მე ის გაზაფხულზე გულში ჩავიხუტე, მაინც ამატირა ზამთარში, განა, ლერწამი ვარ, წელში გადამწყვიტო, ჩემი მზეჭაბუკი, სად არის?...

ჩემო თაფლისფერ თოლებავ, შემოფეთებავ მზისაო, სულს ჩარჩენილო ოცნებავ, გამთენებელო დღისაო....

ეჰ, ჩემო ყველავ, ოდესმე ნეტავ, ვიქნებით ერთად?...

ნუთუ, შენც უკვე გეწვივნენ ისრებით ქალღმერთებია, როგორც არ უნდა უარყო, თურმე შენც შეგყვარებია....

შენ ჩემო მიწავ მოწყენილო ბარაქიანო არ დაწერილო პოეტის ლექსო ისევ ართქმულო, ქართულო ზეცავ მადლიანო ნისლად ქცეულო გადახვეწილო სამშობლოს გულო მუდამ წყლიანო.....