მე - ყველა - მე და არაფერი, ნუ მკითხავთ, რატომ ვარ შორს, ეს ისეთი გამოუვალი ჩიხია, სული უფრო მიჰქრის შორს....

ამ მთის გადაღმა მდინარე მოსჩანს წყალი სიცოცხლე სიხარულისო, ამ ქუჩის ბოლოს ეკალ–ბარდია ხან ისე მოგვძღვრავს სიძულვილითო.....

შენ ისე შორს ხარ, რომ სუნთქვა მიჭირს, და ამ სიშორემ გული დაფლითა, აწ ქარტეხილებს ავედევნები, რომ გული ტრფობით უფრო დაიწვას....