"როდესაც ვუთხარი რომ, მე მივდივარ საბოლაოდ გტოვებ მეთქი. მან აცრემლებულმა შემომხედა და მითხრა, შენ ნუ ინერვიულებ, მე მაინც გიპოვი სადაც არ უნდა...

მე რომ ქალი ვარ, ეს მან არ იცის, მან, ვისაც ჩემი წვალება უყვარს, თუ ვენატრები ან თუ განიცდის, როცა ღიმილით მიყურებს მწუხარს....

რაც მწარეა და რაც სიმართლეა, რაც გულს მიკლავს და აღარ მასვენებს, ახლა, ისეთი მოვიდეს წვიმა, რომ გაგვწუწავს და არ დაგვასველებს....

რომც ამიკრძალონ - მაინც დავწერ, არ უნდა დავა, დითირამბები - მადლობა ღმერთს, მეყოფა საგზლად,...

მე რომ მიყვარხარ, განა ასე სხვას ეყვარები? რით ვანუგეშო გული ჩემი, მუდამ მღელვარე, ჩემი ლექსები აღარ ფეთქავს იმ შემართებით, ნურც გამამტყუნებ,თუ წარბები კუშტად...

Не думаю, что я нуждаюсь в тебе, Весеннее тепло согреет меня... Я создаю правила и разрыв, Потому отделил вас от меня....

მითხარი,რომ გაქრა ყველაფერი კარგი, ყველაფერი წმინდა, ყოველდღე მიმტკიცებ, რომ უჩემოდ გაძლებ, ჩემთან აღარ გინდა!...