ღიმილით გამთბარი დილა ხარ ჩემი, უდაბურ კუნძულზე იმედის გემი. ზღაპრად მოყოლილი ამბავი ჩვენი, რომ გადაიღო...

რამდენიც უნდა გეძახდეს ქარი, სანამდეც უნდა, გაგრძელდეს თოვა... არსებობს ქვეყნად პატარა ქალი, რომელიც შენთან...

ახლა, ისე მენატრები, ძლიერ... ახლა, გული გაგიჟებას ლამობს... შენს სიყვარულს, ვერაფერი ვძლიე... დრო კი, ასე...

შემოდგომაზე ფოთლები ჭკნება, ერთად ქუჩდება, თურმე ტკივილი კი არ ქრება, მხოლოდ ყუჩდება, ციდან რომ თეთრი ფიფქი...

მე მოვალ შენთან, ვით გაზაფხული, ჩამოგაშორებ გულიდან ყინვას. მე მოვალ შენთან, ვით ანცი სიო, რომ, სიყვარულზე...

ალბათ იმდენჯერ დამიკოცნის, შენი ტუჩები ლავიწს,… ქალაქს იმდენჯერ მოუწევს, ჩვენი მოსმენა ამბის…....

გავაზაფხულებ შენს თვალებში ზამთრის ნაკვალევს, მაისი შეცვლის სუსხიანი თებერვლის ღამეს… გავააპრილებ…...

რამხელა ბედნიერებაა იმის ცოდნა, რომ ვიღაცას ამ ქვეყნად სიცოცხლეზე მეტად უყვარხარ...

ანგელოზიც რომ იყო, ვიღაცას შენი ფრთების შრიალი არ მოეწონება...

ერთხელ ბედნიერება ტყეში მოდიოდა და უეცრად ის ღრმა ორმოში ჩავარდა. ბევრჯერ სცადა ბედნიერებამ ორმოდან თავისით...