას და თან ფორმასაც იცვლიდა. წამით გავჩერდი და კარგად დავაკვირდი. უცებ მომეჩვენა, თითქოს ცხადად დავინახე რიცხვი “254″, რომელიც მაშინვე გაქრა და ღრუბლის ქულებში დაიკარგა. “რა სისულელეა” – გავიფიქრე დაბნეულმა და ისევ გავიქეცი.
რამდენი ხანი ვირბინე არ ვიცი, არც ის ვიცი რამდენი გავირბინე იმ წერტილიდან, სადაც პირველად ვნახე აგურისფერი ბალახები, რომლებიც უკვე მეზიზღებოდა, ისეთი საშინელი ხმით ხრაშუნობდნენ ჩემს ფეხქვეშ, მაგრამ თანდათან იმედი მომეცა, რომ ტყუილად არ გავრბოდი – კლდე ნელ-ნელა იზრდებოდა და ახლოვდებოდა. უკვე ვარჩევდი მის კონტურებს, გულისამრევად ლურჯი ცის ფონზე, ადუღებული ჰაერის ციმციმის მიღმა. კლდეს ხან დიდი აგურის ფორმა ქონდა, ხან გარკვევით ვარჩევდი ციხესიმაგრის მსგავს ქონგურებს. მოულოდნელად ხრაშუნი ჭრაჭუნმა შეცვალა, ბალახიც აღარ იყო ისეთი სქელი და წებოვანი, არც ფეხებში მედებოდა წინანდებურად. ძირს დავინახე და გაოცებისგან ავხტი – ბალახი მთლიანად დაფარული იყო საშინელი ფორმის სოკოებით, რომლებიც ლივლივებდნენ, აქეთ-იქეთ ირწეოდნენ და რაღაც მომენტში მომეჩვენა, რომ მიღიმოდნენ კიდეც. ზიზღით მოვიქნიე ფეხი და ერთი სოკო გავჭყლიტე, მერე მეორე, მესამე… ისინი ჩუმი ტკაცუნით სკდებოდნენ და გოგირდის სუნს აყენებდნენ. სუნი იმდენად აუტანელი გახდა, რომ თვალების წინ ყველაფერმა ციმციმი დამიწყო. “უნდა გავაღწიო” – ჩავაგონე ჩემს თავს, ერთხელაც ვისკუპე და ჩემს წინ უეცრად გაჩენილი ხრამის მეორე მხარეს აღმოვჩნდი.
სოკოებიანი მინდორი დამთავრდა, უკან დარჩა აგურისფერი ბალახიც, უკვე ცხადად ვხედავდი, რომ კლდე მართლაც რაღაც შენობა იყო, უამრავი გამოშვერილით, სათოფურით და მის თავზე მოფრიალე ვარსკვლავიანი დროშით. “ნეტავ რისი დროშა უნდა იყოს?” დავიწყე იმაზე ფიქრი, სად მინახავს ასეთი დროშა. თუმცა ცოტა ხანში ფიქრისთვის აღარ მეცალა – ბალახებთან ერთად მინდორიც დამთავრდა და ჩემს წინ საშინლად დახრამული კანიონი გადაიშალა. მივფოფხავდი ამ კანიონში, კლდიდან კლდეზე ვხტებოდი და მაინც არ მტოვებდა ერთი შეგრძნება, რომელიც თავიდანვე მომსდევდა, უბრალოდ ახლა მივაქციე ყურადღება – ეს ყველაფერი უკვე მქონდა ნანახი. თავში ყველაფერი აირია – აგურის ხმით მოხრაშუნე ბალახი, მოცეკვავე სოკოები, ხრამი, ვარსკვლავი დროშაზე… თვალები ამიჭრელდა, ცხვირში ისევ ის საზიზღარი გოგირდის სუნი მიტრიალებდა. “ერთი ხრამიც, ერთიც, თითქმის მივედი, იქ ეცოდინებათ ყველაფერი, რა ხდება” ამ აზრით შეპყრობილი ვეღარც დროს ვგრძნობდი, ვეღარც დასისხლიანებულ ხელებს და აღარც სოკოების მომღიმარი სახეები მიტრიალებდა თვალწინ. უეცრად გავჩერდი, რაღაც ძალამ მაიძულა ზემოთ ამეხედა. ჩემს თავზე ისევ ავბედითად ტრიალებდა ის ერთადერთი ღრუბელი. წამით მომეჩვენა, რომ მიახლოვდებოდა, თითქოს ჩემი შთანთქმა უნდოდა, უკან უკან დავიხიე და ვიგრძენი, როგორ გამომეცალა ფეხქვეშ მიწა. ყველაფერი დატრიალდა, ცა აყირავდა და ჩემს ქვემოთ მოექცა, მერე ერთხელაც გამიღიმა სოკომ და ყველაფერი გაქრა.
-რა გითხარი მე შენ, თავი გაანებე-თქო! – ჩამესმა სიბნელეში გაბრაზებული ხმა.
-კაი რა იყო, რა გაჩხუბებს, თამაშია, ის ხომ არაა.
-რა თამაშია, ძლივს გამოვედი ამ ტურამდე!
-კარგი ჰო, რა იყო, მეორე სიცოცხლეც ხომ გაქვს?
-ბოლოა იცოდე და ხელი არ შემიშალო.
მერე სიშავე გაქრა და მე ისევ იმ აგურისფერ მინდორზე აღმოვჩნდი, არაბუნებრივად ლურჯი ცით და ასეთივე თეთრი ღრუბლებით. ერთ ღრუბელზე ცხადად გამოისახა “400″, ცის კიდეზე კი, “8-1″. მე მარიო ვიყავი, ჩემს გარშემო ისევ ის გულისამრევი სოკოები ტრიალებდნენ და ეს ჩემი მეორე სიცოცხლე იყო. ბოლო…
პირველი თვითმკვლელობა
თავი მოვიკალი.
გადაწყვეტილება დიდი ხანია მიღებული მქონდა, მაგრამ ცალკე შიშმა და ცალკე არ ვიცი რამ ხელი შემიშალა. მაგრამ ახლა ისე დაემთხვა გარემოებები, რომ სახლში როგორც იქნა მარტო დავრჩი და თან სამზარეულოშიც ცოტაოდენი არაყი ვიპოვე ერთი ბოთლის ძირში, მეორეში კი რაღაც უცნაური ფერის მქონე ლიქიორი. გამოვწრუპე ორივე და ნაუშნიკები ვითხარე ყურებში. რაღაც უცნაური დუდუკები ჟღერდა და თვალები ამიწყლიანდა. გადამირბინეს თვალწინ ძველმა დროებმა, ვიღაცის სახეებმა... საზიზღარი და გულისამრევი გრძნობა დამეუფლა. ვერ მივხვდი რა გრძნობა იყო, მაგრამ იმდენად საშინელი და გულისამრევი იყო, რომ ნაუშნიკები მოვიგლიჯე და გვერდზე დავყარე. და მივხვდი-ჩემი თავი მეცოდებოდა, გულისამრევად და საზიზღრად მეცოდებოდა. და ამ მომენტმა გადაწყვიტა ყველაფერი...
აბაზანა თითქმის სავსეა, დინამიკები ბოლომდე მაქვს აწეული, ნა ვსე სტო და სიმღერა ლუპზე მაქვს გაშვებული. მეთოდი სტანდარტულია-ბრიტვა და ცხელი წყალი. კომბინაცია არ ვიცი, მაგრამ გუმანით ვხვდები-გადაიხსნი და ჩაწვები. დანარჩნი თავისით მოხდება.
სასიამოვნოდ თბილა. ბრიტვიან ხელს დავხედე და შევატყვე, როგორ მიკანკალებდა. ფუ... მეშინია ესე იგი. არადა ამბობენ საშიში არ არისო. რა სისულელეა, კვდები და საშიში არ არის? ჯანდაბას... გადაწყვეტილება მიღებულია... ბრიტვა ოდნავ შემეხო და ამუშავდა გადარჩენის ინსტიქტი. მესამე ცდაზე გაუბედავი ჭრილობა მივიღე... ამეწვა... მაგრამ შეუხედავად მივხვდი, რომ კანი მქონდა ოდნავ გაჭრილი მხოლოდ. დახედვა ვერ გავბედე, ბავშვობიდან მქონდა სისხლის პანიკური შიში. სამამდე უნდა დავითვალო და ბოლო მოვუღო ამას. სიმღერა თავიდან დაიწყო... დუდუკი... ბრიტვას გვერდულად ვიხახუნებ და მუსიკას ვუსმენ. აი შევა და გადავისვამ... ჩემ ჯინაზე დუდუკის სოლო უსასრულოდ გაიჭიმა, აღარ დაადგა საშველი. რიტმში ვიგლასუნებ ბრიტვას და ვგრძნობ როგორ მიკანკალებს თითოეული ნერვი. ხელი გავაჩერე, მარჯვენა ხელი მაგრად ჩავჭიდე რკინის პატარა ნაგლეჯს და ველოდები. ეგაა!
როგორც იქნა გავბედე და ხელი მაღლა ავწიე. კბილები ამიკაწკაწდა და მთელ ტანში ჟრუანტელმა დამიარა და მიუხედავად იმისა, რომ თბილ წყალში ვიყავი, ფეხებში ყინული ვიგრძენი. წყალი ჯერ ალისფერი იყო, მაგრამ ნელ-ნელა მუქდებოდა. მე გამახსენდა ამასწინათ ესეთივე შემთხვევის მომსწრე რომ გავხდი, როდესაც არასწორად გადაჭრილმა ვენამ სისხლი შეაჩერა, უკანასკნელი ძალა მოვიკრიბე და ბრიტვა ხელის სიგრძეზე დავისვი...
...მთელი სხეულით მაკანკალებს, კბილს კბილზე მაცემინებს და ვიკრუნჩხები. ტვინი გამალებული აზროვნებს, ცდილობს გადარჩეს ნებისმიერ ფასად, აკანკალებული ხელები სახეზე ავიფარე, წარმოუდგენელი შიში დამეუფლა, არ უნდა მოვკვდე, არ უნდა მოვკვდე, არ უნდა მოვკვდე!!! არადა ხელის მტევნები დამიბუჟდა უკვე და ვგრძნობ როგორ ამოცოცდა სიცივე ზემოთ, კუჭზე გადაიარა და კისრისკენ მოიწევს. კანკალი ერთ მთლიან კრუნჩხვად გადაიქცა... მე ვცდილობ მარჯვენა ხელი დავიმორჩილო, მაგრამ ის ჩემზე ძლიერ ძალას-თვითგადარჩენის მექანიზმს ემორჩილება. მხოლოდ ისღა მოვახერხე, რომ ხელი აკანკალებულ კბილებს შორის ჩავიდე და ვუკბიჩე მთელი ძალით. ტკივილმა წამით გამომაფხიზლა, რაც საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ მარცხენა მაჯა ჩამებღუჯა...
...ხელი ისევ ისეთია, როგორც იყო მანამდე. და მე სიცილი ამივარდა, ნერვიული სიცილი, კანკალნარევი სიცილი, მე მიხაროდა, რომ გადავრჩი და ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემივე დაწერილი სცენა აღმოჩნდა, რომელიც მონიტორიდან დამცინავად მიყურებდა როგორ ვკანკალებდი და ვცდილობდი გადარჩენას.
ამ ყველაფრის მერე ერთი ვიცი, რომ მე ამას არასოდეს გავაკეთებ. ერთხელ უკვე მოვკვდი და მეყოფა.
ჩემი მეზობლის საყვარელი
-აჰა მოვიდა, რას დადის ნეტა ყოველ დღე? ერთხელ რომ კარი შეეშალოს და ჩემთან დარეკოს, რა მოხდება. აუჰ, რას ვუზამდი… - სადარბაზოდან კარის მოჯახუნების ხმა გაისმა და მეც მოვშორდი გლაზოკს.
სამი წელია რაც ირინა ჩემს გვერდით ცხოვრობდა და ეს სამი წელი დაკარგული მქონდა მოსვენება, დილით გლაზოკს ვიყავი აკრული და ღამით ჩვენს საერთო კედელს. შენ უნდა გენახა როგორ მიფანცქალდებოდა გული, თუკი შემთხვევით სადმე შემხვდებოდა. კარგი გოგო, უფრო სწორად კარგი ქალი იყო ირინა, 30-35 წლის იქნებოდა სავარაუდოდ, ანუ ზუსტად იმ ასაკში, როდესაც ქალი თავის ზენიტს აღწევს და იფურჩქნება, მეც მეტი რა მინდოდა, 17 წლის ღლაპს, ვიჯექი და ვანძრევდი მასზე. მარტო ცხოვრობდა ირინა, მაგრამ კაცი არ მინახავს ჯერ მის ბინაში შესული ან გამოსული. დაქალები იცოცხლე, მისვლა-მოსვლა ქონდათ სულ, თან იმდენი იყვნენ, თავგზა აგერეოდა.
მაგრამ მე მაინც მყავდა ერთი გამორჩეული, ყველაზე ხშირად დადიოდა, ლამაზი იყო ეგეც, ირინასავით. ბევრი ჩემი ღამეული ოცნება იყო დაკავშირებული ამ ორ ქალთან, ირინასთან და მის დაქალთან, ბევრჯერ მიოცნებია ათას ბავშვურ სისულელეზე, როგორც მე მეგონა მაგარ სექსუალურ რაღაცეებზე, მაგრამ ჩემს მაქსიმუმად კარების გლაზოკში ყურება და შემდეგ ფანტაზიის მოშველიება რჩებოდა მაინც.
ახლაც კარის ჯახუნი გაისმა თუ არა, გლაზოკს მოვცილდი და დივანზე ჩამოვჯექი. თვალები დავხუჭე, ვცდილობდი წარმოდგენაში აღმედგინა სახეები, ფორმები, რაც აკლდა, წარმოსახვითვე ვამატებდი, ვავსებდი. ზარის ხმამ გამომაფხიზლა. მაქსიმალურად მშვიდი და გაწონასწორებული სახე მივიღე, კარების გლაზოკში გავიხედე და გულმა რეჩხი მიყო. კარებთან ირინა იდგა. შუბლზე მომდგარი ცივი ოფლი მოვიწმინდე, ტანში დავლილ ჟრუანტელს ნერწყვი ჩავაყოლე და კარი გავაღე. ირინა მიღიმოდა.
-მარტო ხარ სახლში? რაღაცა მინდოდა მეთხოვა… ისე შენ ვერ დამეხმარები? შემომყევი ერთი წუთით სახლში რა.
ღმერთო ჩემო, ეს რა მითხრა, დამეხმარეო? სახლში შემომყევიო? როგორ ვერ დავეხმარები, სახლში კი არა და სამყაროს დასასრულში შევყვები და ჩემი ფეხით ვისკუპებ უფსკრულში. მთავარია ახლა ეს სიწითლე დავმალო, მთავარია არ შემეტყოს, რომ ვნერვიულობ. აკანკალებული ფეხები დავიმორჩილე და ზღურბლს გადავაბიჯე. სახლში სასიამოვნო სურნელი იდგა, ნელსაცხებლების და კიდევ რაღაცის, არ ვიცი ეს რაღაცა რა იყო, მაგრამ სუნმა სასიამოვნოდ შემიღიტინა ცხვირში, დამამშვიდა, მომეფერა. მეც ოდნავ დავმშვიდდი, გავიღიმე და ირინას ზალაში შევყევი.
ზალაში შუქი არ ენთო, მხოლოდ გარედან შემოსული ლამპიონის მოწითალო სინათლე ანათებდა ოთახს და რაღაცნაირ, ინტიმურ ელფერს აძლევდა. სავარძელში ირინას დაქალი იჯდა, ხალათში გახვეული და სიგარეტს ეწეოდა. მე ოთახის კარში ვიდექი დაბნეული და სულელივით ვიღიმებოდი.
-აი ასე ვართ, უშუქოდ, რაღაც მოუვიდა ამას - და ბრაზე მიმითითა - შეგიძლია ნახო რა ჭირს?
ბრასთან მივედი და ჩავხედე. ნათურაში საცოდავად ყანყალებდა გაწყვეტილი სპირალი.
-ნათურაა გადამწვარი, დამოსაცვლელია - რატომღაც თავი დამნაშავედ ვიგრძენი. ირინამაც დამნაშავის სახით შემომხედა და მახარა – იცი, ნათურა არ მაქვსო…
…ხუთი წუთია რაც ფანჯარასთან ვდგავარ ატუზული და გარეთ ვიყურები, ცალი თვალი უკან მაქვს. ირინას დაქალი მოურიდებლად მათვალიერებს და მესამე ღერს სექსუალურად ეწევა. ყოველ შემთხვევაში მე ასე მეჩვენება, რომ მისი მოწევის მანერა ძალიან სექსუალურია. ირინა ”ორი წუთით” ჩავიდა მაღაზიაში, ნათურასაც ამოვაყოლებო ასე დაიბარა, მაგრამ ჯერ არ ჩანს. მე ვნატრულობ რომ კიდევ დიდხანს არ გამოჩნდეს, არ იყოს ნათურა მაღაზიაში, არც მეორე მაღაზიაში, საერთოდ გაწყდეს ნეტა ნათურების სახსენებელი. ხალათიანმა ასანთს გაკრა და სანთელი აანთო, მერე ერთხელაც შემომხედა და ისე გამიღიმა, ვიგრძენი როგორ გამომეცალა იატაკი ფეხქვეშიდან.
- მოდი აქ, რას დადმგარხარ მაგ ფანჯარასთან, მოვა ირინა, სად წავა, დაჯექი მანამდე – მუხლების კანკალი კიდევ ერთხელ დავძლიე და გვერდითა სავარძელზე ჩამოვჯექი – რამდენი წლის ხარ? ჩვიდმეტის? – უცნაურად გაეღიმა – ჩვიდმეტი წელი კარგი ასაკია. შეყვარებული გყავს? რატომ მერე, ჩვიდმეტის რომ ვიყავი, სამი შეყვარებული მყავდა მე - და გაიცინა. ”რატომაც არ გეყოლებოდა-თქო” გავიფიქრე და თვალი მუხლისთავებზე მიმაცივდა, თუმცა არაფერი მითქვამს. დაქალმა ყავა მოსვა და ხელი, ვითომც აქ არაფერიაო, მუხლზე დამადო. მთელ ტანში დენივით დამიარა, ვიგრძენი რომ თავს ვკარგავდი და ასადგომად წამოვიწიე.
- სად გარბიხარ, არ შეგჭამ - მეორე ხელიც წამავლო, მერე ადგა და ჩემი სავარძლის სახელურზე გადმოჯდა – მოგწონს? – მანიშნა თავით მუხლისთავზე და როდესაც ჩემი არეული მზერა დაიჭირა, გაეღიმა – მოგწონს, აბა რა. და ასე თუ მოგწონს? - ხალათი გადაიწია და უშველებლად გრძელი ფეხი ცხვირთან მომიტანა. სატანამ გაიღვიძა მაშინ ჩემში, აღარ ვიყავი ეს მე, დაბინდული თვალებით ავხედე, ტერფზე ოდნავ შევეხე, მერე ხელი ავუსვი გლუვ კანზე. გაინაბა, სავარძლის სახელურიდან ქვემოთ გადმოჯდა, სახესთან მის ცხელ სუნთქვას ვგრძნობდი. ჩემი ხელი აიღო და ძუძუზე დაიდო. მთელი სხეული მისი სითბოთი ამევსო, ჩამეღვარა, გული გამიდნა და სავარძელში ღრმად მივესვენე თვალებდახუჭული. მაშინ ის წამოიწია და ქვემოთ ჩაცურდა. ვგრძნობდი როგორ მეფერებოდა ტანზე, თანდათან ქვემოთ და ქვემოთ, ჩემი შარვლის შესაკრავს მიუახლოვდა, ხელის მოხერხებული მოძრაობით გახსნა და ხელი ჩაყო.
…ორიოდე წუთში მე მკვდარივით ვეგდე სავარძელზე, ამ ორ წუთში ნახევარი ცხოვრება გავლიე, სამი ეშმაკი და ხუთი ანგელოზი ვნახე და თან ვნატრობდი, რომ არასოდეს დამთავრებულიყო ეს წამები. ირინას დაქალი ისევ თავის ადგილას იჯდა და მორიგ ღერს ეწეოდა, თან ოდნავი ღიმილით მიყურებდა.
მას შემდეგ დიდი ხანი გავიდა, მაგრამ ჯერაც მახსოვს ეს ყველაფერი, დაქალები ამ ამბის შემდეგაც ისევ ისე დადიოდნენ ირინასთან, მაგრამ როდესაც ის მოდიოდა, გული სიხარულით მევსებოდა და გლაზოკში უფრო სიყვარულით ვიხედებოდი ხოლმე. და თუმცა ბევრჯერ ვინატრე და ვილოცე ამაზე, ირინას ნათურა მეტჯერ აღარ გადაწვია.
ტორონჯაძე მარიამ - Toronjadze Mariam
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%