ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო...

ჩემი საქართველო განა პატარაა ჩემი საქართველო შავი ღრუბლები მიტომ ელტვიან, იქნებ პატარაა მისი მთა და მდელო...

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში, როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი... მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში,...

დღესაც დამტოვე, ისევ დაღამდა და შევრჩი კენტად ღამეს... შეეპარა ფიქრებს ჭაღარა, ღამეს კვლავ თეთრად ვათევ......

ჩემი არ ხარ, გული მწყდება მხოლოდ ვერ გავთელავთ მინდორ-ველებს ერთად... შენ წახვედი და მე დამრჩა ბოლოს ამდენი...

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში, როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი... მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში,...

...........და სადაც შორს,ვიგრძენი როგორ შემეკუმშა აი აქ....ეს ჩემი გულის ამოძახილი იყო,საოცარი ტკივილით...