დაწინაურება
-პატარა სამის მყავდა მეტროში რომ დავიწყე მუშაობა.გასაუბრება გვქონდა და ერთ სამუშაო ადგილზე, მგონი ასი კაცი მოდიოდა. მე იმედი არ მქონდა, მაგრამ ჩემი მაზლის ცოლის დედა აქ მუშაობდა 20 წელზე მეტი, და მისი დახმარებით მოვხვდი.
პირველი წელი ყოველდღე მიხაროდა სამსახურში, უნიფორმაში ჩაცმული, დავჯდებოდი სამ სხვა ქალთან ერთად მინას ამოფარებული დილის 8 საათზე და მთელი დღე ისე გადიოდა რომ არც მესმოდა ჟეტონებისა და ხურდა ფულის ჩხრიალში.
მერე რა დამემართა, არ ვიცი. ვეღარ ვიტანდი სამუშაოს, თავის ტკივილები დამეწყო და უჰაერობა. ხალხის მომწყდარი ნაკადი მაღიზიანებდა და ერთი პერიოდი ხურდებსაც კი ვეღარ ვიძლეოდი ზუსტად მეტისმეტი გადაქანცვისგან. უფროსთან შევედი და ვთხოვე, ხალხთან ურთიერთობა აღარ შემიძლია, ნევროზი დამემართა მგონი-მეთქი. უფროსმა სამი კვირის მერე აქ, ჯიხურში ჩამომიყვანა, ჟეტონებს გამომარიდა, გაიხაროს მაგან!
-მერე, აქ უფრო კარგია? არ წუხდები მარტო?
-პირიქით, არაფერსაც არ ვაკეთებ. ვზივარ ასე დილის 8-დან საღამოს 6-მდე. შესვენებაზე ესკალატორზე ავდივარ და ჩამოვდივარ, რომ ფეხი გავშალო. ზოგი რომ შესვენებაზეც დაჯდება ხოლმე, ვგიჟდები რა, არ იღლებიან ამდენი უმოძრაობით, რა ვიცი.
-ხო, მე ერთ ადგილას ვერ ვჩერდები და ამიტომაც ვარ, რომ ქუჩებს ვალაგებ და ვასუფთავებ. სამაგიეორდ, სახლში რომ მივალ დავეცემი და ძლივს ავდგები ხოლმე, სხეული არ მემორჩილება.
-მე კიდევ აქ მშვენივრად ვარ, არც არავინ მაწუხებს, არც არაფერი მანაღვლებს. ზევით ოთხნი რომ ვისხედით, იმასაც კი უკვირდებოდნენ, რა სისწრაფით ყიდდი ჟეტონებს, ზოგი ისეთი ენამწარე იყო და შურიანი, ოდნავ ნელა რომ დამეთვალა ხურდა, ან ცოტა რომ ამომესუნთქა, რიგში დამდგარ ხალხს ჩემთან გადმოუშვებდა: იქ ნაკლები ხალხიაო.
მარტო ის იყო კარგი, რომ შეგეძლო ტუალეტში შენს ნებაზე გასვლა,აქ ვერ ვტოვებ ხოლმე ჩემს სათვალთვალოს, სხვა თუ არ ჩამოვიდა.
-უი, ეგ ძნელია მაშინ.
-ჰო, და მაგიტომაც დამეწყო კოლიტი, ახლა იმისაც მეშინია ბუასილიც არ დავიმართო. სულ მშრალ საჭმელს ვჭამ, და ცოტა სითხეს ვღებულობ, რომ არ დამჭირდეს ჯიხურის დატოვება.
-აი, ხომ არიან მილიციელები,არ შეგიძლია უთხრა, თვალ-ყური ადევნონ რამდენიმე წუთი?
-მერიდება. კაცებს, როგორ ვუთხრა ტუალეტში მივდივარ- მეთქი, რა ვიცი.
-უი, ჩემს ნებაზე რომ არ ვიყო, გავგიჟდებოდი.
-ეგ ჰო, მაგრამ რაც აქ ჩამოვედი, ფეხების ვარჯიშებს ვაკეთებ, ფეხის ტერფებს ვატრიალებ ოცჯერ ერთს და ოცჯერ მეორეს. მერე მუცელს, ინდოელი მოცეკვავესავით, ასე ვზივარ, და ვინ დამინახავს? მერე კისერს იოგაში რომაა- ხან ერთ მხარეს გადავწევ, და გავაჩერებ, ხან-მეორე მხარეს, ხან- წინ, და ხან- უკან.
ასე, ვარ ჩემთვის და ამ არაფრის კეთებაში ფულს მიხდიან, აბა!
-ბედნიერი ხარ, ქალო, ბედნიერი.
-თან ზემოთ ყველას შურს აქ რომ ვარ და ისინი კიდე თითებს იმტვრევენ ჟეტონების და ხურდა-ფულის თვლაში, მაშ!
-უი, თერთმეტი ხდება, წავედი ახლა, სანამ ვინმე შემნიშნავს რომ აქ ვდგავარ, დღის მეორე ნახევარში რომ ამოვივლი, მაშინაც გნახავ.
-კიდევ კარგი შენ მაინც მყავხარ რა, თორე ასე მუნჯივით ჯდომა განა კარგია?! შემეხმიანე ხოლმე, შენ იცი!
ეჰჰ, წავიდა ეგეც, ეხლა ფეხის ტერფები ხომ გავაკეთე, მუცელს დავიწყებ, ერთი, ორი, სამი, ოთხი, ხუთი, ექვსი, უფ, ჯერ 11 საათიც არაა, შვიდი რვა, ცხრა, ათი...
ირემაძე თამთა - Iremadze Tamta
⏱️ 1 წთ.
👁️ 1
100%